Ze moest er lang op wachten, in haar carrière én dinsdagavond na de EK-finale. Maar Nadine Visser mag zich eindelijk Europees kampioen op de 100 meter horden noemen. "Een kroon op mijn loopbaan? Ja, misschien moet ik het zo wel zien."
Visser kijkt na haar vierde EK-finale vol spanning naar het grote scherm in het Alexander Stadium. Ze heeft een arm om de schouder van haar Poolse concurrent en trainingsgenoot Pia Skrzyszowska. Een van deze twee atletes is net Europees kampioen geworden. Maar het resultaat van de fotofinish laat maar op zich wachten.
Na een minuut verschijnt er een verlossende 1 bij de naam van Visser. Ze stond al zo vaak in een finale op een groot toernooi in de buitenlucht. En net zo vaak viel ze naast het podium. Maar nu, op een zwoele dinsdagavond in Birmingham, kan ze eindelijk juichen. Ze heeft niet alleen haar eerste medaille op de 100 meter horden. Het is meteen goud.
"Ik heb weleens gedacht dat ik niet goed zou kunnen terugkijken op mijn carrière als ik nooit een EK-medaille zou winnen", vertelt Visser een half uur na de race. "Dus je kunt wel zeggen dat dit mijn loopbaan vervolmaakt, al heb ik er zelf nooit zo naar gekeken. Het is nu vooral een superfijn gevoel dat het na al die jaren gelukt is."
Visser valt even stil. Ondanks de Nederlandse vlag om haar schouders lijkt ze zich nog niet te beseffen dat ze écht Europees kampioen is. "Dat komt nog wel, denk ik", zegt ze met een glimlach. "Misschien komt het ook door de manier waarop. Na de race dacht ik vooral: shit, waarom heb ik het zo spannend gemaakt? Maar dat maakt nu geen zak meer uit. Want ik heb precies genoeg gedaan."
De 31-jarige Visser stond al in 2017 voor de eerste keer in een grote finale op de 100 horden. Bij de WK in Londen eindigde ze toen als zevende. Daarna volgden nog twee WK-finales (zesde en achtste), twee olympische finales (vijfde en vierde) en drie EK-finales (vierde, vierde en vijfde).
Het is een ontzettend knappe reeks, maar ook een rijtje uitslagen om moedeloos van te worden. Zeker omdat ze er zo vaak zó dichtbij was. Bij de EK van 2022 was het verschil met het brons maar één honderdste. Op WK's en Olympische Spelen was ze meerdere keren de beste Europese, maar op EK's lukte dat steeds maar niet.
"Het voelt als karma dat Nadine vandaag wél een beetje geluk heeft en op één duizendste het goud pakt", zegt Vissers coach Laurent Meuwly. "Na al die vierde en vijfde plekken is het duidelijk dat dit heel veel betekent voor haar. Ook omdat ze niet weet hoeveel EK's ze nog gaat lopen."
Het is niet gek dat Visser na haar race alle tijd neemt voor haar ereronde. Ze loopt vanaf de finish helemaal naar de andere kant van het stadion, waar haar ouders René en Jolanda, haar broer Daan en diens vriendin Niamh op de tribune zitten.
"Het is raar", vertelt Visser. "Ik had van tevoren verwacht dat ik mega emotioneel zou zijn als ik zou winnen. Maar dat gebeurde niet. Blijkbaar zit dat niet in me. Maar toen ik bij mijn ouders kwam, en zag dat zij tranen in hun ogen hadden, kreeg ik het ook wel een beetje zwaar. Ik weet niet eens meer wat ze tegen me zeiden."
Een week voor de EK vreesde Visser voor haar deelname. Na de Diamond Leauge-wedstrijd in Monaco van half juli kreeg ze last van haar achillespees, waardoor ze twee weken niet kon trainen.
"Dat zorgde wel voor stress", vertelt Visser. "Ik had afgelopen dinsdag de laatste medische checks en wist echt niet of ik naar de EK kon gaan. Dat was pittig, maar gelukkig kreeg ik groen licht. Een dag later had ik meteen een supergoede training. Ik wist: het is vervelend, maar ik kan ermee lopen."
Na de finale in Birmingham geeft Visser toe dat ze best wat pijn voelt. Maar op deze gouden avond kan haar dat niks schelen. "Ik heb zo vaak gehad dat ik in EK-jaren net niet fit genoeg was om een medaille te winnen. Dat is heel frustrerend geweest. Maar vandaag was ik fysiek in orde en super relaxed. En dat bleek wel in de finale. Eindelijk heb ik die titel."
Source: Nu.nl algemeen