Bij Cala Tuent op Mallorca verschijnen woensdagochtend al zeilboten die wachten op de eclips.
Om 08.35 uur is het druk bij het ontbijtbuffet in het klooster van Lluc. De eerste wegen sluiten mogelijk al om 10.00 uur, gonst het in het Duits, Engels, Nederlands, Vlaams, nu en dan wat Spaans. Alle gasten zijn gekomen met hetzelfde doel: vanavond willen ze hier, in het bergachtige westen van Mallorca, de eclips zien. Vrijwel nergens anders in Europa duurt de zonsverduistering zó lang: 1 minuut en 36 seconden duisternis. Nog gauw wat pa amb tomàquet – brood met tomatenprut – en dan húp, de auto in. Over de kronkelige wegen van de Serra de Tramuntana op zoek naar het mooiste uitzicht op het west-noordwesten.
Eerder, op de boot vanuit Barcelona, werden op het tv-scherm al tips voor astroturistas gedeeld. Niet te laat vertrekken, want tussen 15.00 en 21.00 worden vrijwel alle wegen afgesloten door de Guardia Civil. Voldoende eten en water mee, geen open vuur in verband met bosbrandgevaar en alléén kijken door gecertificeerde eclipsbrilletjes.
Olga Lohman (79) en Gerhard Venhuizen (75), ouders van ondergetekende, hebben hun brilletjes al een half jaar geleden gekocht. Toen ontstond het plan om hier op Mallorca met het hele gezin de eclips én hun 50-jarig jubileum te vieren. Op 12 augustus 1976 sloten ze elkaar in de armen, onder de vallende sterren van de perseïdenregen. Hoe symbolisch zou het zijn om dat nu te vieren bij een compleet verduisterde zon? Liefst op een rustig, rotsig plekje – de romantiek van de wilde natuur.
De hoge temperaturen (35 graden Celsius op land, 33 graden Celsius in zee) zijn even slikken, net als de drukte. Filerijden in de haarspeldbochten. „Perill d’incendi” staat er op grote borden langs de weg: brandgevaar. De twijfel slaat toe: is het niet toch verstandiger om naar een van de negen officiële kijkplekken te gaan in het zuiden van het eiland? Wat als er straks geen weg terug meer is, wat als er één onoplettende astroturist een sigaret in de bosjes smijt? Maar het verlangen naar de eclips wint het van de angst. Al vijftig jaar reizen ze off the grid, ver voor dat überhaupt een term voor was. Wildkamperen, avonturieren: waarom zouden ze daar nu van afwijken?
Daags tevoren hebben de twee al mogelijke kijkplekken gescout, maar steeds was de hoek met uitzicht op zee nét niet goed of was het pad ernaartoe te moeilijk begaanbaar. Maar uiteindelijk, dicht bij het azuurblauwe water van Cala Tuent, dient zich een semi-verborgen paadje aan. Klauterend over omgevallen bomen bereiken de twee een perfect uitzichtpunt. West-noordwest, precies de goede hoek. Niet helemaal privé: met gele verf heeft iemand stippen gezet om de wandelroute te markeren. Later vandaag zullen er ongetwijfeld andere astrotoeristen volgen. Maar het kan Lohman en Venhuizen niet deren. Met hun eclipsbrilletjes op („alvast even testen”) kijken ze elkaar tevreden aan.