Op bezoek bij een zeilkamp voor zieke kinderen lijkt de prinses volkomen onbekommerd en ontspannen, zich onbewust van de aanwezige journalisten met hun camera’s.
is schrijver en kunstjournalist
Wat wist ik tot voor kort eigenlijk van prinses Margriet? Ze is een jongere zus van prinses Beatrix, ze is getrouwd met Pieter van Vollenhoven en met hem heeft ze vier kinderen, van wie er één een nogal veelbesproken Amsterdamse pandjesbaas is met een grote bril. Verder dan deze magere feiten kwam ik niet; ik zou er wellicht nipt de volgende quizronde mee hebben gehaald. En heel eerlijk gezegd: tja.
Maar van de week zag ik foto’s van de 83-jarige prinses voorbijkomen op de website van het ANP en die ontroerden me zo, dat ik toch eens wat beter naar haar ging kijken.
De rubriek ‘Beeldvormers’ onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Op maandagmiddag was Margriet in Enkhuizen. Ze bezocht het zeilkamp Zuiderzeevaart van de Stichting Kinderoncologische Vakantiekampen (SKOV), die sinds 1986 meerdere vakantiekampen per jaar organiseert en dit jaar haar 40-jarige jubileum viert. Doel van de stichting: ieder kind, hoe ziek ook, moet meekunnen. Vandaar dat die kampen, dankzij een samenwerking met het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht, altijd van allerlei medische zorg zijn voorzien.
Prinses Margriet, die altijd actief is geweest in de gezondheidszorg, is beschermvrouwe van de SKOV. Tijdens haar bezoek nam ze een kijkje aan boord van een van de lemsteraken, de traditionele Friese zeilschepen waarop de kinderen met hun gezinsleden tijdens het kamp verblijven. En ze was aanwezig bij de fotoshoot die was georganiseerd en waarvoor de deelnemers eerst uitgebreid werden opgemaakt.
Deze activiteiten waren de verkozen persmomentjes. Daar is de prinses natuurlijk aan gewend. Ze zal na al die jaren ongetwijfeld een manier gevonden hebben om ermee om te gaan, waardoor het lijkt alsof ze zich volkomen onbekommerd en ontspannen door zo’n dag beweegt.
Zelf zou ze waarschijnlijk beweren dat dat ook zo ís. Ze zou zeggen dat het om de kinderen gaat en niet om haar – wat waar is. Toch dans je als bekend persoon op dit soort momenten op een koord. Je kunt wel honderd keer tegen jezelf zeggen dat het niet om jou gaat, net als dat anderen je wel honderd keer opzichtig kunnen laten merken dat ze niet onder de indruk zijn van het feit dat je er bent. Maar die persmomenten zijn wel degelijk verbonden met jouw aanwezigheid; was jij er niet, dan waren die journalisten er ook niet.
Dat lijkt me een ingewikkelde spagaat: gevangen tussen het beeld van je eigen, authentieke zelf en dat van de buitenwereld, die voor jou is komen opdraven, maar ook vindt dat je je gewoon ‘normaal’ moet gedragen. Daar kun je alsnog best raar van gaan doen.
Lang verhaal kort: niet Margriet. Ik heb al die foto’s uit Enkhuizen eens even heel goed bestudeerd. De prinses die onopvallend tussen de kinderen zit en gesprekjes aanknoopt. Die lachend een boks geeft aan de kapitein van zo’n lemsteraak, geïnteresseerd toekijkt hoe de kinderen worden opgemaakt voor de fotoshoot, zich al wandelend dingen laat uitleggen door een van de organisatoren en onderwijl haar been hoog optilt om niet te struikelen over een scheepskabel.
Tijdens haar bezoek droeg ze een marineblauw pak dat niet te chic was, een shirt met nautische strepen en comfortabele sneakers. Ze zag eruit als je moeder, die langskomt op ouderdag omdat ze dolgraag wil weten hoe het met je gaat en tegelijkertijd haar uiterste best doet om je niet voor schut te zetten tegenover je vrienden.
De foto’s waren, net als het onderwerp, bescheiden en pretentieloos en lief, en ze hadden zomaar kopje-onder kunnen gaan in een zee van cynische en gewelddadige beelden van het wereldtoneel. Gelukkig was hier nog plek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant