Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Ik heb nooit echt gegamed. De korte periode dat ik, zo rond mijn 18de, verslingerd was aan een computerspel, gamede ik niet echt. Ik streefde nergens naar, ik wilde niets uitspelen of ontdekken of voltooien, ik geloof dat ik niet eens echt beter wilde worden, of iets wilde leren. Het was een spel waar je weinig voor hoefde te kunnen, maar zelfs dat weinige weigerde ik te leren.
Mijn enige bijdrage was het minimum aan handelingen uitvoeren dat de game nodig had om door te gaan: schijfje uit doosje, schijfje in computer, een paar keer dubbelklikken en verder zorgen dat de boel niet vastloopt. Het spel draafde door en ik sukkelde erachteraan. Ik gamede zoals sommige mensen leven, en daar dan later spijt van krijgen. Niet veel later knapte ik op, en liet het gamen het gamen. Het schijfje vond ik jaren later terug achter mijn bureau, met een pruik van stofvlokken.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Buiten mijn zicht groeide de game-industrie uit tot iets reusachtigs, een wereld vol werelden. En daar is het nu hommeles: PlayStation (Sony) heeft aangekondigd dat het per 1 januari 2028 geen fysieke disks meer zal produceren. Wie een game aanschaft, ontvangt alleen nog een digitale downloadcode. In Thalgau, het Oostenrijkse dorp waar de PlayStation-fabriek staat, schakelen ze over op optische microlenzen. Daarnaast staat PlayStations concurrent Xbox (Microsoft) sinds kort onder leiding van ene Asha Sharma, een zonderlinge AI-apologeet die talloze medewerkers gaat ontslaan, zoals dinsdag in een profiel in deze krant te lezen stond. En alsof het allemaal al niet erg genoeg is, worden spelcomputers bijkans onbetaalbaar.
Dat alles duurder wordt, en dat iedere handelsvloot vroeg of laat door een mesjokke kapitein naar de bodem wordt geholpen, is bekend. Daar valt mee te leven. Maar dat bericht over die fysieke disks bleef hangen. Wie alleen een digitaal product ‘bezit’, kan, zo blijkt, dat bezit op elk moment dat het de uitgever of licentiegever blieft, kwijtraken.
Dit gebeurde al eens in 2009, toen Amazon plots het e-book van Orwells 1984 tijdelijk onleesbaar maakte. Gamers die proberen af te dwingen dat uitgevers klassieke games speelbaar houden, vingen laatst bot bij de Europese Commissie. In NRC schreef Arnoud Heinen (5 vwo, geen familie, maar ik was tóch trots): ‘De grote techbedrijven doen iets wat geen democratische staat ongestraft zou kunnen doen: eigendom als praktisch concept uit het dagelijks leven laten verdwijnen.’
Veel beter voor het klimaat natuurlijk, die digitale boeken en streams en downloadcodes. En het klimaat gaat me aan het hart, heus, maar ik ben óók een hebberd. Bezit is ballast, zeggen ze. Maar zonder ballast waai je weg. Al die lijsten die ik met een ijver een betere zaak waardig op Spotify heb samengesteld, al die series waarvan ik houd; ze zweven de godganse dag om me heen, ze horen bij me, ik betaal ervoor, ik voel ervoor, maar ze worden nooit volledig van mij.
Verstopt in de gekste uithoeken van ons huis (i.c. het huis van de bank) liggen stapels dvd’s die de laatste verhuizing hebben overleefd. Wanneer ik naar die hoesjes kijk, weet ik wanneer ik ze kocht, of bekeek – stukjes tastbaar geheugen waarvan door stof en onbruik vaal geworden beschermhoesjes inmiddels beginnen te verkruimelen. Zodra ik ze aanraak, sneeuwt het plastic vlokken.
Voor de aanschaf van boeken scharrel ik de laatste tijd vaak op Boekwinkeltjes.nl. Mijn vriendin maakt weer analoge foto’s. We groeien toe naar het bordspel en de strippenkaart en allerlei ander anachronistisch bezit dat zo prachtig stof vangt in de vakantie, wanneer je een paar weken weggaat en je vertrouwde plek tijdelijk achterlaat.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant