Nergens in Nederland wordt zo hartstochtelijk meegeleefd met het Marokkaanse elftal als in de Schilderswijk in Den Haag. De Volkskrant volgde er de wedstrijd Marokko-Frankrijk, de eerste kwartfinale van het WK voetbal.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Eetcafé Shouf Shouf aan de Van Dijckstraat is voor de zesde keer dit toernooi omgebouwd tot een soort bioscoopzaaltje. Drie kwartier voor de aftrap is het er afgeladen vol met zo’n zestig (voornamelijk jonge) mannen, vrijwel allemaal met Marokkaanse roots. De meesten hebben een plekje bemachtigd op een van de stoeltjes die in rijen staan opgesteld, anderen zijn veroordeeld tot een staanplaats.
De eigenaar van het café waarschuwt dat mogelijk niet iedereen staat te springen om te praten met journalisten, vanwege de berichtgeving in verschillende media over de onrust die in de Schilderswijk ontstond na de laatste twee wedstrijden van het Marokkaanse elftal. De Volkskrant is welkom om mee te kijken, maar vrijwel niemand wil met naam en toenaam zijn verhaal doen.
De 40-jarige Mourad (geen achternaam) kijkt vol vertrouwen uit naar de krachtmeting met Frankrijk, misschien wel het sterkste land op dit WK. ‘Ik zie Marokko wel winnen’, zegt hij. Dat de ploeg het moet stellen zonder de geblesseerde Ismael Saibari, wiens naam prijkt op de achterkant van Mourads rode wedstrijdshirt, hoeft gezien de kwaliteit in het elftal geen probleem te zijn. ‘We hebben nog altijd Bono, in mijn ogen de beste keeper ter wereld.’
‘Als we winnen, hoop ik dat we wereldwijd echt respect krijgen’, vervolgt Mourad. ‘We spelen niet alleen voor Marokko, maar ook voor Afrika en de Marokkaanse gemeenschappen in Europa: allemaal staan ze achter het team.’
Onder luid gejuich van de toeschouwers in het café is de wedstrijd in Boston begonnen; bij ieder balcontact wordt de Marokkaanse ploeg naar voren geschreeuwd. Even daarvoor klonk een striemend fluitconcert tijdens het Franse volkslied en de opkomst van Les Bleus.
Het wordt ineens muisstil in het café: de Fransen krijgen een strafschop na een overtreding op Kylian Mbappé. Ademloos kijken de Marokkaanse fans hoe de Franse vedette de bal zelf op de stip legt. Als hij die vervolgens in de handen van de Marokkaanse doelman Bono schuift, ontploft de zaal. De bezoekers van het café vliegen elkaar in de armen alsof Marokko zojuist heeft gescoord.
Rust in Boston, tijd om de balans op te maken in café Shouf Shouf. Marokko wordt in de eerste helft behoorlijk teruggedrongen, ziet Idriss Abdelmoula (37). ‘Frankrijk is een topploeg en voert de druk flink op, maar Marokko houdt zich sterk staande. Ik hoop dat ze in de tweede helft meer hun eigen spel kunnen spelen en kansen kunnen creëren.’
Sinds het succes op het vorige WK, waarin Marokko als eerste Afrikaanse land de halve finale bereikte, is de lat onder de supporters hoger komen te liggen, zegt Abdelmoula. ‘Tijdens het vorige WK waren we blij met het goede voetbal, en dat we zo ver kwamen. Dit jaar zijn de verwachtingen hoger. We zijn blij met het halen van de kwartfinale, maar nu is het zaak om deze wedstrijd af te maken.
In ongeveer zes minuten tijd heeft Frankrijk een einde gemaakt aan de Marokkaanse bravoure. Eerst is het Mbappé die de bal met een geplaatst schot achter Bono krijgt, daarna verdwijnt een schot van Ousmane Dembélé achter de Marokkaanse doelman. Met dat tweede doelpunt lijkt de hoop van de bezoekers in het café definitief vervlogen, temeer omdat Marokko nog geen kans heeft gecreëerd.
‘Ah joh, niet zo, komt helemaal goed man’, zegt een dertiger met een zwart petje. Hij slaat zijn treurende vriend in de hoek van het café op zijn schouder. ‘Het was een mooi WK, we wisten allemaal dat Frankrijk een sterk team had.’ De eerste bezoekers trekken hun conclusies en verdwijnen naar buiten.
Het is afgelopen in Boston, Marokko is uitgeschakeld. Teleurgestelde fans trekken hun conclusies: Frankrijk was simpelweg te sterk. Terwijl een deel naar huis gaat, vertrekken anderen naar de plek waar het na de laatste wedstrijden van het Marokkaanse elftal steevast te doen was: het kruispunt van de Vaillantlaan en de Hoefkade.
Net als na de vorige wedstrijden zijn vele honderden mensen, voornamelijk jongeren, na het laatste fluitsignaal naar het kruispunt gekomen. Ondanks de nederlaag van Marokko gaat het er gemoedelijk aan toe: talloze auto’s en motoren rijden toeterend voorbij, hier en daar wordt vuurwerk afgestoken en om de haverklap stijgt een luid gejuich op uit de menigte. Mensen zwaaien met Marokkaanse, Palestijnse en Syrische vlaggen. Niets duidt erop dat Marokko zojuist is uitgeschakeld.
Tientallen in groene hesjes gestoken buurtvaders en -moeders , bekenden uit de wijk die de politie op dit soort avonden bijstaan, slaan het feest gade. Er is veel politie op de been, maar de agenten staan er ontspannen bij. Buurtvrijwilligers dollen wat met agenten op de fiets.
De sfeer begint om te slaan. Een hossende meute rent herhaaldelijk het nog altijd overvolle kruispunt op, waarna de buurtvrijwilligers hen weer de stoep op proberen te krijgen. Er wordt steeds meer vuurwerk afgestoken. De buurtvrijwilligers en agenten staan er niet meer zo ontspannen bij.
Aimad Bennouho (40) tikt een mede-buurtvader aan. ‘Ze zijn allemaal niet van hier’, constateert hij, terwijl hij naar een groepje aan de overkant van het stoplicht kijkt. Zijn collega kan dat beamen. ‘Ik sprak net iemand die uit Amsterdam was gekomen, en zelfs iemand uit Düsseldorf.’
Bennouho, geboren en getogen in de Schilderswijk, vindt die relschoppers van buitenaf frustrerend. ‘De Marokkanen in de wijk krijgen alles over zich heen als het uit de hand loopt. Maar ik zie hier Antilianen, Syriërs, Turken, Polen en zelfs autochtone Nederlanders. Dat is allemaal prima, zolang het maar gezellig blijft.’
Gezellig is het niet meer. Met een megafoon waarschuwt de politie dat het feest is afgelopen. ‘Dames en heren, het is tijd om naar huis te gaan. Zo niet, dan kan er geweld worden gebruikt.’ De ME is erbij gekomen, wapenstok in de hand, klaar om de straten leeg te vegen. In rijtjes lopen de manschappen langzaam in verschillende richtingen over de stoep van de Vaillantlaan. ‘Wegwezen’, roepen zij naar de feestvierders.
De rust is teruggekeerd op het kruispunt. De acties van de ME hebben het gewenste effect; veel jongeren zijn weliswaar de straten van de Schilderswijk in geschoten voor een kat-en-muisspel met agenten, maar de menigte is opgebroken. Het feest is zonder grote incidenten afgelopen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant