Het dappere Noorwegen verdween van het toneel in bloedheet Miami, maar Engeland had een verlenging nodig om de halve finale te bereiken. Niet Harry Kane, maar Jude Bellingham maakte het verschil met twee treffers.
Hey Jude, zong de Engelse aanhang voor Jude Bellingham, in alle opzichten de grote man bij Engeland met alweer twee treffers. Eerder was er een dubbelslag in de vorige ronde tegen Mexico, zaterdagavond loodste de expressieve Real Madrid-speler zijn ploeg langs Noorwegen (2-1). Het laatste doelpunt viel in de verlenging, bij een 1-1 stand. De Beatles-hit zal de in het stadion aanwezige Stones-voorman Mick Jagger niet gestoord hebben, heel Engeland was door het dolle met Bellingham die de deur ontsloot naar de halve finale, woensdag gespeeld in Dallas tegen Argentinië of Zwitserland.
Bellingham liep zichzelf in zijn ijver voortdurend voorbij twee jaar geleden op het EK in Duitsland, waar Engeland de finale bereikte, maar waar het veel minder overtuigend was dan op dit WK in de Verenigde Staten. Engeland is onder bondscoach Thomas Tuchel uitgebalanceerder, zelfverzekerder, dominanter en heeft meer wapens. Juist met Tuchel had Bellingham bonje tijdens de WK-kwalificatie. Nu zijn ze dolblij met elkaar.
Bellingham is nog steeds bedrijvig, maar doseert zijn acties beter, en is veel vaster aan de bal. Majestueus was zijn aanname bij zijn eerste treffer, messcherp zijn reactie bij de tweede, die vooral mogelijk werd gemaakt door de Noorse doelman Ørjan Nyland, nog zo goed op dreef in de vorige ronde voor Noorwegen tegen Brazilië.
Het was sneu voor Noorwegen, want het deed al met al lang niet onder voor Engeland. Noorwegen heeft veel minder grote namen, maar een zeer stabiel omhulsel voor de topspelers Erling Haaland en Martin Ødegaard.
De showdown in Miami stond vooraf in het teken van Haaland en Harry Kane, al zo vaak doeltreffend dit toernooi. Haaland won ook de sympathie voor zich met allerlei avontuurtjes, grapjes en ontwapenende antwoorden. Kane kreeg onbewust de lachers op zijn hand toen hij na de heldhaftige zege van Engeland op Mexico in het Azteca-stadion antwoorden gaf met overslaande stem, omdat hij net heel hard Wonderwall had meegezongen met de Engelse aanhang.
Maar ze leverden dit keer niet. De beide nummers 10 Bellingham en Martin Ødegaard wel. Wat een geweldige spelers zijn zij. Bellingham is als een jonge Ruud Gullit; krachtig, snel, sterk, soms ook sierlijk. Ødegaard is de allerbeste vriend van de bal, altijd aanspeelbaar, altijd de juiste oplossingen vindend, voortdurend diepte zoekend.
Het werd een loodzware strijd in het snikhete Florida, waar het ’s nachts nog flink had geonweerd. De bankrekening moet trouwens goed gevuld zijn om in deze fase van het toernooi nog fysiek aanwezig te zijn. Luke Wright uit Leeds betaalde 2700 dollar voor een kaartje, vertelde hij een dag voor de wedstrijd in het vliegtuig naar Miami. ‘Ik loop helemaal leeg op dit toernooi. Maar ik moet er gewoon bij zijn. Ik geloof dat Engeland wereldkampioen kan worden, ik zou het mezelf nooit vergeven als ik dat mis. Al zullen de prijzen voor de halve finale en finale helemaal belachelijk zijn, vrees ik.’
Dat wordt ruzie thuis, want hij heeft ook nog een flinke drankrekening elke keer. Wright vreesde vooral Haaland, nota bene geboren in Leeds.
Maar de Noorse spits kon behoudens een paar gevaarlijke kopballen weinig uitrichten tegen zijn Manchester City-teamgenoten John Stones en Marc Guehi. Door een duwfout voorkwam hij bovendien een Noorse treffer in de tweede helft. Ook Kane was minder opvallend, balverlies van de spits leidde de 1-0 van Noorwegen in.
De spelers snakten soms naar adem, naar vocht vanwege de drukkende warmte met een gevoelstemperatuur van 42 graden. De gedachten gingen vooral uit naar de Noorse middenvelder Patrick Berg, wiens club Bodø/Glimt 121 kilometer boven de poolcirkel speelt. Maar hij speelde goed, deze Berg, net als zijn maatje Sander Berge op een middenveld vol topspelers.
Het tempo lag aanvankelijk laag. Tuchel gebruikte de eerste drinkpauze om zijn manschappen geestdriftig aan te vuren, zijn speeksel vloog in het rond. Het werd beantwoord door de Noren in het stadion die massaal aan het roeien sloegen.
Dit leek de Noorse ploeg te inspireren tot een eerste offensief. Nadat Haaland al een keer koppend de Engelse doelman Jordan Pickford testte, was het daarna de beurt aan linksbuiten Andreas Schjelderup, die de bal kreeg van verdeelstation Ødegaard en vanaf de linkerkant van het strafschopgebied verwoestend uithaalde. De bal zeilde heerlijk via de paal in de verre kruising. Daarna kreeg Alexander Sørloth nog twee kansen.
Engeland hield hoop en ware klasse verloochende zich niet. Elliott Anderson lanceerde Anthony Gordon, die Bellingham op de rand van het zestienmetergebied aanspeelde. Zijn aanname naar binnen was fantastisch, de afronding met links evenzeer. David Beckham en Jagger klapten ervoor, net als drie in leeuwenpakken gestoken Engelse supporters, gezien de hitte de allerdapperste aanwezigen in het Hardrock Stadium.
De tweede helft was bij vlagen leuk, vooral als de invallers aan de zijkanten, Antonio Nusa en Oscar Bobb bij Noorwegen en Buyako Saka en Eberichi Eze bij Engeland, aanzetten voor een dribbel. De Noorse verdediger Kristoffer Ajer was met een kopbal op de lat nog het dichtste bij.
Engeland kwam dankzij Bellingham al snel in de verlenging op 2-1, dacht snel daarna nog een strafschop te krijgen, maar die werd teruggedraaid door de rommelig leidende scheidsrechter Clement Turpin, die de VAR hard nodig had.
Na eerder ‘You’re rowing home, you’re rowing home, you’re rowing, Norway’s rowing home’ te hebben gezongen, klonk direct na afloop: ‘It’s coming home, it’s coming home, football’s coming home’ uit duizenden kelen alvorens het weer tijd was voor Wonderwall.
Source: Volkskrant