De kunst van het vakantievieren volgens bekendere Nederlanders. Filmmaker en schrijver Coco Schrijber (65) – ze was dit jaar met Het gezoem van bijna alles genomineerd voor de Libris Literatuurprijs – doet het liefst zo min mogelijk in haar grot op La Palma.
schrijft voor Volkskrant Magazine
Hoe is het daar?
‘Heel relaxed. La Palma wordt wel het eiland van de eeuwige lente genoemd; het is hier het hele jaar door T-shirtweer. Je kunt altijd naar buiten om iets te doen, als je wilt.’
Wil je dat?
‘Nee, ik doe het liefst zo min mogelijk, dat is mijn standaardinstelling.’
Hoe is het daar? vraagt bekendere Nederlanders naar hun vakantiebelevenissen.
Hoe slijt je daar je dagen dan?
‘Meestal sta ik lekker vroeg op om te schrijven aan een nieuw boek. Rond 12 uur ben ik daar wel klaar mee. Dan eet ik wat en ga ik de rest van de dag in de hangmat een beetje liggen nadenken over waar dat boek over gaat. Of naar dolfijnen en walvissen turen, die komen hier voorbij. Gisteren zag ik nog een enorme zeeschildpad.’
Dat heb je goed voor elkaar. Waar hangt die hangmat?
‘Mijn vriend en ik hebben hier een tijdje geleden een stuk land gekocht, tweehonderd meter boven de kust. Op dat land woonde een man in een grot. Het was een beetje een rare man, een bipolaire alcoholist. Hij zei tegen ons: wil je mijn grot kopen? Ik zei natuurlijk nee, want ik houd niet van actie en projecten. Maar mijn vriend zei ja en nu heb ik een grot.’
Een grot?!
‘Ja, en het is ook geen kleintje. Het is gewoon een kathedraal, immens. Die rare man had er iets huisachtigs in gebouwd met wat betonblokken, maar die hele grot lag vol met meuk, te smerig. Twaalf natte matrassen, drie verroeste ijskasten; hij was zo’n hoarder. We hebben er drie dagen over gedaan om de grot leeg te halen en daarna hebben we een jaar verbouwd, samen met twee Palmeros van hier. Nu breng ik hier zo veel mogelijk tijd door. Het leven is hier heel draaglijk.’
Hoe raak je nou juist daar verzeild?
‘Mijn vriend zei: wil je met mij op een eiland wonen? Wat is dat voor stomme vraag, zei ik, ik ben geen bejaarde, wat gaan we daar doen? Maar toen zijn we toch naar huizen gaan kijken op allerlei eilanden en toen bleek dat ik een hele natuurkant in me heb. Na drie jaar heel relaxed zoeken – we stopten briefjes onder deuren van huizen waarvan we dachten dat ze vast geen drol kostten – stuitten we hierop.’
Voelt het als vakantie daar?
‘Altijd. Elke ochtend moet ik gewoon heel erg lachen. Dit uitzicht! Dat went niet, hoor. Ik heb geen gordijnen, wanneer ik mijn ogen opendoe zie ik meteen de oceaan en de palmbomen. Het is echt een droom, ik hoef nooit meer op vakantie.’
Ben je goed in vakantievieren?
‘Vind ik wel. Al rond mijn 15de bedacht ik dat ik een leven zou verzinnen waarin ik zo min mogelijk hoef te werken. Toen had ik nog niet zoveel fantasie, dus ik dacht: dan word ik leraar, dan heb ik in elk geval veel vakantie. Maar als filmmaker en schrijver kun je ook heel lang niets doen. Ik pas mijn leven aan op wat ik wil en nodig heb. Als ik voldoende heb verdiend, leef ik daarvan en neem ik geen werk meer aan.’
Vierde je vroeger anders vakantie dan nu?
‘Ja, toen reisde ik wat af en maakte ik van alles mee. Ik dacht: hoe kan ik nou rustig en bedaard in Nederland leven als ik niet weet hoe het er in Tibet of in Marokko aan toegaat? Ik dronk yakboterthee in Tibet, was hot en happening in Queens, redde iemands leven in Mexico...’
Wacht even, je redde iemands leven in Mexico?
‘Mexico-Stad is heel heftig, niemand let op in het verkeer. Ik liep daar en toen zag ik een meisje liggen dat was aangereden door een taxi. Een bloederig tafereel. Ik heb haar op de stoep gesleept, wat niet per se goed was om te doen, en ik weet niet zeker of ik haar leven heb gered, maar ik heb wel eerste hulp verleend tot de ambulance kwam.’
Beleef je tegenwoordig geen avonturen meer?
‘Nog steeds wel eigenlijk. Ik reis tegenwoordig wat minder, maar hier gebeurt ook van alles. Vorige maand nog belde er midden in de nacht iemand aan bij de grot. Ik schrok me helemaal gek. Voor de deur stond een vrouw in een roze babydoll en op van die goedkope hotelslippers: ze werd achternagezeten door een doorgesnoven man met een machete, zei ze. Dus ik de Guardia Civil bellen. Na tweeënhalf uur kwamen ze pas. Van die domme, aardige sukkels zijn het ook hier. Maar goed, die man is gearresteerd en ze vonden meer dan een miljoen euro aan cash in zijn kofferbak. Goed verhaal toch? In Amsterdam maak ik dit soort dingen niet mee. Daar vind je hooguit een junk in je souterrain.’
Paradijs én avontuur! Wat wil een mens nog meer?
‘Precies, wat heb je dan nog te zeiken? Dat is het enige jammere, dat ik niets meer heb om over te mopperen. Ik mag graag klagen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant