Tv-recensie Mensenwerk of AI, vraagt onze recensent zich af. De kaassoufflé uit ‘Goedenavond Nederland’ liet haar niet los.
Harige kaassoufflés in ‘Goedenavond Nederland’.
Het was dinsdagavond en ik staarde heel aandachtig naar een plaatje van een kaassoufflé. Ik zoomde in en ik zoomde uit, eerst op mijn laptop en toen op mijn telefoon, het scherm raakte bijna het puntje van mijn neus. Een vreselijke besteding van de dinsdagavond, maar de vraag liet me niet los: was dit het echte werk? Of was dit een AI-gegenereerde kaassoufflé?
De kaassoufflé in kwestie maakte maandagavond zijn entree in mijn leven, via een uitzending van Goedenavond Nederland die ik in deze rubriek al uitvoerig genoeg heb besproken, en toch zie ik me genoodzaakt om er nog één keer op terug te komen. Tijdens een alarmerend snackbargerelateerd item waren er in die uitzending afbeeldingen te zien van verschillende snacks; ze verschenen één voor één op de grote schermen in de WNL-studio.
Zo was er dus een moment waarop presentator Frank van Leeuwen heel ernstig in de richting van zijn gasten keek, tegen de achtergrond van een close-up van een kaassoufflé. Het ding was bijna groter dan Van Leeuwen zelf. Van dat moment maakte ik een screenshot omdat ik verwacht dat volgende generaties ooit verwonderd in geschiedenisboeken zullen lezen over de stand van zaken in talkshows anno 2026 – ik verzamel graag beelden die dat in de toekomst kunnen illustreren.
Sommige deel ik nu alvast met mensen, en dan verwonderen we ons erover in het heden. In het geval van de manshoge kaassoufflé kreeg ik telkens dezelfde respons: is dat een AI-kaassoufflé? Hij oogt zo harig.
Inzoomen, uitzoomen, in en uit en in en uit en ik vind het erg, oprecht heel erg, dat ik me nu, los van alle andere ellende in de wereld, ook nog moet afvragen of de kaassoufflés in Goedenavond Nederland echt zijn. De uitzending van dinsdagavond was al begonnen en ik zat nog steeds met de kaassoufflé van maandagavond in mijn maag. Dinsdagavond mocht een filosoof in discussie met een kolonel; de filosoof vond dat we wat meer oog moesten hebben voor „het Russische perspectief” en ons moesten verplaatsen in „het gevoel van onveiligheid van Poetin”. Tijd om hem gedeeltelijk zijn zin te geven. Dan kreeg je dus „een afgeslankt Oekraïne” – Oekraïne light, zeg maar. Dat is inderdaad het Russische perspectief.
„Een standpunt dat volgens velen omstreden is”, vond Sam Hagens, wat een waanzinnig innovatieve manier is om de term ‘omstreden standpunt’ nog nét een beetje nietszeggender te maken.
Ik probeerde me te herinneren wat men de dag ervoor in Nieuws van de dag ook alweer van de Oekraïne-Rusland-oorlog had gevonden, want toen hadden Wierd Duk en Bram Moszkowicz en Chris Woerts er ook een mening over. Op de YouTube-pagina van het programma zocht ik naar het bijbehorende clipje, maar ik raakte onmiddellijk afgeleid: scrollend door de thumbnails overviel me opnieuw dat onwerkelijke gevoel. Ze léken zo op elkaar. Kopieën van kopieën. De formule was voor elke afbeelding hetzelfde, een computer had ze ook in elkaar kunnen knutselen. Boze hoofden en holle frases.
Het hoofd van Jan Slagter met de tekst: „IK VIND HET HEEL RAAR DAT JE DAT ZEGT.”
Het hoofd van Thomas van Groningen met de tekst: „KIPNUGGETS MOGEN OOK AL NIET MEER.”
Het hoofd van Mona Keijzer met de tekst: „DAN MOETEN REIZIGERS OOK GEEN GROTE MUIL HEBBEN.”
Het hoofd van Wierd Duk stond er heel vaak tussen. Bij hem stond bijvoorbeeld: „GOED OM WANTROUWEND TE ZIJN.” Of: „ALLE GELUKZOEKERS WILLE NAAR NEDERLAND.” Daar had nog een –N bij gemogen. Het was de enige aanwijzing dat het hier ging om mensenwerk.