is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Heel beroemd in de wereld van de onvergetelijke anekdotes in het voetbal is het verhaal van de door de bal getroffen meeuw. Doelman Eddy Treijtel van Feyenoord schoot in 1970, in de derby bij Sparta, een meeuw uit de lucht met een uittrap.
Verdediger Hans Eijkenbroek legde de dode meeuw buiten het veld. Tegenwoordig staat de vogel in opgezette vorm in het museum van Feyenoord, al bestaat er twijfel of het hier de originele meeuw betreft. Wat Treijtel ook presteerde, het ging meestal over de meeuw. Hij had het voorval niet eens gezien.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar dat was toen, in de tijd van de romantiek, toen het voetbal relatief onschuldig was. Nu zijn we aanbeland in tijden van technologie, van AI, van een chip in de bal, van de VAR, alles zogenaamd om de eerlijkheid te bevorderen. Doelman Ørjan Nyland schiet in de kwartfinale Noorwegen - Engeland kort voor rust de bal uit en ziet die op vreemde wijze van richting veranderen, naar later blijkt door aanraking met een kabel van de zogenoemde spidercam, een camera voor de mooie shots van bovenaf.
De meeuw van toen is vervangen door de elektronische spin van nu. Engeland onderschept de bal en scoort 1-1. Nyland protesteert meteen, want hij kent zijn uittrappen als niemand anders. Bondscoach Stale Solbakken meldt zich na het rustsignaal bij de arbitrage. Ook verschillende stafleden constateerden de aanraking. Het had een vrije trap voor Engeland moeten zijn. Zoals bij zaalvoetbal. Bal tegen plafond, vrije trap tegenstander.
De Fifa berichtte dat er niets was gebeurd, want de chip in de bal gaf geen signaal, zoals de chip wel een signaal doorgaf om een cruciaal doelpunt van de Kroaten tegen de Portugezen af te keuren. Het menselijke oog staat buitenspel. Zo zijn we verzeild geraakt in een tijd van veronderstelde eerlijkheid, een parallel universum waarvan de VAR onderdeel uitmaakt. Want waarom geel voor de Zwitser Breel Embolo voor een schwalbe, na ingrijpen van de VAR, terwijl Argentijnse uitvreters alles doen? Waarom de goal van Torbjørn Heggem (terecht) afkeuren, omdat Erling Haaland even tevoren een duw gaf? En waarom Noorwegen geen strafschop geven na een duw in de rug van Sander Berge, die de bal vrij kan inkoppen?
De Argentijnen ontmoeten komende woensdag in de halve finale Engeland, als zoveelste vervolg op het bedrog van 1986, toen Maradona ver voor de VAR scoorde met de hand (van God), als een van de meest iconische momenten in de geschiedenis van het WK. Ja, dat doelpunt was tegenwoordig meteen afgekeurd in een tijd waarin we alles zien, maar ook weer niet, omdat een fors deel van dat alles interpretatie is. En we zijn afhankelijk van een seintje van een chip in de bal. De schijn van eerlijkheid is bedolven onder een deken van willekeur.
De Engelse bondscoach Thomas Tuchel was ondanks de zege ontstemd, omdat het spel van de Engelsen ondermaats was. Of dat met motivatie te maken heeft, waagde een verslaggever hem in het heetst van de nasleep te vragen. Tuchel dacht dat hij gek werd. Nee, motivatie is het enige dat er is. ‘Je kunt onze motivatie in een flesje stoppen en verkopen.’ Een boodschap in een flesje, dat klonk dan weer heerlijk als vroeger.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.