Spanje is voor de tweede maal dik verdiend wereldkampioen geworden. Het Argentinië van Lionel Messi kon in de finale pas op het allerlaatst wat uitrichten nadat Ferran Torres eindelijk het Spaanse overwicht in de score tot stand had gebracht. Maar het Argentijnse geluk was op.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De tweede wereldtitel voor Spanje was een overwinning voor het voetbal. Spanje is het gidsland wat betreft prachtige combinaties in alle soorten en maten, van geduld en inzicht, van alles doen met binnenkant voet. Zelfs het doelpunt waarmee Spanje zich na zestien jaar weer tot wereldkampioen kroonde, was gemaakt met het deel van de voet waarmee totale controle over de bal kan worden verkregen. Zo voetballen zit verankerd in bijna alle Spaanse ploegen, op elk niveau.
Argentinië is voor negentig procent de volstrekte tegenpool daarvan. Zo ontspon zich in New York een stijlenclash die steeds intenser werd. Spanje-Argentinië was voetballen versus vechten. Kansen creëren versus die uit alle macht verijdelen. Tempo maken versus temporiseren. De zichtbare dirigent Rodri versus de lang verstopte spelmaker Messi ook. Pech versus geluk lange tijd.
Maar dan toch dat enorm verdiende doelpunt van invaller Ferran Torres, een poeier in het dak van het doel na geweldig terugleggen van een andere invaller Nico Williams met het hoofd in de tweede helft van de verlenging. Het zegt ook iets over de breedte van de selectie dat twee invallers dit voor elkaar kregen, het verschil in kwaliteit.
Argentinië, vlak voor tijd gedecimeerd tot tien man, ging toen pas alles op de aanval gooien, kreeg nog forse kansen, maar het fortuin van de wereldkampioen van 2022 was opgebruikt. Spanje verdiende de zege. Het is de vlijtige leerling die keurige torens probeert te bouwen door alle blokjes precies waterpas te leggen. Argentinië de kwajongen die probeert die toren voortdurend om te gooien om dan zelf lukraak wat blokken op elkaar te smijten. Als dat al snel helemaal misgaat, dondert dat niets.
Doelman Emiliano Martinez gaf de bal geregeld meteen een hijs in niemandsland en anders tikten de backs de bal wel over de zijlijn waarna Cubarsi, Laporte, Rodri, Ruiz en Olmo de bal weer ijverig en zorgvuldig van links naar rechts brachten, geduldig speurend naar een opening. De vele wissels brachten geen verandering in dat spelbeeld; Pedri, Williams, Mikel Merino en Torres gaven Spanje juist meer pit en voorwaartse dynamiek, meer verrassing.
Het tempo van Spanje was aanvankelijk net wat te laag om Argentinië uit elkaar te spelen. Maar na rust werd de wurgklem strakker aangetrokken. De Spaanse afwerking was echter lange tijd beroerd, te vaak ging de bal door het midden of net naast.
Toch was het genieten van Rodri die met zijn uitschuifbenen en fenomenale inzicht heerste op het middenveld. Na rust gaven vooral Pedri en Merino Spanje wat meer schwung en diepte. Maar och wat waren ze vaak slordig oog in oog met Martinez.
Messi? Hij kwam na de aftrap te hebben genomen in de eerste helft niet meer aan de bal. Hij was aan het scannen waar de ruimte lag, opties aan het afwegen waar hij kon toeslaan als die bal eens een keer goed zijn kant op kwam, als hij eindelijk wat ruimte had. Maar dat moment kwam maar niet tot de 1-0 viel en Argentinië wel vooruit moest. Moet gezegd: bijna kreeg de 39-jarige tovenaar het weer voor elkaar een ommekeer te orkestreren.
Hij maakte zich voor zijn doen vaak boos, bijvoorbeeld toen Marc Cucurella alle vrijheid kreeg van zijn vriend en bewaker Rodrigo de Paul, die weer was opgesteld door Scaloni. De Argentijnse bondscoach had nog twee wijzigingen doorgevoerd ten opzichte van de halve finale tegen Engeland. Die wedstrijd had de Albiceleste al een superheldenstatus opgeleverd bij de eigen aanhang vanwege de sentimenten die er leven tegen Engeland en de spectaculaire apotheose.
In het stadion van Atlanta, waar de halve finale plaatsvond, bleef het gezang van die aanhang beter hangen dan in dat van New York. Voor het normale publiek was ook minder ruimte, want sponsors namen klanten mee, er waren extra persvakken achter het doel gemaakt en alle oude iconen en beroemdheden hadden een plaatsje gekregen, plus natuurlijk het gezelschap rond Donald Trump die per marine-helikopter naar New York was gekomen. De Amerikaanse president bleef opvallend lang buiten beeld, vermoedelijk uit angst voor boegeroep zoals al eerder gebeurde bij grote sportwedstrijden die hij aandeed.
Dan waren er nog alle artiesten zoals Madonna, Burna Boy, Justin Bieber, K-popgroep BTS en Shakira hun gevolg voor de pre-finale- en halftime show, plus alle opbouwers daarvan.
Madonna bleef in een grote buggy in de catacomben rondrazen met Ronaldo en Ronaldinho als passagiers. Vooral Shakira en Burna Boy kregen de boel in beweging. Tot slot werd er door een groot kinderkoor gezongen, gedanst en met kleurrijke wereldbollen gezwaaid, daarmee de indruk wekkend alsof dit WK er voor iedereen was. Alsof de waaier aan discriminerende maatregelen van de Amerikaanse regering nooit plaatsgevonden had. Referenties aan medeorganisatoren Mexico en Canada ontbraken volledig. Vooraf werd wel het Amerikaanse volkslied gezongen en was er een gloedvolle speech over het toernooi en de kracht van voetbal door acteur Tom Cruise, die tot dit WK nimmer was ge-out als groot voetbalfan.
Voetbal was bijzaak. De wedstrijd begon te laat en de rust duurde in totaal 27 minuten. De eerste helft was vrij saai met nauwelijks kansen. Gelukkig ging Spanje na rust wat directer en verticaler spelen. Bij Argentinië, waar al snel drie wissels het veld inkwamen, sloop de chaos in het spel, het had meer overtredingen nodig, bleef strijden. Messi trok zich even iets meer terug om de boel te ontlasten, maar het superieure Spaanse middenveld nam het spartelende Argentinië steeds meer in een wurggreep.
Lamine Yamal strooide met voorzetten. Maar tal van beloftevolle opzetjes stierven in schoonheid, op een Argentijns been of op Martinez. Pas in blessuretijd was er echt een vlammend schot van Williams op doel, nadat de Spaanse doelman Unai Simon zowat de enige Argentijnse aanval onschadelijk had gemaakt. Daarna torpedeerde Enzo Fernandez, Pau Cubarsi leidend tot zijn tweede gele kaart.
Het dreigde de Emiliano Martinez-show te worden, de doelman redde knap op een vrije trap van Yamal en een kopbal van Williams kort na de start van de verlenging. Het stond toen 11-0 wat betreft doelpogingen. Williams leek dan toch te scoren, maar invaller Nicolas Otamendi was ervoor met een kermend gezicht gaan liggen na licht contact met Merino en de scheidsrechter Slavko Vincic trapte erin. Er klonken afkeurende geluiden uit de Spaanse vakken over de Fifa en diens voorzitter Gianni Infantino. Al vaker dit toernooi was er de claim dat Argentinië bevoordeeld werd door de arbitrage.
Maar er kwam geen vreemde strafschop en geen rare rode kaart na de treffer van Torres. Wel nog wat flitsende stuiptrekkingen van Messi, de beste voetballer ooit, ook volgens de Spanjaarden. Maar zelfs hij kon het feest van zijn tweede thuisland niet verstoren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant