is literair recensent voor de Volkskrant. Ze schrijft met name over nieuwe Nederlandse fictie.
Toen Hedy werd geboren besloot ik een cursus EHBO aan baby’s en kinderen te gaan volgen. Ik zette het op mijn to-dolijst en hopla: vierenhalf jaar later is het zover. Inmiddels heb ik nóg een kind, wat de cursus op een morbide manier voordeliger maakt: twee voor de prijs van één.
Voordat ik praktijkles krijg moet ik online de theorie leren. Zeventien bloedstollende hoofdstukken (‘brandwonden’, ‘bloedingen’ ‘bewusteloosheid’) over wat er allemaal voor vreselijks met je kind kan gebeuren.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Elk hoofdstuk begint met een filmpje waarin te zien is hoe vredige huiselijke taferelen kunnen ontsporen tot pure horror. Weet je nog, Twaalf steden, dertien ongelukken? Dat, maar dan met kinderen. Ik kan deze filmpjes alleen in de ochtend kijken – ’s avonds zou ik er nachtmerries van krijgen omdat ze worden begeleid door heel enge, onheilspellende muziek.
Voorbeeld: een moeder staat achter het aanrecht een recept te bekijken (melanzane zo te zien). Daar komt, op de muziek van Jaws, haar zoontje aangehuppeld (‘Huppel maar!’, moet de regisseur geroepen hebben, ‘huppel alsof je leven ervan afhangt!’).
Hij gaat zitten op een gevaarlijk wiebelende draaikruk. De moeder zegt hier niets van, terwijl je jongetjes nóóit op gevaarlijk wiebelende draaikrukken moet laten zitten, dat weet iedereen. Erger nog: ze geeft hem water uit werkelijk het állerlangste longdrinkglas aller tijden. De camera zoomt – pá-dam, pá-dam – in op dit glas: dit is het pistool van Tjechov and it’s about to go off.
‘Mama, ik heb bloed!’ Close up van een wond waar een glasscherf uitsteekt. In beeld verschijnen de dreigende woorden Weet jij wat je moet doen…?.
Wat me opvalt is dat het in bijna elk filmpje de schuld van de moeder is. Zít ze weer te scrollen/door een tijdschrift te bladeren/bij de kapper. Maar ja, gun die vrouw een break, die staat de hele dag thuis longdrinkglazen om te spoelen, in wankele steelpannetjes knakworsten op te warmen en met gevaarlijke chemische schoonmaakproducten de vloer te moppen. En papa? Lekker veilig op z’n wiebelkrukloze werk zeker.
Weet jij wat je moet doen? Die vader bellen. En zeggen dat ’ie thuis moet komen. Dan kan híj́ eens een keertje bloedneuzen stelpen, teken verwijderen en drukverbanden aanleggen. Bij de filmpjes met de instructies daarvoor klinkt muziek die ik niet anders kan omschrijven als heel chill.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant