is televisierecensent voor de Volkskrant.
Op het plein voor Utrecht Centraal zit een tiener achter een bureau. Voor hem staat een laptop, bij zijn voeten ligt een rugzak. Even vraag ik me af of hij huiswerk aan het maken is. Misschien moet die arme ziel Duits herkansen in de zomervakantie? En studeert hij graag tijdens het spitsuur op een van de drukste plekken van de stad?
Dan slaakt hij een kreet. Hij springt op van zijn campingstoeltje, zet een paar stappen naar achteren, wijst naar zijn beeldscherm, plaatst zijn handen voor zijn mond. Een duif fladdert verschrikt weg. Een paar seconden later herhaalt dit tafereel zich. Deze keer trekt de jongen tijdens het verbluft rondspringen zijn T-shirt uit.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Meestal ben ik aardig op de hoogte van de belevingswereld van minderjarigen. Nu kijk ik wanhopig om me heen, in de hoop dat anderen dit schouwspel net zo vreemd vinden als ik.
De meeste mensen blijken te druk met hun bubbelthee of hun telefoon. Maar godzijdank: naast mij staan ook drie tienerjongens hun leeftijdsgenoot te bestuderen. Ik vraag ze of ze weten wat hij doet.
‘Livestreamen’, antwoorden ze, alsof dat een domme vraag is.
Misschien was dat het ook wel. Want voor zijn bureau staat duidelijk een statief met een webcam. Bovendien weet ik best dat livestreams ongekend populair zijn. Overal ter wereld kijken kinderen op tegen de Amerikaanse livestreamer Kai Cenat, die regelmatig miljoenen kijkers trekt.
Soms komen er sterren als LeBron James bij Cenat op bezoek. Maar meestal zit hij alleen in zijn slaapkamer. Dan reageert hij op filmpjes, muziek en vooral comments van kijkers door als een bezetene te lachen, schreeuwen en springen. Met enige regelmaat eindigt zo’n uitbarsting zonder T-shirt.
In 2024 filmde Cenat zichzelf een maand lang onophoudelijk. ‘Zonder jullie ben ik niets’, zei hij na afloop tegen zijn kijkers.
Heeft Cenat zich toen op onbewaakte momenten afgevraagd waar hij mee bezig was? Dat hij zichzelf ineens van een afstandje zag, terwijl hij alweer uitzinnig reageerde op een reactie van een kijker op zijn vorige uitzinnige reactie. En dat hij dacht: jeetje, wat ben ik eigenlijk aan het doen?
De jongen op het plein lijkt in elk geval geen last te hebben van zulke gedachten. De drie leeftijdsgenoten gaan steeds dichter bij hem staan, maken Snapchatfilmpjes van hem, lachen hem uit in zijn gezicht. Maar de livestreamer kijkt geen moment weg van zijn scherm. Stoïcijns trekt hij nog een keer zijn T-shirt uit. Die gaat nog ver komen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant