Frankrijk was oppermachtig tegen een vermoeid ogend Marokko. Na een uur brak Kylian Mbappé de ban, daarna volgde snel een treffer van Ousmane Dembélé. De ploeg is nog een horde verwijderd van de derde WK-finale op rij.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Hij spreidde zijn armen om zijn grootsheid te accentueren. Tweemaal was het flink mis voor Kylian Mbappé, maar de derde keer toch raak. Hij had er geen demarrage voor nodig, geen schaar- of sleepbeweging, geen prachtpass van achteruit. Uit stand krulde de Franse aanvoerder de bal vanaf achttien meter met de binnenkant voet precies tussen de paal en de hand van de uitblinkende Marokkaanse doelman Yassine Bounou. De cursus traptechniek vond plaats na een uur.
Een oppermachtig Frankrijk vond het toen wel welletjes. Eerder miste Mbappé een strafschop en maaide hij wild over, terwijl Lucas Digne de lat raakte. De 1-0 brak de ban. Acht minuten later schoof Ousmane Dembélé de 2-0 binnen.
Het wilskrachtige maar vermoeide Marokko was daarmee definitief geknakt. Alors en danse klonk het loeihard uit de boxen van het zonovergoten Boston Stadium.
Ja, dansen deden ze met zijn allen aan de zijlijn na de treffers, de Franse spelers. En soms ook gewoon tijdens het spel. Dembélé, Michael Olise en Desiré Doué kunnen zich af en toe simpelweg niet bedwingen om iets van de straat toe te voegen aan een pass, aanname of versnelling. De mooiste beweging leverde geen doelpunt op, dat was een passje van Olise waarbij hij de bal met zijn ene voet even tegen zijn andere schoot daarmee Doué lancerend.
Liet Marokko, de ploeg vol ijzer- en kilometervreters die Nederland eerder op de pijnbank legden, dat zomaar toe? Het moest wel. Frankrijk was achterin te krachtig voor de frêle Marokkaanse aanvallers die ook pure snelheid missen, zeker zonder de geblesseerde Ismaël Saibari. En voorin heeft Frankrijk teveel spelers die Arne Slot altijd aanduidt als ‘verschilmakers’. Ze kunnen passeren, accelereren, een ander lanceren en scoren.
De ratrace tussen Mbappé en Messi om de topscorers- en GOAT-titel gaat door, ondanks de aanwezigheid van Argentijnse arbiters waar vooraf veel om te doen was in de Franse en Marokkaanse media, want die zou kunnen meehelpen aan een nieuwe finale tussen Argentinië en Frankrijk, danwel voorkomen dat Frankrijk de finale weer haalt.
Scheidsrechter Facundo Tello talmde niet om halverwege de eerste helft een (terechte) strafschop aan Mbappé te geven toen die werd neergehaald door Noussair Mazraoui, die centraal achterin speelde omdat Chadi Riad niet helemaal fit was. Daardoor stond Anass Salah-Eddine in de basis als linksback, terwijl Bilal El Khanouss de rol van zwervende spits overnam van de geblesseerde Saibari. Mbappé nam een onderbroken aanloop wachtend tot Bounou zou duiken maar de notoire strafschopverschalker deed dat pas toen Mbappé schoot en redde.
Frankrijk bleef de dominante ploeg, en bonkte geduldig op de deur tot die open ging. Het werd zo een heel andere wedstrijd dan vier jaar geleden toen beide landen elkaar op het WK in Qatar in de halve finale troffen. Ook toen won Frankrijk met 2-0, maar toen door een snelle treffer en een late counter. Marokko had meer balbezit, doch wist geen bres te slaan tegen de achterover leunende ploeg van Didier Deschamps, toen al de Franse bondscoach.
Bij Frankrijk stonden er twee spelers van toen in de basis, uitgerekend Mbappé en Dembélé. Bij Marokko vier: Bounou, Hakimi, Mazraoui en Ounahi. Bij Frankrijk haakten Adrien Rabiot en Dayot Upamecano af door ziekte.
Zij speelden nu wel, Upamecano kreeg de eerste grote kopkans, maar Bounou was niet voor het laatst de reddende engel. Frankrijk probeerde met snelle kantwissels Marokko uit elkaar te spelen.
Marokko hield de boel compact. Maar na een verloren duel van Hakimi ontsnapte Mbappé, de aanvaller schaarde zich langs Mazraoui die aan de noodrem trok. Maar Bounou redde dus, en even later ook toen Doué op hem af kwam spurten.
Duizenden toeschouwers moesten toen nog een plekje zoeken of waren nog onderweg door de verkeerschaos rond het tussen bossen en moerassen gelegen stadion in Foxborough, dat ruim veertig kilometer onder Boston ligt. Zij kwamen uiteindelijk wel in een geweldige arena terecht met een supersteile derde ring, en daarboven een stalen constructie met tientallen ronde lampen.
Frankrijk werkte een dag eerder een speelse training af op de velden van Bentley University en overnachtte middenin Boston. De onsportiviteit van de Paraguayanen in de achtste finale en de racistische opmerking van een Paraguayaanse senator aan het adres van Kylian Mbappé leken alweer lang vergeten.
Frankrijk vertrouwde op het technische surplus, de pure snelheid en creativiteit die het in hoge mate in huis heeft. Deschamps heeft voor zijn laatste toernooi waarschijnlijk gedacht: ik ga gewoon vier aanvallers opstellen om mijn degelijke stempel af te schudden.
Net als Frankrijk is ook Marokko gegroeid, stelde de Marokkaanse bondscoach Mohamed Ouahbi vooraf vast. Vooral het toevoegen van een rasvoetballer in het hart van de ploeg, de tiener Ayyoub Bouaddi geeft zijn ploeg een wat frivoler stempel.
Maar de frivoliteit kwam vooral van Olise, Dembélé en Doué, de artiesten rond goalgetter Mbappé. Ter afwisseling ramde linksback Digne maar eens van afstand en raakte de lat, Bounou had ook daar nog een handje tegenaan.
Het stadion sidderde vooral, want de Marokkaanse aanhang was verbaal aanweziger dan de Franse. De vele Amerikanen in het stadion joelden vooral toen ze de recent getransfereerde Boston Celtics-ster Jaylen Brown ontwaarden of als de camera hen ving tijdens de rust en drinkpauzes.
Het was plakkend warm in Massachusetts na enkele natte dagen. Marokko miste in die omstandigheden de puf, maar ook de kracht om aanvallend veel te doen. Het slimme benutten van de ruimtes van Saibari, en zijn doeltreffendheid werd node gemist. Upamecano en William Saliba heersten, en na Mbappé’s achtste van het toernooi kon Marokko helemaal weinig meer uitrichten. Frankrijk kreeg nog kansen, maar doelpunten vielen er niet meer.
Een Fransman zwaaide op de tribune met een groot stokbroodkussen toen de Marokkaanse supporters afdropen met hun rode vlaggen. De de derde WK-finale op rij lonkt als hierna Spanje of België wordt geklopt. Het zou een ongekend kunststukje zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant