Aan de rand van Bergen op Zoom zit een bedrijf dat wereldberoemd is in de stuwdammenwereld. Een ingewikkelde onderwaterklus? De duikers van DCN Diving gaan er op af.
is verslaggever macro-economie bij de Volkskrant. Hij volgt de wereld van de aandelenbeurzen, de grootbanken en het monetaire beleid.
Aan boord van het schip Picasso voor de kust van Saoedi-Arabië zitten diepzeeduikers 28 dagen in een hogedruk-capsule. Bij een stuwdam op de grens van Maleisië en Thailand gaat straks een drone te water. In loodsen in Bergen op Zoom laden medewerkers een diepduiksysteem, onderwaterhabitats, compressoren en bedieningspanelen in zeecontainers. Die gaan op transport naar Singapore, waar duikers stukjes oliepijpleiding diep onder het oceaanoppervlak netjes aan elkaar lassen.
Op kantoor zit Wim Vriens te doen alsof dit allemaal niets bijzonders is. ‘Ik werk al mijn hele leven bij het bedrijf, ik ken niets anders dan dit.’ Vriens, een vriendelijke Brabander met pretogen, is de zoon van de oprichter en één van de vier eigenaren van DCN Diving. Zijn twee broers zijn ook eigenaar, samen met een man die ze hun stiefbroer zijn gaan noemen. ‘Hij heeft wél verstand van geld.’
Dat is nodig, want de contracten van DCN gaan over tientallen miljoenen. Het bedrijf laat zich bij voorkeur alleen inhuren voor de alleringewikkeldste klusjes onder water. Het liefst op een diepte van meer dan 50 meter, ‘want dan zijn er wereldwijd nauwelijks concurrenten’.
Denk aan stuwdammen waarvan de waterinvoerpijpen verstopt zijn, onderzeese kabels die beschermd moeten worden tegen kwaadwillende machten met sleepankers, en het onderhoud aan boorplatforms en windmolenparken.
De Onderneming
In deze wekelijkse rubriek vertellen ondernemers over hun bedrijf. Vandaag: DCN Diving, opgericht in 1957, met 132 werknemers en een omzet van 120 miljoen euro in 2026.
Diep onder water, met al die stroming en al dat zoute water, ontstaan scheurtjes in de constructies die in de zeebodem zijn verankerd. Nieuwste vinding van DCN (wereldwijd gepatenteerd): een micro-habitat om onder water toch droog te kunnen lassen. Een soort couveuse met handschoenen eraan die om een metalen leiding of boorplatform kan worden bevestigd.
Met overdruk pompen technici van DCN het water eruit, duikers gaan met een soort liftsysteem (de duikersklok) naar beneden, zij steken hun handen in de handschoenen en lassen de boel weer aan elkaar, terwijl de vissen langs hun helmen zwemmen.
DCN is ontstaan door een combinatie van bluf en zakelijk inzicht. Wim Vriens senior was in 1957 klaar met zijn militaire dienst, waar hij bij de commando’s had leren duiken. Hij kwam in contact met een bedrijf dat onderwaterlassers zocht voor een damwand op Curaçao.
Dat kon hij wel, pochte hij, hoewel Vriens nog nooit onder water had gelast. Hij leerde het zichzelf, laste de damwand, en eenmaal terug in Nederland zag hij voor zichzelf een gat in de markt. Ging ’ie in een busje met drie man heel Nederland door, op weg naar onderwaterklusjes.
De grote doorbraak lag om de hoek: de Oosterscheldekering is bij de kade van DCN het water op, dan westwaarts en zo kom je er vanzelf. ‘Met onze werkzaamheden voor de kering zijn we van heel klein naar heel groot gegaan’, zegt Vriens. DCN vond zo’n beetje alles zelf uit: de duiktabellen hoe lang duikers onder water konden blijven, de ‘onderwaterhabitat’ die zelfs in de enorme stroming van de Oosterschelde op z’n plek bleef, en de manier van werken die nog altijd de basis is van het bedrijf.
Duikers kunnen niet constant heen en weer tussen de diepte en het wateroppervlak: door het drukverschil ontstaan belletjes in het bloed die gevaarlijk kunnen zijn als je ze niet de tijd geeft op te lossen: dan volgt de gevreesde decrompressieziekte.
Duikers van DCN blijven daarom gedurende maximaal vier weken ‘onder druk’. Ze gaan onder druk naar beneden met een duikersklok, werken onder druk diep onder water (het record staat op 212 meter bij een project in Libië), en gaan vanuit de duikersklok direct de speciale compressiekamers op het schip of op het werkponton in. Spartaanse kamertjes met roestvrijstalen bedden, weinig ruimte en nul privacy. De astronauten in ruimtestation ISS hebben meer bewegingsvrijheid.
Eten wordt via een druksluisje geserveerd. Waarvan ze weinig proeven, want het heliumzuurstof-mengsel dat ze moeten inademen om zuurstofvergiftiging en stikstofnarcose te voorkomen heeft invloed op de smaakpapillen. Toch is medelijden niet nodig, zegt Vriens, die zelf het werk jarenlang deed. ‘Paar uurtjes per dag werken, en voor de rest op bed een filmpje kijken.’ En dat voor 3.500 euro per dag, het salaris van een ervaren onderwaterlasser.
Op die manier repareert DCN nu stuwdammen, haalt het met speciale robots mossels uit koelingsbuizen en repareert het olie- en gasleidingen. Vriens: ‘Wij hebben alle spullen klaarliggen om de Nordstream te repareren, mocht dit ooit mogen.’
Maar het bekendst is DCN door de redding van een Nigeriaanse scheepskok in 2013 die 72 uur vastzat in een luchtbel van een gezonken schip. De duikers van DCN waren toevallig in de buurt en schoten te hulp. De blik van de kok die plots een duiker voor zich naar boven zag komen, ging de wereld over.
Die kok, vertelt Vriens met zichtbaar plezier, is nu als duiker in dienst bij DCN. ‘Niet de beste duiker’, zegt Vriens, maar zo iemand houd je natuurlijk bij het bedrijf. Vriens, droogjes: ‘Hij vult elke maand voor ons de lotto-formulieren in’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant