Doden opduiken, boten repareren: het werk van de beroepsduikers in de Spaanse thriller Los tigres is levensgevaarlijk. Al helemaal als je dan ook nog besluit je in de drugshandel te storten, zoals duiker Antonio doet.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Al drie keer heeft hij ‘niets gezien’. Zo werkt dat in de haven van Huelva, weet de ervaren professionele duiker Antonio. Als je steeds pakketten cocaïne aantreft in de romp van hetzelfde schip, negeer je dat. Horen, zien en zwijgen.
En toch besluit hij op een dag anders, in de Spaanse thriller Los tigres. Waarom zou hij niet wat wegnemen en verkopen? Hier wordt hem toch ook een snelle oplossing uit zijn financiële problemen op een presenteerblaadje aangeboden.
Regisseur Alberto Rodríguez, die de kijker in La isla mínima (2014) al zo knap wist te transporteren naar een realistisch rafelrandje van de maatschappij, doet dat hier weer. Naast genrefilm is Los tigres ook een onderdompeling in de onbekende, afgesloten omgeving van de beroepsduikers, die werken in een wereld van staal en troebel water. Hun werk – doden opduiken, boten repareren – is levensgevaarlijk.
Zo’n omgeving, waar de dood loert en schimmige zaken vanzelfsprekend aanwezig zijn, trekt cowboys en lefgozers die niets te verliezen hebben. Antonio (Antonio de la Torre) dus, die fraai in evenwicht wordt gehouden door zijn loyale, dove zus (Bárbara Lennie). Zij weet zich wat onwillig maar standvastig te handhaven in deze lompe mannenwereld. Het zijn mooie personages met een knap geschetste, complexe relatie.
Rodriguez heeft oog voor de schoonheid van de lichten van petrochemische fabrieken. Maar zijn grootste visuele troef zijn de onderwaterbeelden. Een vijfde van Los tigres speelt zich af onder het wateroppervlak. Schitterende beelden zijn het, die soms letterlijk adembenemend zijn – de nietige mens onder een olietanker, de zuurstofmeters die voortdurend in het rood schieten. Loeispannend is het, elke keer dat Antonio wat coke probeert te stelen. Slim ook hoe Rodríguez elke duik net even anders maakt, bijvoorbeeld door te spelen met verschillende perspectieven, waardoor het geen moment repetitief wordt.
Dat elke afdaling in Los tigres zo benauwend is, heeft een extra reden. Het scenario voorziet Antonio van een hartprobleem, waardoor elke duik zijn laatste kan zijn. Heel efficiënt voor de spanning. Maar het is ook een beetje overdadig in dit plot, dat bovendien nog een chanterende collega, kwade criminelen en een voogdijzaak opvoert. Er zijn vooral véél wendingen, in plaats van verrassende.
Terwijl: niets kan het gevoel van dreiging zo opvoeren als een stokkende ademhaling in een duikmasker.
Thriller
★★★☆☆
Regie Alberto Rodríguez
Met Antonio de la Torre, Bárbara Lennie
109 min, in 32 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant