Pints & ponytails Britse vaders leren in twee uur tijd met een biertje erbij om haar te vlechten en staartjes maken. „We bieden een kans om met elkaar te praten over alle strubbelingen rond het vaderschap.”
Pints and Ponytails leert jonge mannen hoe ze meisjeshaar moeten vlechten. De groep biedt een ander, milder model van mannelijkheid.
Ze beginnen makkelijk: bij een hoge paardenstaart. „Let goed op dat je de spanning 360 graden om de schedel vast houdt”, legt Lawrence Price uit, terwijl hij de lange haren van een plastic paspophoofd strak naar achteren trekt. „Dan borstel je omhoog, vanaf de basis van de nek. Neem je tijd met het borstelen.” Hij doet voor hoe je een haarelastiekje met drie vingers opent. „En dan drie keer eromheen.”
Een stuk of dertig mannen, de meesten met een pint bier voor zich, kijken op een vrijdagavond in de pub toe hoe Mathew Lewis-Carter en Lawrence Price een hoge staart maken. Met serieuze gezichten doen ze hen na. De roze borstels bewerken de haren van de mannequinhoofden, die met grote schroeven aan de eettafels zijn vastgemaakt. Sommige mannen borstelen zacht, anderen zo hard dat het hoofd van zijn houder valt.
Lewis-Carter en Price, twee vrienden uit Londen, geven in Engelse pubs haarvlecht-les aan mannen onder de noemer Pints & Ponytails. In twee uur tijd laten ze allerlei haarstijlen zien, van een paardenstaart tot twee vlechten in knotjes gedraaid. Hun idee ontstond toen Lewis-Carter zijn dochter naar school had gebracht met een mislukte staart. „Dit moet toch beter kunnen”, appte hij aan Price, met wie hij al een paar jaar de podcast The Secret Life of Dads maakt, over vaderschap.
Mede-oprichter van de groep Lawrence Price.
Één van hun eerste vlechtvideo’s ging dit voorjaar viraal. Pints & Ponytails werd in het VK als tegenhanger neergezet van de omstreden influencer Andrew Tate en andere macho types uit de online wereld van vrouwhatende influencers. Price: „Op sociale media gaat het vaak om de minderheid die het hardst schreeuwt en de meeste aandacht krijgt. Ondertussen zien wij deze mannen stilletjes hun ding doen. Ze zijn bezorgd over wat ze online zien langskomen en willen daar tegenwicht aan bieden.”
Hun sessies gaan niet alleen over haar, zegt Lewis-Carter. „We bieden een kans om met elkaar te praten, over het vaderschap en alle strubbelingen daaromheen.” Price: „En we oordelen niet. Dit is een veilige plek.” Veel mannen komen in hun eentje naar de workshop in plaats van met vrienden en dat werkt goed, zeggen ze, omdat het soms makkelijker is je verhaal met een vreemde te delen. Lewis-Carter: „En het is wetenschappelijk bewezen dat mannen makkelijker praten als ze ergens mee bezig zijn, autorijden of zo.” Of haren vlechten.
Hun beweging slaat aan. Alle avonden zijn uitverkocht, van York tot Cardiff. De twee worden gesponsord door automerk Ford. Ze hebben hun merchandise op orde: er zijn T-shirts, een biertje is inbegrepen bij de toegangsprijs van 38 pond (ongeveer 44 euro). Aan het einde van de avond krijgen de deelnemers een linnen tasje mee. Hun initiatief werd internationaal overgenomen; in Canada en Australië kwamen kroegen met Beer & braids-avonden.
In de pub in Stratford-upon-Avon, in het midden van Engeland, zit Andy Wigley (31) aan een hoek van de tafel. Hij heeft een zoon van vijf jaar en een dochter van achttien maanden. „Ze heeft al veel haar voor haar leeftijd. Mijn partner is supergoed in staartjes, en ik bak er niks van.” Het is Wigley al gelukt om een vlecht te maken. „Ik moet het leren, want hoe ouder ze wordt, hoe meer ze zich bewust wordt van haar uiterlijk.”
Pints and Ponytails leert vaders hoe ze meisjeshaar moeten vlechten. De groep biedt een ander, milder model van mannelijkheid.
De strubbelingen rond het vaderschap waar Price en Lewis-Carter het over hebben herkent Wigley wel, en ook dat het soms lastig is om erover te praten met vrienden. „Ik heb één goede vriend die alles van me weet.” Hij had vroeger een paar vriendinnen, maar die vriendschappen verwaterden nadat hij een vaste relatie kreeg. „Echt goede mannelijke vrienden zijn moeilijk te vinden.”
Wigleys vader was politieman en kon hardhandig zijn als hij als kind niet luisterde. Zijn moeder was alcoholist. „Ik dacht altijd al, als ik later kinderen krijg, doe ik het anders.” Dus als zijn zoontje boos is, knielt hij bij hem om te vragen wat hem dwars zit. „Dan zeg ik dat we allemaal boos of verdrietig mogen zijn, en geef ik hem een knuffel.” Drinken doet hij weinig. Op een avond als dit één biertje, daarna cola.
Stuart Lawrence-George (links) en Andy Wigley.
Lawrence Price en Mathew Lewis-Carter lopen langs de tafels om tips te geven. Lewis-Carter buigt van achteren over de mannen heen om te laten zien hoe strak ze het haar moeten vasthouden, of hoe ze een kam met een scherp puntje eraan gebruiken om een scheiding te maken. Klapstuk van de avond is de visgraatvlecht, zo eentje als prinses Elsa heeft in de hitfilm Frozen. Over de manosphere gaat het weinig aan tafel, wel over wie thuis het meeste regelt (de partners) en of dochters een beetje stil zitten als hun haar wordt gedaan (meestal niet).
Britten worden vaak gezien als lastig te peilen en weinig emotioneel. Herkennen ze dat cliché? Britse mannen doen vaak iets af met een grap, dat is waar, zegt Price: „Ik zie mannen vastzitten in een soort vriendschapsbubbel waarin ze niet goed weten hoe ze moeten delen waar ze mee zitten. Ze zijn toch bang dat hun vrienden met grappen en grollen komen als ze zich kwetsbaar opstellen.”
Zelf is Price juist open. Hij vertelt dat zijn dochter van negen autisme heeft. Dat hij nu haar haar kan doen, werkt kalmerend, zegt Price, het brengt volgens hem haar tot rust. „Zeker zo aan het einde van het schooljaar. Ze is gauw overprikkeld, dan is het zo fijn om te kunnen zeggen: kom bij me zitten, ik doe je haar.” Al zit er ook een nadeeltje aan zijn succes: „Ze is enorm veeleisend geworden.”
Mede-oprichter en instructeur Matthew Carter.
De groep biedt vaders een kans om met elkaar te praten, over het vaderschap en alles daaromheen. Price: „En we oordelen niet. Dit is een veilige plek.”