Een zomerkamp voor tieners in remissie vormt de setting voor deze niet altijd verrassende, maar wel prettig zwart-komische coming-of-agefilm.
Weinig acteurs kunnen zo heerlijk met hun ogen rollen als Bella Ramsey (Ellie uit The Last of Us). In Sunny Dancer krijgt ze daar alle ruimte voor. Ze speelt Ivy, een 17-jarige die tien maanden eerder kankervrij werd verklaard. Maar de impact van die ziekte dreunt nog door. Haar ouders (fijne rollen van James Norton en Jessica Gunning) maken zich zorgen en hebben haar aangemeld bij een zomerkamp voor tieners in remissie.
Natuurlijk heeft Ivy helemaal geen zin om vier weken lang te kamperen tussen de andere ‘freaks’. Natuurlijk gaat ze toch. En natuurlijk vindt ze daar vrienden voor het leven en haar eerste liefde. Sunny Dancer moet het niet hebben van een verrassende plot. De kracht van de film zit in de springerige energie, de lekker weerbarstige rol van Ramsey, de zwarte humor die deze tieners, die al op zo jonge leeftijd de dood in de ogen keken, hebben ontwikkeld.
Ivy vindt aansluiting bij een groepje vrienden dat al jaren naar het zomerkamp komt. Het soort samengeraapte vriendengroep dat alleen op zo’n zomerkamp kan ontstaan, waar de gebruikelijke kliekjes er even wat minder toe doen. Er is een gothic met een soms net wat te zwart gevoel voor humor. Een bijna 18-jarige die is geobsedeerd door het verliezen van haar maagdelijkheid (liefst met sportinstructeur Tristan). En mooiboy Jake, die zijn belachelijk blauwe ogen op Ivy laat vallen.
Niet alle jonge acteurs zijn even sterk, maar als vriendengroep hebben ze een geloofwaardige en aanstekelijke dynamiek. Een groot deel van de film zijn we simpelweg met hen, terwijl ze wegsneaken van het kamp om naar de kermis te gaan, of gaan zwemmen in een nabijgelegen meer. Ziekte is even heel ver weg, maar dat blijft uiteraard niet zo.
De voorspelbaarheid staat daarbij zelden in de weg van de ontroering. Zo zie je van mijlenver aankomen dat kampleider Patrick onder zijn overdreven opgewektheid een tragische geschiedenis verborgen houdt. Maar de scène waarin hij vertelt over het kind dat hij verloor, raakt alsnog, mede dankzij het integere spel van Neil Patrick Harris.
Aan het einde vliegt de film toch nog uit de bocht met een wat gekunstelde plottwist die wel heel nadrukkelijk op de emotie speelt. Het past niet helemaal in een film die er verder juist op vertrouwt dat de ontroering ook zonder een moker wel aankomt.
Drama, komedie
★★★☆☆
Regie George Jaques
Met Bella Ramsey, Daniel Quinn-Toye, Jessica Gunning
106 min., in 55 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant