Het nieuwste album van The Rolling Stones is minder verrassend dan zijn voorganger, maar vitaler en speelser. Op de beste momenten wordt duidelijk waarom de tachtigers nog altijd doorgaan voor de grootste rockband.
Met Hackney Diamonds leek er een keurige eindstreep te liggen voor The Rolling Stones. Het album uit 2023 was een grote verrassing, een rockplaat vol bewijsdrift met Charlie Watts postuum terug op de drumkruk. Eindelijk weer eens een creatieve Stones-plaat die je zonder al te veel historisch mededogen naast Some Girls (1978) en Tattoo You (1981) durfde te zetten.
Eindstreep of niet: met Foreign Tongues, het 25ste studioalbum alweer, stappen ze daar al dansend overheen. Minder verrassend dan zijn voorganger, maar vitaler en speelser. Een beetje alsof de tachtigplussers na afloop van Hackney Diamonds nog wat energie kwijt moesten en zijn blijven hangen. Jas aan, glas in de hand, tijd om naar huis te gaan – maar oké, nog één album dan.
Op de beste momenten hoor je waarom The Rolling Stones nog altijd de grootste rockband ter wereld mag worden genoemd. Voor een belangrijk deel is dat de verdienste van producer Andrew Watt, die ook Hackney Diamonds in het gareel hield en Mick, Keith en Ronnie vooral tempo geeft.
Geen eindeloos geklooi in de studio, gewoon spelen, afmaken en door. Opener Rough and Twisted, eerder dit jaar uitgebracht onder de schuilnaam The Cockroaches, heeft daardoor precies de juiste smerige vaart, met Mick Jaggers harmonicaspel als brutale extra versnelling.
Vooruit, het zijn niet alleen maar voltreffers. Covered In You bijvoorbeeld, met het net iets te gladde refrein. Some Of Us is een sympathiek, maar vrij vergetelijk Keith-moment. Daar staat gelukkig meer dan genoeg tegenover. Mr. Charm is een van hun sterkste nummers in jaren: een dreigende stadionrocker, met zowaar een politieke sneer naar meneer Musk.
En Jealous Lover, met Jaggers indrukwekkende falset, doet meteen denken aan Emotional Rescue (1980). Wat blijft zijn stem toch belachelijk lenig; geen moment klinkt de 82-jarige minder dan eeuwig energiek.
De grootste sterren schieten daarnaast voorbij in opvallend onopvallende cameo's: Paul McCartney, Robert Smith van The Cure op onder meer Never Wanna Lose You, waarop ook popster Bruno Mars met een koebel rammelt, Red Hot Chili Peppers-drummer Chad Smith, en zelfs Charlie Watts spookt nog één keer rond in Hit Me In The Head. De Stones weten verrassend veel vuur te maken, zelfs met één voet over de eindstreep.
The Rolling Stones
Foreign Tongues
Pop
★★★★☆
Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant