Nadine Visser heeft op de Europese kampioenschappen atletiek in Birmingham goud veroverd op de 100 meter horden. Een titel waar ze lang op heeft moeten wachten.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
De seconden tikten weg alsof het minuten waren. Achter de naam van Nadine Visser en achter die van Pia Skrzyszowska bleven op het scorebord in Birmingham de icoontjes van de cameraatjes staan. De twee atletes moesten de fotofinish afwachten om te weten wie de nieuwe Europese kampioen over 100 meter horden was.
Ergens vermoedde Visser dat zij de Poolse ‘uitgedipt’ had, vertelde ze later voor de camera van de NOS. Dat zij haar borst net wat beter dan Skrzyszowska vooruit over de finish had geduwd. Maar ze durfde die gedachte niet toe te laten, want wat als het zilver was? Ze kon niet anders dan wachten tot de officiële tijden op het bord zouden verschijnen. En stiekem baalde ze ervan dat het op zo’n fotofinish moest aankomen.
Visser is het wachten wel gewend. Ze behoort al een klein decennium tot de beste hordeloopsters van de wereld, maar een echt grote titel ontbrak nog. Ja, natuurlijk, ze werd in 2019 en 2021 al Europees kampioen, maar dat was op de 60 meter horden indoor en dat telt in het grote geheel van de atletiek toch wat minder mee dan een outdoortitel.
Maar acht jaar, vijf maanden en acht dagen na haar mondiale doorbraak, met brons op de WK indoor in dezelfde Britse stad, kon een minuut of wat wachten na de finish van deze Europese finale er ook nog wel bij. Haar naam wordt bovenaan de uitslagenlijst geschoven, Skrzyszowska schuift naar beneden. Het verschil: 1 duizendste van een seconde, 12,668 om 12,669 zijn hun tijden.
De twee concurrenten, vriendinnen ook, knuffelen elkaar. Ook regerend wereldkampioen Ditaji Kambundji, vierde in 12,75 seconden, lacht breed als ze Visser feliciteert. Na haar vijfde plaats op de Olympische Spelen van 2021, de vierde stek in Parijs in 2024, een zesde, zevende en achtste plek op WK's en twee vierde en een vijfde positie bij de voorgaande EK's, lijkt iedereen op de baan in Birmingham haar dit succes te gunnen.
‘Ik besef het nog niet helemaal. Bizar’, vertelde de 31-jarige Visser nadat ze een ereronde door Alexander Stadium had gemaakt en voor de tv-camera verscheen. ‘Ik heb zoveel EK-jaren gehad waarin er altijd wel iets met me was waardoor het nooit is gelukt. En ik heb ook niet zoveel EK’s meer te gaan, dus het moest nu gebeuren.’
Ze had die gedachten zo nu en dan oogluikend toegestaan. Niet te vaak, want ze wilde de druk niet te veel opvoeren, maar net genoeg om wel de spanning te bereiken die nodig is voor een topprestatie. Uiteindelijk was ze blij hoe kalm ze aan de start verscheen. Relaxt.
Rustig was ze ook in de halve finale, eerder op de avond, daar liep ze soeverein voor de rest van het veld uit. Maar in de eindstrijd ging er toch iets mis. ‘Ik voelde het niet. Maar ik lag ineens achter’, blikte ze terug. Ze zag Skrzyszowska voorbijkomen, maar haalde de Poolse weer in. ‘Dat ik de dip van Pia won, daar ben ik heel trots op.’ Vaker was het andersom: dat zij in de slotmeters door anderen werd afgetroefd.
Ze heeft de prijs die ze zo graag wilde. Eindelijk. Of ze dat ook al zo voelt? ‘Dat gevoel heb ik nog niet gehad. Dat zal misschien nog wel komen.’
Op de 100 meter bij de EK is Elvis Afrifa heel dicht in de buurt van een medaille gekomen. De Nederlander was goed weg op de baan in Birmingham, waar oud-olympisch kampioen en topfavoriet Marcell Lamont Jacobs halverwege geblesseerd zijn sprint staakte.
Met winnaar Romell Glave kon Afrifa niet mee. De Brit noteerde 10,09 seconden. Maar de Nederlander zat wel opvallend dicht in het kielzog van de Britse Jeremiah Azu (10,16) en Duitser Owen Ansah (10,19) en sprintte naar 10,22 seconden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant