DEN HAAG - De laatste woorden zijn gesproken, de laatste liedjes gezongen en het applaus is verstomd. Na 104 voorstellingen en 56.000 bezoekers heeft Harrie Jekkers zondagmiddag afscheid genomen van zijn publiek. In een uitverkochte Koninklijke Schouwburg sluit hij zijn carrière af met twee muzikale toegiften: 'Over de muur' en 'Oh, Oh, Den Haag'. Daarna wacht hem nog één verrassing: de gouden erepenning en het ereburgerschap van Den Haag. Wat hij voelt? 'Opluchting.'
In de foyer willen veel bezoekers nog niet meteen naar huis. Ze blijven napraten, bladeren door de biografie van Jekkers of wachten in de hoop op een handtekening.
Alsof ze het afscheid nog even willen uitstellen. Want voor veel mensen in de zaal stopt deze middag niet alleen een voorstelling. Er wordt ook een hoofdstuk uit hun eigen leven afgesloten.
'Het is toch onze jeugd die voorbij is gegaan', zegt een bezoekster. Samen met haar man zag ze alle shows van Jekkers. Thuis staan de dvd's nog altijd klaar. 'Het is wel een beetje afscheid nemen. Niet alleen voor hem, maar ook voor ons.'
Een andere bezoeker komt speciaal naar de allerlaatste voorstelling. Hij noemt Jekkers een icoon van de stad. Vooral bij Oh, Oh, Den Haag houdt hij het niet helemaal droog. 'Lichtelijke tranen', geeft hij toe. 'Dat lied is een lijflied voor de Hagenaar, maar vooral voor de Hagenees.'
Uiteraard zingt Harrie Jekkers voor de allerlaatste keer 'Oh, Oh Den Haag':
De muziek van Jekkers blijkt voor veel bezoekers verbonden met persoonlijke herinneringen. Met vakanties, huwelijken en de grappen die thuis keer op keer werden herhaald.
Een echtpaar vertelt over het lied De Kerstezel, waarin Harrie en Marjolein voorkomen. Zelf heten zij ook Harrie en Marjolein. Het lied wordt zelfs op hun huwelijksfeest gedraaid. 'Dat is geen toeval', zegt Harrie glimlachend.
Een andere bezoeker is al 35 jaar fan. Voor hem begon het met De lachende piccolo. Hij herkende zich in de verhalen over familie, thuis en de mensen die Jekkers tegenkwam. 'Het stond dicht bij mij', vertelt hij. 'Het is jammer dat het nu stopt. Maar het is ook mooi dat ik hier bij kon zijn.'
Dat gevoel hangt de hele middag in de schouwburg: dankbaarheid en weemoed, maar ook het besef dat iemand die zo lang op het podium heeft gestaan het recht heeft om weg te lopen.
Net als het publiek denkt dat het afscheid voorbij is, verschijnt burgemeester Jan van Zanen op het podium. Hij noemt Jekkers een man die Den Haag niet van een afstand beschrijft, maar van binnenuit. Iemand die de humor, de straten, de mentaliteit en de mensen van de stad een plek heeft gegeven in de Nederlandse cultuur.
'Je hebt Den Haag niet alleen bezongen, maar ook gevormd', zegt Van Zanen. Daarna volgt de verrassing. Jekkers krijgt de gouden erepenning van de stad en wordt benoemd tot ereburger van Den Haag. Even lijkt de cabaretier, die doorgaans altijd een grap paraat heeft, naar woorden te zoeken.
'Dit is wel heel bizar', reageert hij. 'Gisteren heb ik gewoon boodschappen gedaan als een normaal iemand in Utrecht. Eerst een standbeeld in Madurodam en nu dit er nog bij. Het is echt geweldig.'
Hij bedankt de mensen die al die jaren naar zijn voorstellingen kwamen. Sommigen kennen zijn verhalen en liedjes inmiddels zo goed dat ze de woorden bijna voor hem kunnen invullen.
'Het is een geweldige reis geweest', zegt hij. 'Maar het is nu tijd om, op zijn Haags gezegd, eens even lekker een paar jaar uit te drijven.'
Harrie Jekkers is geboren in de Schilderswijk en opgegroeid in Moerwijk. Die Haagse wortels vormen de rode draad in zijn oeuvre. Met de band Klein Orkest is hij bekend in Nederland geworden dankzij nummers als Laat mij maar alleen, Koos Werkeloos en Over de muur.
Met Oh, oh, Den Haag schrijft hij bovendien een lied dat uitgroeit tot het officieuze volkslied van de stad en een van de bekendste stadsliederen van Nederland. In 2012 wordt het nummer door Coldplay gespeeld tijdens hun concert op het Malieveld in Den Haag.
Als cabaretier en theatermaker staat Harrie Jekkers bekend om zijn show Het gelijk van de koffietent en personages als Ome Jan. Sinds 2018 treedt hij zondagmiddag vast op in de Haagse Koninklijke Schouwburg, als opvolger van Paul van Vliet, en verkoopt hij meer dan 100 voorstellingen uit.
Na afloop is de grote zaal van de Koninklijke Schouwburg leeg. Geen applaus meer, geen mensen die meezingen, geen burgemeester met een erepenning. Alleen Jekkers, het podium en de rode stoelen. Op de vraag met welk gevoel hij daar staat, hoeft hij niet lang na te denken: 'Opluchting.'
Hij zegt het zonder aarzeling. Niet uit ondankbaarheid, maar omdat hij al lang naar dit moment heeft toegeleefd. 'Ik ben blij dat het erop zit. Ik zie al heel lang aankomen dat ik er een keer mee kap.
'Ik heb heel erg veel zin in een nieuw leven, want dit ken ik al 45 jaar', vervolgt Jekkers. 'Het is heel erg leuk geweest, maar het is mooi geweest.'
Dat hij nu echt stopt, staat volgens hem vast. Nog een afscheidstournee of een nieuwe grote voorstelling zou hij publieksbedrog vinden. 'Ik ben 75. Ik ben al een jaar of negen langer doorgegaan dan mijn pensioengerechtigde leeftijd. Ik vind het mooi zo.'
Dat nieuwe leven wacht vooral op Ibiza in Spanje. Daar heeft hij een huis, een nieuwe vriendin en een zwembad waarin hij naar eigen zeggen graag op zijn lauweren wil rusten.
Toch klinkt het niet alsof Jekkers voortaan niets meer gaat doen. Hij denkt aan een boek, misschien aan kleine optredens voor Nederlanders in de omgeving en aan werken rond zijn huis.
'Een beetje ploegen en bomen omhakken', zegt hij. 'Het hoeft niet altijd literair te zijn.' Het grote podium laat hij achter zich. De volle zalen, de toegiften en de ovaties hoeven niet meer. 'Ik hoef niet per se applaus en roem', zegt hij. 'Dat heb ik wel bewezen.'
Nog één keer kijkt hij de lege zaal in. De plek waar hij de afgelopen jaren duizenden mensen liet lachen, zingen en soms huilen. Dan is het echt voorbij. 'Het is mooi geweest.'
Source: Omroep West Den Haag