De lezersbrieven! Over een vrouw als bondscoach van Oranje, dierwaardige veehouderij en een seintje
Pierre van Hooijdonk stelde onlangs dat een vrouw geen geschikte bondscoach van het Nederlands elftal kan zijn, omdat sommige internationals uit culturen komen waarin een vrouw in zo’n rol niet wordt geaccepteerd. Dat is een merkwaardige redenering.
Als voetbalspelers moeite hebben met een vrouwelijke leidinggevende, ligt het probleem niet bij die vrouw, maar bij de spelers. Door daar rekening mee te houden, maak je vooroordelen onderdeel van je selectiebeleid. Dat is geen realisme, maar het normaliseren van discriminatie.
Juist Pierre van Hooijdonk zou als geen ander moeten weten dat je mensen niet beoordeelt op kenmerken waar ze niets aan kunnen doen. Daarom is het des te opmerkelijker dat hij de mogelijke opvattingen van anderen gebruikt als argument om vrouwen bij voorbaat uit te sluiten.
Wat mij misschien nog wel het meest verbaast, is hoe weinig ophef deze uitspraken hebben veroorzaakt. Waar bleef de principiële verontwaardiging? Hebben we inmiddels geaccepteerd dat vooroordelen een legitiem argument zijn om vrouwen uit te sluiten van een toppositie?
Misschien speelt ook mee dat voetbalpraatprogramma’s nog altijd vooral door mannen worden gedomineerd. Vrouwen zijn aan tafel nog steeds in de minderheid. Dat maakt de kans kleiner dat zulke uitspraken vanuit een ander perspectief worden bevraagd. Juist daarom is het belangrijk dat de discussie niet blijft steken in de vraag of een vrouwelijke bondscoach ‘haalbaar’ is, maar gaat over de vraag of we bereid zijn discriminatie als uitgangspunt te accepteren.
De KNVB hoeft uiteindelijk maar één criterium te hanteren: kwaliteit. Is de beste kandidaat een vrouw, dan hoort haar geslacht net zo weinig relevant te zijn als haar afkomst of huidskleur. Wie discriminatie wil bestrijden, kan er niet tegelijk aan toegeven.
Karin Pallast, Soest
Na lezing van de column van Mark van Ostaijen bleef ik een tijdje kauwen op de woordcombinatie ‘dierwaardige veehouderij’. Niet alleen proefde ik in deze creatieve taalvondst een taalkundige spagaat, ook zag ik een griezelige parallel met de geschiedenis van de slavernij.
Eind 18de eeuw muntte men de term ‘amelioration’ voor een vertragingstactiek om de slavernij in stand te kunnen houden. Overheden voerden wetten in om de leefomstandigheden in de slavernij met kleine stapjes te verbeteren. Tot slaaf gemaakten kregen recht op minimale kleding, op medische zorg en het aantal zweepslagen werd gelimiteerd. Door een inherent inhumaan systeem ‘menswaardig’ te maken, probeerde men de plantage-economie te redden.
In de veehouderij lijkt deze geschiedenis zich te herhalen. In de Wet dieren is vastgelegd dat boeren in 2040 (over 14 jaar!) hun dieren anders moeten gaan houden. Tot die tijd blijven we met publiek geld een systeem subsidiëren waarvan we nu erkennen dat het dieronwaardig is. Het economisch model krijgt voorrang en de moraal komt later. Van Ostaijen ontleent hier hoop aan voor ‘Nederland Vleesland’.
De abolitionisten zagen al dat je een systeem gebaseerd op het bezitten en exploiteren van andere wezens niet kunt hervormen. Je moet het afschaffen. In plaats van te polderen over de afmeting van een kooi of de brandveiligheid van een stal, zetten we de transitie nú in.
Huub van Wersch, Amsterdam
In het artikel over het gebruik van veelal Engelse woorden in plaats van Nederlandse alternatieven, gaat het over ‘we appen wel weer’. Maar nu steeds meer mensen overstappen naar het sympathiekere Signal, stel ik een nieuwe variant voor: ‘Ik stuur je een seintje’. Dat klinkt en leest lekkerder dan ‘Ik heb je gesignald’.
M. Baard, Amsterdam
Hoe kun je van Nederlandse inlichtingendiensten verwachten dat ze de invasie van Rusland in Oekraïne voorzagen, als zelfs Maarten van Rossem dit niet voor mogelijk hield? Er is sprake van een ‘unieke bron’. Het zal toch niet?
Walter Zuidhoek, Alkmaar
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant