Steeds meer campings moeten wijken voor dure vakantieparken. De provincie Zeeland wil deze ontwikkeling wat afremmen. Te laat voor camping de Meidoorn in het Zeeuwse Sluis. Daar voert een groepje campinggasten een taaie strijd tegen ‘het grote geld’. Met hulp van een kleine groene kikker.
is redacteur van de Volkskrant. Ze schrijft onder meer over cultuur.
Kijk, die ooievaars. Parmantig stappen ze door het gras, tussen de beukenhagen, de tenten en de stacaravans. De twee zijn vaste gast op camping de Meidoorn in het Zeeuws-Vlaamse Sluis. ‘Onlangs hebben ze in een onbewaakt ogenblik gesnoept van onze kaasplank’, zegt Cathalijne Martens (52), een andere vaste campinggast die voor haar caravan zit. ‘Als het niet te druk is, komen ze graag even gedag zeggen.’
En druk is het al een tijd niet meer op de Meidoorn, het is zelfs opmerkelijk rustig ondanks het hoogseizoen. Groen en soezerig ligt de familiecamping in de schaduw van de middeleeuwse vestingwal. In de 17de eeuw werd de wal verstevigd, nadat Maurits van Nassau de Spaanse troepen de stad had uitgeveegd. Sinds een halve eeuw ligt camping de Meidoorn in een van de bastions. Maar daaraan dreigt binnenkort een einde te komen.
Vlak voor kerst 2024 kregen de eigenaren van de stacaravans op de Meidoorn bericht: op 1 januari 2026 moesten ze wegwezen met hun boedel. De campingeigenaar zegde hun jaarcontracten op, de Meidoorn werd verkocht. ‘Dat kwam hard binnen’, zegt Bredanaar Aron van Berkel (36). Hij zit met zijn jonge gezin onder de luifel van de familiestacaravan. ‘Weekenden, vakanties – veel gasten komen hier al generaties.’
Zijn vrouw Kiek Wolf (36) heeft uit elke levensfase wel een herinnering aan de Meidoorn. Als kind in de optocht achter het animatieteam aan, als tiener vakantieklusjes zoals ijsjes verkopen, stappen in Sluis. ‘Op voetbalavonden keek de hele camping tv in de kantine.’ Dochter Guusje van 3 scharrelt om de caravan met een schepje en een gietertje.
Een kwart van de Nederlanders koos dit jaar voor een vakantie in eigen land, alweer meer dan vorig jaar, en opnieuw lijkt de camping populairder dan in topjaar 2025. Tegelijk loopt het aantal campings terug met 10 à 15 procent per jaar. Sinds 2012 zijn alleen al in Zeeland ruim zeventig campings opgedoekt. Vaak gaat dat zo: investeerders benaderen campingeigenaren, bieden grof geld, strippen het terrein en bouwen er een reeks uniforme ‘chalets’ voor verkoop of verhuur. ‘Niet te betalen voor de meeste campinggasten’, zegt Van Berkel.
Het Zeeuwse provinciebestuur liet de kust aldus jarenlang ‘verstenen’, tot mei dit jaar. Toen kwam Gedeputeerde Staten met een plan om meer grip te krijgen op het kusttoerisme en om de bouw van nog meer chalets en vakantieparken te beperken.
Te laat voor de Meidoorn; het provinciale plan zit pas in de inspraakfase. De particuliere eigenaar verkocht de camping aan investeringsbedrijf InLeisure dat er 105 huisjes wil bouwen. De verkoop wordt deze zomer formeel afgerond, volgens Jeroen Postma, CEO van InLeisure dat inmiddels de campingexploitatie overnam.
De meeste standplaatshouders vertrokken voorgoed. Manshoog onkruid markeert de plekken waar vorig jaar nog stacaravans stonden. ‘Campingplekken elders zijn er niet’, zegt Van Berkel, ‘alles zit vol.’ Tussen de distels dansen twee konijnen.
Met 22 andere standplaatshouders besloot hij het er niet bij te laten zitten. Verenigd in Gasten van de Meidoorn vechten ze de opzegging van hun huurovereenkomst juridisch aan, ‘op grond van het Europese consumentenrecht en omdat een haalbaar, concreet plan met bijbehorende vergunningen ontbreekt’.
Ze kregen een onvermoede bondgenoot. De Hyla arborea, de beschermde Europese boomkikker, heeft de camping uitgekozen als overwinteringsplaats. Het ooit bijna verdwenen, felgroene kikkertje maakte de laatste jaren een spectaculaire comeback in West-Zeeuws-Vlaanderen dankzij een reeks natuurbeschermende maatregelen.
‘Hij overwintert hier onder stacaravans’, zegt Van Berkel tijdens een wandeling over de met bomen begroeide vestingwal, ‘daarom mochten onze caravans niet weg afgelopen winter, en kregen wij even respijt voor ontruiming.’ Even later meldt de kikker zich vanuit het struweel met een droog, ratelend geluidje. ‘Daar zul je hem hebben. Als je niet beter weet, denk je dat het een vogel is.’
Om de bouw van chalets toch mogelijk te maken, heeft InLeisure – ‘Wij doen alles volgens de regels’ – bij de provincie een vergunning gevraagd voor wat formeel heet het ‘opzettelijk verstoren van de boomkikker en beschadigen of vernielen van voortplantings- of rustplaatsen’.
Terwijl die aanvraag nog loopt, zetten de 23 blijvers hun strijd tegen ‘het grote geld’ voort. Kan het kikkertje niet helpen, dan biedt de erfenis van Maurits van Nassau wellicht uitkomst. ‘Hier vlakbij stond het kasteel van Sluis dat begin 19de eeuw werd afgebroken’, wijst Van Berkel naar de stadswallen. Het is niet uitgesloten dat de bodem bewijsstukken bewaart van Maurits’ strijd tegen de Spanjaarden.
‘Archeologisch onderzoek is daarom verplicht, net als een aanlegvergunning. Je mag dan niet dieper graven dan 40 centimeter, en rioleringsbuizen voor chalets moeten minstens 60 centimeter onder de grond, vanwege de vorst. We hebben de provinciaal archeoloog ingeschakeld.’
Evenals de Europese boomkikker zijn de Gasten van de Meidoorn vast van plan om te blijven in Zeeuws-Vlaanderen. ‘Als we toch weg zouden moeten’, zegt Van Berkel, ‘hebben we tenminste alles gedaan wat we konden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant