schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Als je zijn bands (The White Stripes, The Dead Weather, The Raconteurs) meetelt, is Frozen Charlotte het negentiende studioalbum van Jack White sinds 1999, verschenen op de dag na zijn 51ste verjaardag.
Zijn geluid herken je uit duizenden, maar hij lijkt zich eerder op een succespiek te bevinden dan in onderhand wat kalmer vaarwater: volle zalen, geweldige concerten (laatst nog op Best Kept Secret), voelbare opwinding, waar hij ook verschijnt.
Frozen Charlotte is een van de betere albums van zijn in blauw uitgevoerde solodiscografie. De gitaarsound, de geagiteerde vocalen, de riffs, de breaks: het is allemaal vintage White, maar verveling is nog in geen velden of wegen te bekennen.
Hij grijpt je in de vlammende opener G.O.D. and the Broken Ribs bij de kladden en laat je pas dertien nummers later weer los. White zit hier in de ‘hardrock rond 1969’-modus: ‘Zeppelin’ in songs als There’s Nobody There en Nobody Knows, ‘Sabbath’ in She’s in a Frenzy. De riffs tollen wat stoerder (en langer) rond dan op recente albums.
Alsof hij zijn sound net heeft ontdekt en daar gierend opgewonden over is, zo klinkt Jack White, terwijl hij in werkelijkheid al bijna dertig jaar zijn niche verkent. Dat is meesterschap.
Jack White
Frozen Charlotte
Pop
★★★★☆
Third Man/Konkurrent
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant