In het derde seizoen van de uitstekende Britse paranoia-thrillerserie The Capture neemt Rachel Carey het ongeveer in haar eentje op tegen een sinistere samenzwering. Centrale vraag: wie controleert de waarheid in tijden van surveillance en AI.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Er is wat voor te zeggen om de populaire thrillerserie The Capture (het derde seizoen staat net op NPO Start) als een soort tegenhanger van de spionageserie Slow Horses (op Apple TV) te beschouwen.
Beide series spelen in de hoogste regionen van de inlichtingendiensten die in Londen huizen. Maar terwijl Slow Horses vooral gaat over het menselijk onvermogen om de gevaren van de wereld onder controle te houden, zien we in The Capture hoe de wereld in de wurggreep van nieuwe technologie belandt.
Slow Horses viert triomfen als de meest morsige serie van dit tijdsgewricht, terwijl The Capture een uitgesproken hightech uitstraling heeft: denk aan smetteloze kantoorkolossen, donkere ruimtes vol oplichtende schermen en een stad vol elektronische ogen. Hoe verschillend ook in toon en stijl, beide series stellen de vraag voor wie dat immense veiligheidsapparaat eigenlijk aan het werken is. De burger of de elite, het grootkapitaal of hoe je de deep state ook wilt noemen. Hoe gerechtvaardigd is onze paranoia in tijden van big tech en de opmars van AI?
Rachel Carey (de uitstekende Holliday Grainger, ook bekend uit de misdaadserie Strike op Prime Video) was in het eerste seizoen van The Capture uit 2019 een politievrouw, die ontdekt dat surveillancebeelden van het uitgebreide camerasysteem in Londen gemanipuleerd kunnen worden om een onschuldige man achter de tralies te krijgen.
De serie stelde al in 2019 een vraag die steeds actueler is geworden: als we onze ogen niet kunnen vertrouwen, hoe weten we dan wat de waarheid is? In de onberispelijke hightechstijl van The Capture voerde het onderzoek van Carey steeds dieper in een wereld waar technologie wordt ingezet om gevestigde belangen te verdedigen.
In het derde seizoen, zeven jaar na de eerste aflevering, lijkt die wereld alleen maar dichterbij gekomen. Carey is inmiddels de interim-chef van de antiterreurafdeling, en we zien hoe ze in de eerste aflevering ‘Operation Veritas’ (Operatie waarheid) lanceert, een systeem dat een einde moet maken aan het systeem van digitale beeldmanipulatie dat ‘The Correction’ heet.
Alle hoop wordt de bodem ingeslagen als op een van haar eerste werkdagen een dodelijke aanslag wordt gepleegd op haar baas, de minister van Binnenlandse Zaken (Paapa Essiedu). Carey heeft de dader in de ogen gekeken en merkt tot haar verbijstering dat de moordenaar niet veel later als haar nieuwe chef binnenwandelt.
Het derde seizoen is vooral een fascinerend kat-en-muisspel tussen deze sinistere commandant Noah Pierson (Killian Scott) en Rachel Carey, met ongeveer per aflevering een moment dat de bordjes worden verhangen.
De vraag die voortdurend gesteld wordt, is: ‘Wie is de macht achter de macht?’ Van dit soort paranoiatelevisie gaat merkwaardig genoeg ook een grote geruststellendheid uit. In dit universum is helemaal niemand te vertrouwen en laten we wel wezen: we zijn toch allemaal de klos. Je zou het een vorm van comforttelevisie kunnen noemen.
En wat ook een bijzonder geruststellend idee is, is dat het zesde seizoen van Slow Horses half september alweer begint. Kom maar door met de deep state.
★★★★☆
Thriller
Achtdelige serie van Ben Chanan
Met Holliday Grainger, Killian Scott
Te zien op NPO Start.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant