Games ontdekken? De gameredactie kiest om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient. Deze keer: Junkster, een puzzelgame die je doet terugverlangen naar een jongetje zijn in de jaren tachtig – ook als je dat nooit bent geweest.
Misschien komt het door de hoofdpersoon, die buitenaards schroot verzamelt en badguys met een gigantische dopsleutel op hun muil slaat. Bij het lusteloos scrollen door de onlinebibliotheek van PlayStation blijf ik even hangen bij Junkster, een indiegame die me doet denken aan Ratchet & Clank.
Ik heb heimwee naar Ratchet & Clank, of eigenlijk naar het gevoel dat ik had toen ik het speelde – het nauwkeurig verkennen van elke millimeter van elk level, omdat ik niet wilde dat het voorbij was.
Nu zit ik in een gamedip. Alles lijkt een remake of een zoveelste deel in een franchise, dat 80 euro kost en ik nooit zal uitspelen omdat de oneindige hoeveelheid quests een remix van vijf al niet bijster originele ideeën blijkt.
Toch durf ik het met Junkster wel aan. Het kost maar een tientje, dat naar een onafhankelijke kleine gameontwikkelaar gaat. En zo hervind ik midden in een hittegolf mijn gameplezier.
Junkster voelt als een ode aan de kindertijd van jongetjes in de jaren tachtig, met stripboeken, Transformers, de dreiging van aliens en plastic verzamelfiguurtjes. De verhaallijn is simpel, waardoor je wordt aangemoedigd zelf in te kleuren waarmee je precies bezig bent. Voor het eerst voel ik me ook zo’n jongetje, met meer fantasie dan ruimtelijk inzicht, dat uit een enorme zak met lego een grasmaaierrobot met kanonnen bouwt om ruimtewezens lek te schieten.
De game draait om het oplossen van puzzels, waarvoor je de bouwstenen door het level heen moet zien te verzamelen. Het heeft wat weg van de bouwwerken die mensen in Fortnite maken, maar dan zonder de constante dreiging van een troep 8-jarige Franse kinderen die onafgebroken in hun microfoon smakken, waardoor het lijkt alsof ze ieder moment hun kleverige Cheetos-vingers in je oor komen steken.
Simpel, doeltreffend en precies uitdagend genoeg om af en toe flink te moeten frunniken voordat je de oplossing hebt.
Kijk, als ik ergens een glimmende sticker zie die een virtueel plakboek moet vullen, dan ben ik om. Stuur mij op zinloze strooptochten die me belonen met een geluidje en een schouderklop en ik ben je vrouw. Maar nu zulke sidequests ervoor zorgen dat je bij veel games meer dan honderd uur bezig bent om alles te voltooien, denk zelfs ik negen van de tien keer: wat ben ik in godsnaam aan het doen?
Nu blockbustergames tot bizarre proporties worden opgeblazen om hun ridicule verkoopprijs te verantwoorden, als genetisch gemodificeerde trostomaten die nergens naar smaken, stemt het vrolijk dat onafhankelijke, kleinschalige studio’s bewijzen dat het ook anders kan. Met Junkster heb ik me geen moment verveeld als ik na twee weken met een voldane grijns de laatste sticker in mijn album plak.
Junkster, te spelen op pc, Nintendo Switch 2, PlayStation 5 en Xbox Series X/S voor € 9,99.
Source: Volkskrant