In het secuur vertelde familiedrama Les enfants vont bien moet de alleenstaande Jeanne opeens voor haar neefje en nichtje zorgen. Waarom liet hun moeder hen bij haar achter?
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Twee kinderen soezend op de achterbank van een auto, het hoofd van de een rustend op de schouder van een ander: met dat vakantieachtige beeld opent het Franse drama Les enfants vont bien. Op het eerste gezicht lijkt conform de titel inderdaad alles oké te zijn met de 9-jarige Gaspard (Manoã Varvat) en zusje Margaux (Nina Birman).
Toch gedragen ze zich opvallend bezorgd wanneer moeder Suzanne (Juliette Armanet) bij het tankstation niet meteen terugkomt van het afrekenen. Dat vervolgens haar hoofd aanvankelijk buiten beeld blijft – je ziet alleen de tas met boodschappen in haar armen – is de volgende speldenprik waarmee cineast Nathan Ambrosioni een zeker onbehagen opwekt. Iets zit scheef, in dit driekoppige gezin.
Maar kijk, nu hebben ze alweer de grootste lol, samen stoeiend, snoepend van een blik perziken. Aan wederzijdse liefde geen gebrek, ook dát maakt Ambrosioni met weinig middelen duidelijk. Het kenmerkt een secuur familiedrama dat ook op de meest aangrijpende momenten voor subtiele registers kiest.
Gaspard, Margaux en Suzanne zijn niet op vakantie, maar zonder aankondiging onderweg naar Suzannes iets oudere, alleenstaande zus Jeanne (Camille Cottin). Al twee jaar hebben ze elkaar niet gezien. De volgende ochtend is Suzanne verdwenen. Alleen haar koffer staat er nog; daarop ligt een weinig verhelderend afscheidsbriefje.
Aldus komt de op haar vrijheid gestelde, kinderwensloze Jeanne met de zorg voor Gaspard en Margaux te zitten. En zij met háár. Een tijdelijke situatie, hoopt iedereen, maar het lijkt anders te lopen. Wat bezielde Suzanne? Wat gaat er schuil achter haar op het eerste gezicht roekeloze besluit?
Knap hoe Ambrosioni scherp stelt op de voorgeschiedenis van deze crisis, terwijl de consequenties zich steeds sterker laten gelden. Een aanvankelijk onhoudbare situatie die moet worden omgesmeed tot een nieuw evenwicht, tot iets wat ongeveer functioneert als een gezin: daar draait Les enfants vont bien om.
Cottin en debutant Varvat zijn gelijkwaardig indrukwekkend. Zij als de vrouw die in haar nieuwe rol een zekere eenzaamheid lijkt te overwinnen, hij als de jongen die zijn afwezige moeder nog diep in zijn systeem heeft zitten. Reken daarbij niet op scènes die alles netjes afhechten, en des te meer op breekbare momenten die veel ruimte overlaten voor je eigen inlevingsvermogen.
Wat zou ik het liefste willen, kun je je tijdens het kijken steeds weer in alle rust afvragen. Dat alles zo blijft, of dat Suzanne opeens weer op de stoep staat?
Drama
★★★★☆
Regie Nathan Ambrosioni
Met Camille Cottin, Monia Chokri, Juliette Armanet, Manoã Varvat, Nina Birman
111 min., in 40 zalen, te zien op Picl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant