Frankrijk is één zege verwijderd van de derde WK-finale op rij. Voorin staan twee supersterren: Kylian Mbappé en Ousmane Dembélé. Wie de grote baas van het elftal is, zag verslaggever Bart Vlietstra na Frankrijk-Marokko in de catacomben van het stadion.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wie kan Frankrijk stoppen op weg naar de derde WK-finale op rij? De ploeg heeft veel kracht achterin en veel individuele klasse voorin. Het middenveld, de beoogde zwakke plek, is tot op heden oerdegelijk. Ook Marokko maakte donderdag eigenlijk geen kans: 2-0.
Het was voor coach Didier Deschamps zaak om met al die goede spelers een duidelijke hiërarchie te installeren. In de voetbalkleedkamer is status daarbij normaliter bepalend.
Deschamps heeft de 27-jarige Kylian Mbappé, die vier keer scoorde in de laatste twee WK-finales en sowieso de doelpuntenrecords aaneenrijgt. Maar op clubniveau won hij alleen in Frankrijk landstitels. Wat prijzen en populariteit betreft beleefde hij twee moeizame seizoenen bij Real Madrid.
Deschamps heeft ook de twee jaar oudere Ousmane Dembélé die tweemaal de Champions League won met Paris Saint-Germain, en die in 2025 de Ballon d’Or voor beste speler van de wereld kreeg uitgereikt. Naast Franse titels pikte hij er ook drie op in Spanje, waar tussen 2017 en 2023 speelde voor FC Barcelona.
Maar wie beide sterspelers in de catacomben van het stadion van nabij observeert na afloop van Frankrijk-Marokko (2-0), waarin ze allebei scoorden, weet direct wie bovenaan de pikorde staat.
Dembélé komt als eerste tussen de zwarte gordijnen tevoorschijn om vragen te beantwoorden van een legertje verslaggevers. Hij heeft het hoofd licht gebogen, plukt aan zijn blauwe shirt, houdt daarna zijn armen langs zijn lichaam, waardoor hij nog ieler lijkt. Hij wiegt heen en weer als hij nogal clichématige antwoorden brabbelt.
Ja, het was zwaar, moeilijk, want Marokko heeft een goede ploeg. Ja, het wordt straks weer zwaar en moeilijk tegen België of Spanje in de halve finale, allebei goede ploegen. Nee, hij heeft geen voorkeur voor een van de twee.
Dembélé praat vrij zachtjes, waardoor de tientallen journalisten tegen het dranghek moeten leunen dat hen van de spelers scheidt. Achter hen wordt het Boston Stadium, zoals het tijdens het WK heet, met vorkheftrucks alweer omgetoverd tot het Gillette Stadium, thuis van American Football-club New England Patriots.
Het stinkt in de catacomben niet alleen naar benzine, maar ook naar zweet, want journalisten moeten vanwege de dramatische logistiek in en rond het stadion voortdurend rennen om op tijd bij hun bestemming te komen. Dat laat geursporen na.
Dembélé’s ogen zeggen: ik wil hier zo snel mogelijk weg. Hij raffelt de antwoorden daarna nog sneller af. Nee, hij vindt het niet erg om op de rechterflank te spelen, hoewel hij zichzelf bij PSG als centrale aanvaller opnieuw uitvond. Ja, de efficiëntie en pressing moeten nog beter bij Frankrijk.
Dan een vraag over Mbappé, zoals gewoonlijk. Dembélé maakte vijf doelpunten, maar Mbappé al acht dit WK. Maar Mbappé miste wel een strafschop tegen Marokko. Wat nu? ‘Kylian is een geweldige speler, onze aanvoerder. Hij twijfelt nooit, ook niet na de strafschop.’ Hij kijkt naar de perswoordvoerder van Frankrijk. Genoeg? Ja, genoeg.
Dembélé wil gewoon lekker voetballen en grappen maken, zeggen Franse journalisten. Hij is een intuïtief type. Het is vooral zijn management dat vindt dat er meer aandacht en lof naar hem moet gaan, niet alleen naar Mbappé.
Maar Mbappé pakt gewoon zelf de regie. Op alle vlakken. Hij houdt in de gaten of de wisselspelers hard genoeg trainen. Hij bespreekt met Deschamps hoe Frankrijk moet gaan spelen. Hij gaf voor de wedstrijd tegen Irak, in de groepsfase, zelfs advies aan vrijwilligers die het regenwater van het veld veegden. Op social media gaan memes rond van Kylian de dictator.
Mbappé zal nog verschijnen in de mixed zone, zo wordt aangekondigd. ‘Natuurlijk, hij zal er eens eentje overslaan’, zegt verslaggever Gregory Schneider van dagblad Libération met een minzaam lachje. ‘Maar we zijn blij met hem, hoor. Hij heeft altijd teksten, let maar op.’
Na drie kwartier gaan de zwarte gordijnen opzij. Mbappé draagt een wit shirt. Borst vooruit, handen in de zakken, hij kijkt de journalisten recht in de ogen. Knikje. ‘Goedenavond, zeg het maar.’
Hij praat snel, maakt lange zinnen. Hij spreekt vertrouwen uit in de ploeg, omdat die passie heeft, eensgezind is, ervaring heeft, Frankrijk vertegenwoordigt en daar trots op is.
Of het huidige Frankrijk beter is dan de elftallen die op de vorige twee WK’s de finale haalden, is de volgende vraag. ‘We zijn nog niet zover. In 2018 wonnen we, in 2022 haalden we de finale. Nu staan we pas in de halve finale. Er kan gezegd worden dat we misschien meer potentieel hebben.’
Hij pauzeert even, de vaste volgers weten dat er dan vaak een mooie oneliner komt. En inderdaad. ‘Maar je wint een WK niet met emoties.’
De bus wacht. Mbappé moet afronden. Maar als een Spaanse journalist nog iets wil vragen, neemt hij alle tijd om in vloeiend Spaans te antwoorden. Voelt hij druk om weer in de finale te komen? ‘Ja, we moeten winnen anders willen mensen ons vermoorden.’ Hij lacht, iedereen lacht.
Tevreden sprinten de Franse en Spaanse journalisten naar de perskamer. Even later verschijnen er nauwelijks quotes van Dembélé online: het is Mbappé voor en Mbappé na. Zoals altijd.
Source: Volkskrant