De eerste halftime-show ooit tijdens een voetbalfinale boeit nauwelijks meer dan de oersaaie WK-finale zelf. De optredens zijn fantasieloos en samenhang ontbreekt.
schrijft voor de Volkskrant over hedendaagse muziek.
Voorafgaand aan de de halftime-show in de rust van de WK-finale klonken er kritische geluiden. Kon het nóg Amerikaanser? Gaat de Fifa op commercieel gebied de american football-finale Super Bowl achterna, met zijn beroemde halftime-show? Of vanuit sportief oogpunt: wat betekent de extra lange rustpauze voor de sporters? Hun lichamen zijn immers volledig afgestemd op een rustpauze van maximaal 15 minuten.
Toch overheerste de voorpret. De eerste halftime-show tijdens een voetbalfinale ooit was mede samengesteld door Coldplay-zanger Chris Martin. Hij nodigde onder anderen supersterren Madonna, Justin Bieber, Shakira en de Koreaanse boyband BTS uit. Ook dirigent Gustavo Dudamel kreeg een bijrol, net als kinderkoor PS22.
Na een weinig spectaculaire eerste helft klinkt het rustsignaal. Gaat de halftimeshow spetterender zijn? Madonna wordt door een entourage van felgekleurde feestgangers het veld opgereden, terwijl haar hit Music (2020) klinkt. De Brazialiaanse voetbalgrootheden Ronaldo en Ronaldihno besturen haar post apocalyptische discowagen. Door de catacomben dansen gaat niet meer: Madonna vertelde vorige maand aan het Amerikaanse magazine Interview dat een van haar knieën geen kraakbeen meer bevat.
Daar is Gustavo Dudamel, chef-dirigent van het Los Angeles Philharmonic Orchestra en de directeur van de Opéra de Paris. Op karikaturale wijze dirigeert hij een orkest van strijkers en blazers dat Seven Nation Army van The White Stripes speelt (of: net alsof doet). Een Muppet-band zorgt voor een rockvibe. Je vraagt je af hoe serieus Fifa zijn publiek neemt, maar goed, de show is net begonnen en kan nog alle kanten op.
Seven Nation Army mondt uit in de enige lekkere overgang tijdens deze halftimeshow. Als een duveltje uit een doosje springt BTS-zanger Jungkook achter een groepje violisten tevoorschijn. Met Dynamite pompt de K-popgroep de grootste dosis energie in een verder vrij zielloos pauzeconcert. Het Koreaanse zevental is slick, de danspasjes zijn strak en ook vocaal bruist het.
Die energie stroomt weg als water door een pas ontstopte doucheput. Justin Bieber verschijnt, helemaal solo, een akoestische gitaar om zijn nek. Hij zingt zijn ballad Everything Hallelujah ingetogen, misschien ook wat nerveus. De gitaar is net een hoogbejaarde krolse kat: met wat fantasie hoor je er nog passie in, maar het klinkt vooral krakkemikkig. Wat close-upbeelden zorgen voor een intieme sfeer, maar zitten we daar echt op te wachten tijdens een spetterende finale-show van slechts 11 minuten?
Eerlijk is eerlijk: wat Bieber zojuist deed was oprecht en breekbaar. Shakira, die hem aflost, doet exact het tegenovergestelde. Dai Dai, dat de Colombiaanse zangeres samen met de Nigeriaanse zanger Burna Boy uitvoert, lijkt op een goedkope peuterkeuken met plastic fruit. Nergens is ook maar een greintje spanning voelbaar. Het eindigt in een overdreven groepsknuffel met stralende kindjes. Een miereneter zou er nog kiespijn van krijgen.
Misschien mag je de WK-finale niet vergelijken met de Super Bowl. De National Football League, die de Super Bowl organiseert, heeft tientallen jaren ervaring. De Fifa doet het voor het eerst. Maar wie zich verheugde op recente pauzeconcerten als die van Bad Bunny (2026) of Kendrick Lamar (2025), kwam bedrogen uit.
Zulke halftime-shows waren achtbaanritten. Choreografieën liepen naadloos in elkaar over, de chemie tussen hoofd- en gastartiesten was perfect en vooral: alle creatieve keuzes waren gebaseerd op een duidelijk concept.
De halftime-show van deze WK-finale rust meer op pretentie dan op creativiteit. Neem het slotoptreden: kinderen zingen We dance, een liedje geschreven door Coldplay-zanger Chris Martin. De kinderen behoren tot het jeugdkoor PS22 Chorus, dat vaker grote artiesten begeleidt. Ook Chris Martin zelf doet mee. ‘Love, we believe in love’, kindjes springen, iedereen die heeft opgetreden komt meedansen. Handen vormen hartjes, poeder in alle kleuren van de regenboog wordt de lucht in geschoten.
Een ijzersterke show is het resultaat van inspiratie en teamwerk. Vanavond lijkt het tegenovergestelde het geval: optredens zijn fantasieloos en van onderlinge eenheid is geen spoor te bekennen. Gelukkig was er BTS met Dynamite. Wat blijft dat toch een wereldhit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant