DEN HAAG - 'Ze liegt in mijn gezicht en hij ook. Waarom doe je dat? Dat vind ik niet netjes.' Marco weet wel dat hij fout zat met die klap in het gezicht van zijn vriendin. Natuurlijk had hij dat niet moeten doen, maar hij schoot even uit zijn slof.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Ze zijn een knap stel, Marco en zijn vriendin. Begin dertig, al tien jaar samen. 'Kindje van vijf, koophuisje en drukke banen', zo schetst de verdachte. Maar juist daar vloeit zijn frustratie uit voort: waarom zette ze dat op het spel?
Zij heeft een collega die haar leuk vindt. Marco is niet gek en heeft hem al een paar keer aangesproken met de vraag of hij zijn vrouw met rust wil laten. 'Ik heb hem nog koffie gegeven en de hand geschud.'
Zonder resultaat, zo bleek een jaar geleden. Wie het initiatief nam, is niet duidelijk, maar in elk geval hebben zijn vriendin en de collega met elkaar gezoend. Als Marco haar daarmee confronteert ontkent ze. Dat steekt hem nog het meest.
'Ze zit op de bank, je weet dat ze liegt en ze houdt maar vol. Dan komt de frustratie: waarom blijf je liegen?' Die frustratie uit Marco door met de vlakke hand uit te halen. Hij raakt zijn vriendin op haar gezicht en in dezelfde beweging ook zijn dochtertje dat naast haar moeder zit.
Vervolgens gaat hij naar de buren om af te koelen, maar als hij later weer thuis komt laait de ruzie op. Dan duwt hij zijn vriendin tegen de muur en grijpt haar bij de keel, zo zegt zij.
Dat laatste ontkent de verdachte. 'Ik heb haar alleen tegen de borst geduwd, niet bij haar keel gegrepen.' Opnieuw verlaat Marco het huis. Nu stapt hij in de auto en rijdt naar de collega, met het idee om die eens goed in elkaar te slaan.
'Je voelt je als man zo ontzettend in je ego getrapt. Ik ben naar hem toegereden, maar onderweg word je weer rustig en toen ik er eenmaal was ben ik in de auto blijven zitten. Ik dacht: ik ga hem niet in elkaar slaan, daarvoor heb ik veel te veel te verliezen.'
Zijn vriendin heeft inmiddels wel de politie gebeld en Marco wordt aangehouden bij haar collega voor de deur, op verdenking van mishandeling. 'Gaf u de eerste tik', wil de rechter weten. De verdachte geeft het meteen toe.
Dat is inmiddels een jaar geleden. Sindsdien gaat het weer goed tussen de twee. Marco's vriendin heeft een brief geschreven aan het Openbaar Ministerie met de vraag om de vervolging te beëindigen. Ze is ook met hem meegekomen naar de zitting.
De verdachte: 'Ik houd nog steeds van haar en zij ook van mij, denk ik. We willen met elkaar doorgaan. Ik heb spijt dat de kleine erbij was.'
De Reclassering heeft met het stel gepraat en vastgesteld dat de kans op herhaling klein is. 'U heeft temperamentvolle karakters, maar wel stabiele levens', leest de rechter voor. 'Heeft u aan relatietherapie gedacht?'
Marco vindt dat niet echt nodig. 'Ik ben wel een prater zelf. Ik sta er voor open, maar ik wil zelf reflecteren op wat er is gebeurd. We zijn een jaar verder en het gaat goed, afgezien van de standaard dingen die je in elke relatie hebt.'
De officier van justitie vraagt zich af of de verdachte is geschrokken van zijn woede-uitbarsting en of hij geen training nodig heeft om zijn agressie te beheersen.
Marco vindt ook dat niet relevant. 'Ik ben drie keer naar haar collega toegegaan, drie keer is de boosheid gezakt. Voor iedereen in zo'n situatie kan het lastig zijn. Ik voel over me heen gelopen, als man. Hij heeft geen respect voor mijn gezin gehad.'
De officier van justitie vindt de feiten bewezen. Het slaan en duwen geeft Marco toe en het dichtknijpen van de keel blijkt uit de foto's die er zijn van de rode plekken in de hals van zijn vriendin.
Ook zegt de buurvrouw dat ze dat heeft gezien. Volgens Marco kan dat niet, omdat de buurvrouw niet in huis was op dat moment, maar de officier vindt het bewijs voldoende.
'Ik begrijp dat de emoties hoog oplopen bij vreemdgaan', zo zegt de officier, 'maar dan nog is geweld een no go, zeker als er een kind bij is. Dan kan het nu weer goed zijn en kan zij een brief schrijven, maar huiselijk geweld moet toch worden vervolgd.'
Hij eist een taakstraf van zestig uur, waarvan veertig uur voorwaardelijk. Marco hoopt dat de rechter dat niet doet, want dan kan hij misschien geen VOG meer krijgen en dat zou slecht zijn voor zijn werk.
De rechter is daar maar meteen eerlijk over: hij snapt die zorg, maar kan er geen rekening mee houden bij zijn uitspraak. 'Dat u zegt dat u de eerste tik gaf is al voldoende voor een straf.'
'Je mag sowieso iemand niet slaan en zeker je partner niet. Ze moet zich veilig kunnen voelen in huis en ik vind het kwalijk dat uw kind erbij zat.'
Dan blijkt huiselijk geweld ook nog eens erger dan geweld tegen iemand die niet je partner is. 'Als u die jongen een tik had gegeven, had u waarschijnlijk een boete gehad', zegt de rechter. 'Maar huiselijk geweld weegt zwaarder dus krijgt u een werkstraf.'
De rechter veroordeelt Marco tot veertig uur werken, waarvan de helft voorwaardelijk, met aftrek van de ene dag die hij in voorarrest heeft gezeten. Een dag telt voor twee uur, dus moet hij nog achttien uur werken. 'Begrijpt u het', vraagt de rechter. Marco knikt. 'Achttien uur, oké.'
De naam van Marco is gefingeerd.
Source: Omroep West L'dam