is televisierecensent voor de Volkskrant.
‘Mensen willen een uur niet nadenken’, zei Robbie van de Graaf onlangs in Volkskrant Magazine. Het was een van zijn verklaringen voor het extreme succes van YouTube-kanaal De Bankzitters, dat hij met vier vrienden bestiert. Vrijwel al hun video’s worden op z’n minst een miljoen keer bekeken, vooral door een piepjong publiek.
Nu heb ik ook weleens de behoefte om gedachteloos naar een scherm te staren. Boffen dus dat er dinsdagmiddag een nieuwe Bankzittersvideo online kwam, met de weinig verhullende titel ‘BANKZITTERS ORGANISEREN VRIJGEZELLENFEEST VOOR RAOUL’.
Even leek het geen erg rustgevende kijkervaring te worden. Er zijn immers een hoop prikkels nodig om de jeugd van tegenwoordig veertig minuten bij de les te houden. In de eerste tien seconden klonken er dus al drie harde geluidseffecten: een gastoeter, een natte scheet en een stukje van de Bruiloftsmars van de Duitse componist Felix Mendelssohn.
Maar onder al die hyperactieve opsmuk bleek wel degelijk kabbelende slow-tv schuil te gaan. De andere Bankzitters namen de aanstaande bruidegom Raoul mee uit fietsen, dronken een biertje, gaven hem een onhandige lapdance in een Pikachu-kostuum, dronken nog een biertje en aten rundvleessalade uit een plastic bak tijdens een barbecue. Ondertussen keuvelden ze over kinderen krijgen en vroeg een van hen zich af of je nog wel geil kunt worden als je bent gesteriliseerd.
Toegegeven, in een gemiddelde Bankzittersvideo gebeurt doorgaans iets meer. Dan sluit het vijftal zichzelf bijvoorbeeld zo lang mogelijk op in een glazen kooi. Maar de kern van elke video blijft het onderlinge gebabbel en gegein. En de kijker mag vanuit zijn slaapkamer meeliften op die gezelligheid. Even eropuit met je vrienden, zonder dat je eropuit hoeft met je vrienden.
De Bankzitters hebben dan ook meer gemeen met de oudere vakantiegangers in We zijn er bijna! (Omroep Max) dan je op het eerste gezicht zou denken.
Die hadden dinsdag een rustdag op de planning staan. De zongebruinde Benno genoot vanaf een campingstoel in het Griekse Delphi van het uitzicht: ‘Zon, olijven en zee. Fantastisch.’ Jan las in zijn caravan op zijn tablet de nieuwste Donald Duck. ‘Een of andere rijkaard wil een tunnel bouwen naar Texel. En de jonge woudlopers proberen dat te voorkomen. Ja, dat vind ik leuk.’ ’s Avonds speelden ze samen een potje mens-erger-je-niet.
Jan Slagter was meteen om, zei hij ooit, toen hij vijftien jaar geleden de eerste aflevering van We zijn er bijna! zag. De omroepbaas kwam er enorm van tot rust. En het is ook lekker: even op vakantie, zonder dat je je bank hoeft te verlaten.
Elke generatie heeft zo zijn eigen manier om niet na te denken. ‘Proost, op de vooruitgang’, zei een van de vakantiegangers in We zijn er bijna!, terwijl hij een koud biertje uit zijn elektrische koelkast opentrok.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant