Ondanks code rood voor extreme hitte was Mathieu van der Poel niet van plan het rustig aan te doen in de negende Touretappe. Met zijn medevluchters weet hij net het peloton voor te blijven en de etappeoverwinning naar zich toe te trekken.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Een paar honderd meter achter de finishlijn in Ussel is het dringen om een plek. Iedereen wil erbij zijn, want Mathieu van der Poel heeft het weer voor elkaar gekregen. De beveiliging houdt het strak in de gaten: cameraploegen, fotografen, journalisten, allemaal moeten ze op gepaste afstand blijven. Het duurt zelfs even voordat ze doorhebben dat het zijn eigen moeder is die naar hem toe wil om een knuffel te geven.
Van der Poel heeft zojuist de negende etappe van de Tour de France gewonnen. Even staat hij uit te hijgen, maar al snel verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht. De opluchting is misschien wel minstens zo groot. Na een moeizame eerste Tourweek, waarin hij last had van de hitte en voor zijn ploeg Alpecin-Deceuninck geen ritzege kon binnenhalen, is het zondagmiddag eindelijk raak. ‘De start van de Tour was niet goed voor ons team’, zal hij later zeggen. ‘Maar je moet niet in paniek raken. Je moet geduld hebben.’
De etappe, die vanwege de hitte van 185 naar 155 kilometer werd ingekort, bleek een prooi voor de 31-jarige Nederlander. Dagenlang ligt de temperatuur overal waar de Tour de France passeert al ver boven de 30 graden, maar bij de etappe van zondag bleek de hitte voor de organisatie reden om in te grijpen. Wellicht ook omdat het bij deze etappe relatief gemakkelijk was om de etappe in te korten, zonder daarmee de start- en finishplaats te moeten aanpassen.
Niet dat Van der Poel van plan was om het ondanks code rood rustig aan te doen. Hij wilde meezitten. En hij was niet de enige. Voor de start van de etappe voorspelde Van der Poel al dat het daarom een lastige missie zou worden. Een loodzware etappe, een juniorenrace. Immers: als iedereen verwacht dat het een van de weinige kansen voor vluchters zou zijn, wil iedereen in die zeldzame vlucht zitten, en wordt het moeilijker om weg te geraken.
Na de eerste tussensprint volgen de aanvalspogingen elkaar op. Van der Poel weet dat hij met deze temperatuur voorzichtig met zijn energie moet omgaan. Een keer te veel over de limiet, en de kansen zijn verkeken. En dus keek Van der Poel vanaf een afstandje toe welke groep vluchters de meeste potentie had, om er vervolgens in één klap heen te springen.
Eerst belandde hij in een kopgroep van zestien man. Toen hij op de zwaarste klim van de dag zag hoe er weer een paar renners vooruit reden, besloot hij weer de sprong te maken. Nu bleven er nog acht vluchters over. ‘Het was het moeilijkst om in de kopgroep te raken’, vertelt Van der Poel, als hij tijdens een videoverbinding ook de schrijvende pers te woord staat. ‘Het eerste uur van de race voelde ik me niet zo goed. Maar toen ik eindelijk in de ontsnapping zat, kreeg ik meer vertrouwen.’
De eerste dagen in de Tour had Van der Poel veel last van de hitte. Hij klaagde erover, zou minder goed herstellen. Maar vader Adrie van der Poel vertelde bij de teambus van Alpecin al dat hij merkte dat zijn zoon de laatste dagen steeds wat beter werd. Hoe langer in de hitte, hoe meer het lichaam er misschien ook aan kon wennen.
Bijna lachend had zijn vader hem over de Tourmalet zien gaan, en ook de sprints die hij de laatste dagen voor Jasper Philipsen had aangetrokken, waarin hij niet even op kop reed, maar wel bijna 400 meter voorop kon blijven rijden, waren voor hem tekenen geweest dat het goed zat.
Niet dat Van der Poel junior deze etappe al weken terug had omcirkeld. Hij bekijkt het dag per dag, afhankelijk van hoe de benen en het lichaam voelen. Maar zondagochtend wist hij: dit zou er weleens eentje kunnen zijn. ‘We kennen hem een beetje. Als hij zijn zinnen ergens opzet, dan is hij er vaak dichtbij’, vertelt Adrie. ‘Het begint met een paar goede benen, dan zorgen dat je in de juiste ontsnapping zit en dan maken dat je het peloton vooruit kan blijven.’
Want hoewel Van der Poel in de kopgroep van acht man was aangekomen, was het niet alleen de taak om straks mannen als Tom Pidcock en Quinn Simmons op de meet te verslaan, ook moest hij zorgen dat ze het naderende peloton voor konden blijven. Team UAE Emirates gaf de vluchters nooit meer dan anderhalve minuut voorsprong, alsof de ploeg op elk moment nog met Tadej Pogacar voor de zege wilde gaan. Van der Poel vertelde dat hij ook niet had begrepen waarom juist die ploeg was gaan rijden.
Als hij met acht man de laatste klim van de dag nadert, weet iedereen dat dat de plek gaat zijn waar de aanval zal komen. Kort, steil, vergelijkbaar met de klimmetjes in de Vlaamse voorjaarsklassiekers. Aan de voet gaat Van der Poel aan, en uiteindelijk kunnen nog drie man, onder wie Pidcock, die nog even met zijn versnellingsapparaat in de clinch kwam, hem volgen.
Met z’n vieren beginnen ze aan de laatste 20 kilometer, waarin nog steeds niet duidelijk is of het naderende peloton hen voor de finish zal terughalen. Van der Poel blijft volle bak meedraaien, zal niet gaan pokeren. Met drie man in zijn wiel nadert hij de finish. Van kop moet hij aangaan, afzakken lukt niet meer. Maar zodra Van der Poel aanzet, kan niemand van de vluchters nog mee.
De zware koers zou in het voordeel van Van der Poel hebben gewerkt, meende teammanager Philip Roodhooft. Als de journalisten na de winst massaal naar de teambussen snellen, geeft hij in het Frans, Nederlands en Engels antwoord. ‘Vandaag was een perfecte etappe voor hem. Het is geen moment stilgevallen. Ik denk dat dat hem heeft geholpen, omdat hij fysiek en mentaal zo sterk is.’
Zodra ze zagen dat Van der Poel in de goede kopgroep zat, beseften ze bij de ploeg dat een overwinning vandaag weleens dichtbij kon zijn. ‘Het klinkt arrogant, maar we weten dat als hij heel goed is en hij in de positie komt, er weinig in de weg staat.’
Source: Volkskrant