Marokko is vermoeid, maar er tegelijkertijd op gebrand om Frankrijk uit te schakelen. De stille kracht van de ploeg is de nimmer versagende alleskunner Noussair Mazraoui uit Leiderdorp.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
In Foxborough, net boven Boston, traint Marokko tussen moerasgebieden op het verbluffende trainingscomplex van New England Revolution dat de eigenaren, de familie Kraft, een paar jaar geleden voor ruim dertig miljoen dollar uit de grond lieten stampen. Het is van alle luxe voorzien om te trainen, te praten, uit te puffen en op te laden in aanloop naar de kwartfinale tegen Frankrijk donderdag.
Het seizoen is lang en zwaar voor veel spelers van de Marokkaanse ploeg. Tussendoor speelden ze nog de Afrika Cup in eigen land. Mentaal was dat een enorme belasting, want de druk was torenhoog.
Maar de Marokkaanse spelers hebben dezer dagen een blik in hun ogen die bezoekende familieleden alleen als volgt kunnen omschrijven: eye of the tiger. Nu gaat het om mentaliteit, om de geest die het om rust schreeuwende lichaam moet voortstuwen. Voor volk en vaderland.
Om in die staat te komen, heb je liever een toptegenstander in een kolkende atmosfeer dan een mindere opponent in een landerige setting. Dus maak je geen zorgen om die matige eerste helft tegen Canada in de vorige ronde, zeggen de Marokkaanse spelers dinsdag in Foxborough tegen de toegestroomde media. We zullen er staan.
Kijk straks maar naar Noussair Mazraoui, een van de betere spelers. Kalm, nimmer op de voorgrond, maar de rechtsbenige linksback verdedigt messcherp, zet aanvallen op, maar heeft ook altijd oog voor de balans als rechtsback Achraf Hakimi ten aanval trekt.
Mazraoui maakt het sowieso niet uit tegen wie hij speelt. Of waar hij speelt. Toen hij nog voor Jong Ajax uitkwam, stond hij rechtsback, linksback, linksbuiten, rechtsbuiten, schaduwspits, spits, controlerende middenvelder, centrumverdediger – hij stond alleen niet op doel. Bij zijn huidige club Manchester United werd hij nog een keer op 10 gezet door Erik ten Hag, die hem eerder bij Ajax zijn eerste echte kans gaf. Mazraoui redeneert: de trainer zal het wel het beste weten. Hij is geen klager.
Mazraoui, geboren en getogen in Leiderdorp, werd opgevoed met beelden van het Marokkaans elftal. Zijn vader, afkomstig uit het gebied rond de stad Tétouan, volgt de ploeg al sinds het debuut van De Leeuwen van de Atlas op het WK in 1986, met daarin zijn favoriete spelers Aziz Bouderbala en Mohamed Timoumi.
Mazraoui laat zich niet snel afleiden. Hij fietste op zijn gemak door het vwo, al interesseerde school hem niet zoveel. Voetballer wilde hij worden. Maar in de Ajax-jeugd ging het in zijn tijd vooral over Abdelhak Nouri, Bobby Adekanye, Steven Bergwijn, later over Frenkie de Jong, Donny van de Beek en zelden over hem.
‘Hij was geen plan A, maar plan Z bij Ajax’, zegt jeugdvriend Bobby Adekanye, die vaak meereed met vader en zoon Mazraoui naar de trainingen van Ajax. Ze woonden allebei in Alphen aan den Rijn, werden vrienden in De Kooi nabij de Diamantstraat, een illuster Alphens voetbalveldje.
Adekanye herinnert zich nog de ‘preekjes’ van Mazraoui senior op de terugweg. ‘Zijn vader kwam ook vaak bij mij kijken. Hij vertelde wat we beter moesten doen, dat we keihard moesten blijven werken. Daar heb ik veel aan gehad.’
Mazraoui had daar soms moeite mee toen hij 16 was, en veel op de reservebank zat. Hij was te klein, te iel, te bescheiden. Soms zat hij te huilen in de auto. Dit was zijn droom. Adekanye: ‘Iedereen had op een gegeven moment al een contract, behalve hij. Terwijl hij altijd alles voor het team gaf.’
Voor Nederlandse jeugdteams werd hij ook niet uitgenodigd. Bij Ajax was dat een dingetje, jeugdspelers spraken daar met elkaar over. Mazraoui zat dan in een hoekje om zich heen te kijken. Hij werd wel uitgenodigd voor de Marokkaanse jeugdteams. Daarom was het later voor hem geen moeilijke keuze: Nederland of Marokko. Nous is principieel. Wie hem in moeilijke tijden vertrouwen geeft, laat hij nooit stikken.
Adekanye bewondert zijn evenwichtigheid. ‘Als ik hem bij de moskee in Alphen tref, is hij nog steeds dezelfde. Niks bling-bling. Je zou niet zeggen: daar loopt een speler met Ajax, Bayern München, Manchester United en een halve finale op het WK achter zijn naam.’
Mazraoui heeft nooit moeite met spanning. Zijn ouders gaven hun kinderen mee: heb vertrouwen in Allah. Precies vier jaar geleden maakte hij een bijzonder moment mee, zo vertelde hij op Instagram. Tijdens het WK in Qatar werd hij ziek. ‘Binnen twee dagen voelde ik me heel slecht, een virus kwam bij mijn hart. Ik heb er nog steeds last van.’ In het ziekenhuis las hij de recitatie ‘Allah verlaat jou niet.’ ‘Ik werd daar heel emotioneel van. Ik ben dichter bij Allah gekomen en daar ben ik heel dankbaar voor.’
Mazraoui geldt als een van de meest devote moslims in de selectie, hij bestudeert de Koran en heeft de ambitie imam te worden. In zijn geloof vindt hij rust, het staat ver boven voetbal, dat uiteindelijk another day at the office is.
Het is wel een heel mooi kantoor dezer dagen. Het stadion in Foxborough zal rood en blauw kleuren voor de kraker. Mazraoui staat vermoedelijk tegenover Ballon d’Or-winnaar Ousmane Dembélé. Hij zal gaan rennen tot hij erbij neervalt. En dan weer opstaan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant