Na de winst op Noorwegen maakt Engeland zich op voor de halve finale tegen erfvijand Argentinië. En de Engelse hooligans? Die lijken van de aardbodem verdwenen. ‘Ik wil goede gesprekken voeren met totale vreemden.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ja, Luke Wright uit de Engelse stad Leeds vindt het bovenal ‘geweldig’ om WK-wedstrijden van Engeland live te zien. In de stadions blèrt hij de stembanden uit zijn keel. Maar Wright bezoekt de wedstrijden ook om ‘goede gesprekken te voeren met totale vreemden’.
Dat is het mooie van het WK, dat dat zo makkelijk gaat, vindt de veertiger. Wat daarbij helpt is dat hij een bijzonder geruit blauw Engeland-shirt aan heeft uit de jaren negentig. Ook voetballiefhebbers die niet uit Engeland komen, schieten hem aan vanwege dat shirt.
Op het vliegveld van Miami, alwaar Engeland tegen Noorwegen speelde, spreekt hij zelf een Amerikaan aan met een tas vol badges van steden en landen. ‘Wow, ben je daar allemaal geweest? Dat is zo cool. Wat was de mooiste plek?’
Zo goedmoedig als Luke Wright zijn er zovelen in het legioen dat Engeland aanmoedigt tijdens dit WK. ‘Tuurlijk mag je me passeren, Haaland’, zegt een stevige Engelsman met volgetatoeeërde armen elders in Miami grijnzend tegen een man in een Noors voetbalshirt met Haaland achterop. ‘Je vliegt binnenkort toch naar huis.’ Gelach alom.
Engelse voetbalsupporters stonden bekend om het trammelant dat ze veroorzaakten als Engeland op een eindtoernooi speelde. Gewelddadige confrontaties met supportersgroepen uit andere landen of de lokale politie (of allebei) waren talrijk. Doordat in Engeland in 1991 nieuwe, strenge wetgeving werd ingevoerd rond voetbalwedstrijden in eigen land (met zware straffen en een meldingsplicht voor oproerkraaiers tijdens wedstrijden) stortte de hooliganscene zich op de interlands in het buitenland van het Engelse elftal. Maar die ‘reputatie’ is tanende.
Met drank in de man gebeurt er nog steeds weleens wat. Voor de EK-finale in 2021 in Londen probeerden duizenden zonder kaartje binnen te komen. Maar de incidenten in het buitenland zijn spaarzaam.
Wie zich misdraagt, verliest het recht op een ticket voor volgende wedstrijden van Engeland. Wie uit de problemen blijft, kan juist steeds goedkoper aan kaarten komen. Volgens Wright zijn er oudere, trouwe supporters die standaard maar 65 pond hoeven neer te leggen, zelfs tijdens het WK.
Zaterdag tijdens Engeland - Noorwegen (2-1) waren voetbalsupporters in shirts van Engeland vooral in de weer met hun telefoon. Alles wat los- en vastzat in het Hardrock Stadium van Miami werd vastgelegd. En dan vooral zichzelf met een blik bier, het voetbalveld en de zee aan Engelse vlaggen met daarop talloze plaatsnamen en teksten als ‘Make England great again’ op de achtergrond.
Een dag na de wedstrijd, vooraf omgedoopt tot Kane versus Haaland-confrontatie maar uitgegroeid tot de Hey Jude(Bellingham)-show met een belangrijke bijrol voor een kabel die de bal zou hebben geraakt voor Bellinghams eerste goal, zijn deze Engeland-aanhangers alweer relatief vroeg te vinden op South Beach, en in de pubs Finnigan’s Wake en The Auld Dubliner.
Maar ook in de wijk Wynwood, befaamd om zijn vele spectaculaire muurschilderingen en hippe koffietentjes en winkels, slenteren ze rond. Het zijn geen groepen jongemannen met uitdagende blikken, maar vaak stelletjes, gezinnetjes, vaders en zonen, groepjes vijftigers. Sommigen uit Engeland, maar ook veel expats of Amerikanen met Engelse wortels. Ze doen zich tegoed aan stroken bacon, omeletten en bakken koffie om de kater te dempen. Want drinken doen ze doorgaans nog steeds stevig.
De jacht op tickets voor de confrontatie met Argentinië woensdag in Atlanta is al in volle gang. Het zal een risicowedstrijd zijn, want sommige Argentijnse supporters dagen graag uit, terwijl Engelse sensatiemedia de boel al flink opkloppen. Het is een wedstrijd met veel historie. Diego Maradona scoorde met zijn hand op het WK van 1986, tot woede van de Engelse doelman Peter Shilton en het Engelse volk. Argentinië juichte extra hard. Vier jaar eerder was er de oorlog tussen beide landen om de Falkland-eilanden.
David Beckham kreeg rood op het WK van 1998 na lang doorrollen van Diego Simeone, weer voelde Engeland zich bestolen. Vier jaar later was er zoete wraak toen uitgerekend Beckham matchwinnaar werd via een benutte strafschop.
Ongetwijfeld zal Beckham doorlopend in beeld komen. Hij is sowieso al niet van de Amerikaanse schermen te slaan. In liefst negen tv-reclames duikt hij op tijdens dit WK, zo dol zijn ze in Amerika op deze grijnzende Brit. Als mede-eigenaar van Inter Miami kan hij ook onder de grote Argentijnse gemeenschap in Miami niet stuk, want hij haalde Messi naar de kuststad.
Messi’s beeltenis hangt overal in Miami. In Wynwood zie je zelfs twee keer zijn hoofd op een gigantisch appartementencomplex. En natuurlijk binnen bij Classic Football Shirts, de hemel voor liefhebbers van oude en nieuwe voetbalshirts. De Engelsen maken er foto’s van. Schouder aan schouder met Argentijnen, Noren, Mexicanen en Amerikanen passen ze voetbalshirts, dubben ze en overleggen ze. Dit oude Engeland-shirt van het EK 1996 met Shearer achterop? Maar die is 300 dollar. En de kaartjes voor de halve finale zullen ook monsterlijk duur zijn.
Luke Wright uit Leeds vertelde dat hij 2.700 dollar voor een kaartje had betaald voor de kwartfinale in Miami. ‘Ik loop helemaal leeg op dit toernooi. Maar ik moet er gewoon bij zijn. Ik geloof dat Engeland wereldkampioen zal worden, ik zou het mezelf nooit vergeven als ik thuis was gebleven.’
‘Wat is het nut van werken als je dit soort dingen niet kunt doen,’ noteerde een verslaggever van The Guardian die Ocean Drive bezocht uit de mond van James Shipperley die met zijn zoon uit Londen naar Miami was komen vliegen. Dertigduizend Engelsen zouden er volgens de Britse krant in Miami zijn. Velen bezochten ook eerdere wedstrijden.
Ze krijgen telkens waar voor hun geld, in die zin dat de wedstrijden van Engeland in de knock-outfase thrillers zijn. Achterstaan tegen DR Congo met nog een kwartier te gaan, en toch 2-1 winnen. Overleven tegen Mexico op grote hoogte in het brullende Azteca-stadion met op het laatst maar tien man.
De resultaten zijn de laatste toernooien goed, met finaleplaatsen op de laatste EK’s, en een halve- en kwartfinalestek op de laatste twee WK’s. Maar de queeste om weer eens wereldkampioen te worden na, inmiddels zestig jaar, drukt op de schouders. Het spel is nog niet geweldig, maar de talismannen Jude Bellingham en Harry Kane zijn op schot met elk zes goals.
De Noren hadden minder zorgen. Ze waren al verder gekomen dan ooit, hadden Brazilië er al uitgeknikkerd. Op South Beach waren afgelopen vrijdag honderden Noren achter elkaar in het zand met virtuele roeispanen in de weer. Engelsen juichten hen toe, bedachten in Miami een nieuw lied. ‘They’re rowing home, they’re rowing home, they’re rowing. Norway’s rowing home.’
Het klonk ook na de wedstrijd rond het stadion na opnieuw een zwaarbevochten overwinning voor Engeland. 1-0 achter door een juweel van Andreas Schjelderup, daarna Alexander Sørloth die de kans op 2-0 verprutste. Bellingham maakte uit het niets na een prachtige aanname gelijk en in de verlenging de 2-1 nadat doelman Ørjan Nyland een schot van Morgan Rogers had losgelaten.
Er was geen Noor die er aanstoot nam aan het gezang, hoewel zij toch reden hadden zich te beklagen vanwege ‘kabelgate’. De Noorse supporter Henrik Svendsen was trots op de ploeg, vertelde hij bij het verlaten van het Hardrock Stadium. ‘Ik ben overal bij geweest. Het was geweldig, Noorwegen is gewoon geweldig. Op de Olympische Spelen hadden we al de meeste gouden medailles, nu dit weer. Noorwegen is gewoon het beste sportland.’
Zijn moeder Vibeke was ook naar Miami gevlogen, enthousiast geworden door de verhalen van haar zoon en de beelden op tv. Ze genoot van de atmosfeer. ‘Het is heel gezellig, ook met de Engelsen.’
Het spel van Engeland was nog niet geweldig dit toernooi en tussen bondscoach Thomas Tuchel en sterspeler Bellingham botert het dan weer wel en dan weer niet. Tuchel hekelde na afloop het spel, de slordigheid en stelde dat ze geluk hadden. Bellingham vond dat zijn coach niet wist hoe het was om in deze omstandigheden zware tegenstanders als Haaland, Ødegaard, Sørloth en Nusa te moeten trotseren. Later, tijdens de persconferentie, probeerde Tuchel de barsten te lijmen door de vechtersmentaliteit van de Engelse ploeg op te hemelen.
Die vechtersmentaliteit is dus in de Engelse vakken goeddeels verdwenen. Het zal er ook mee te maken hebben dat er veel Amerikanen in het Engelse legioen zijn geïnfiltreerd. Luke Wright zat bij eerdere wedstrijden in een vak vol Amerikanen en miste toen toch het gezang, de humor en de geestdrift. ‘Het is daar wel erg braaf. Tegen Argentinië moet ik echt tussen de Engelsen zitten. Dat wordt toch wel wild, denk ik.’
Source: Volkskrant