Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
‘Droogte zorgt voor losse tegels op fietspaden in Vlaardingen’. ‘Droogte vergroot kans op vallende takken in Drimmelen’. ‘Gymlessen Leeuwarden voorlopig alleen op kunstgras door droogte’. ‘Aanhoudende droogte zorgt voor kleinere frites bij Aviko’. ‘Catherine Keyl over droogte’. ‘Goed wijnjaar op komst door droogte’. En dan nog wat berichten over de Rijn, de economie, het klimaat natuurlijk én een artikel in De Telegraaf over dat het zulk lekker weer is.
Wordt dit een stukje over de droogte? Nóg een stukje over de droogte? Hoeveel stukjes over de droogte kan een mens aan? Laatst hoorde ik een slimme vriendin zeggen – niet eens tegen mij, maar op televisie, want mijn vrienden komen nog eens ergens – dat er volgens haar niet zoiets bestaat als een plicht om je uit te spreken over de dingen in de wereld, maar wel een soort morele plicht om je over de dingen in de wereld te informeren.
Een burgerlijke basisinteresse, een minimum aan belangstelling voor de dingen om je heen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In tegenstelling tot de waterschappen – ‘de protocollen liggen klaar, er valt nu niks te beslissen, er is geen crisis, groetjes uit de Provence!’ – of onze koning, voorheen watermanager, keerde ik deze week wel terug van vakantie. Drie weken lang had mijn burgerlijke basisinteresse liggen verslonzen. Op de terugweg passeerden we de Po. In de diepte van een metersbrede, stenige bedding gleed, nauwelijks zichtbaar, een zielig stroompje voorbij.
Ik dacht aan Ariana en Daniel, een Italiaans-Brits koppel dat we ooit ontmoetten in een Lotharingse B&B. Twee stellen op fietsvakantie. Wij op weg naar een zinkend Venetië, zij bezig met het rijden van een route die, eenmaal voltooid, een fiets op de kaart van Europa zou vormen. Ariana woonde al haar hele leven aan de Po, zij zag al jaren hoe de droogte elke zomer grotere slokken van de rivier nam.
Maar goed: het was vakantie, ik had vrij en de herinnering aan Ariana en haar vorsende blik liet ik, voor zover mogelijk, varen. En we reden, en we kwamen thuis. En voor het eerst kwam ik terug van vakantie in een huis met een eigen tuin. De boel lag er groen bij. Grazig gras, weelderige struiken, hoogstens wat uitgebloeide hortensia’s in kleuren als op een jaren dof gerookt schilderij.
Pas na het bijlezen van de kranten kwam de twijfel. Behalve smulwoorden als kommavlinder, eclipsbrilletje, pislauw en okseldokter droop er vooral droogte van de pagina’s. Hoeveel water was in mijn afwezigheid, en op mijn uitdrukkelijke verzoek, in mijn onnozele reepje groen gepompt? En ten koste van wat?
Volkskrant-lezers zijn inventieve lui, zo blijkt uit de respons op de vraag wat te doen tegen watertekorten. De meesten vangen hun afwas- en douchewater op om het over de planten te gieten. Als er überhaupt al gedoucht wordt, want in meerdere reacties was sprake van eenmaal daags een enkel vochtig washandje door de kritieke holtes.
En ik maar drinkwater sproeien. Nog erger: laten sproeien. Een hele basisinteresseloze zomer lang. Fraai is anders.
Hopelijk welt er meer op uit de droogte dan gelaten somberheid en jolige nieuwsberichten alleen. Wie weet is iemand vandaag, als een moderne Josephine Johnson of John Steinbeck, begonnen met het schrijven van een eclipsscène, als omineus openingsbeeld van de grote roman over de Droogte van ’26. Op meer mag je niet hopen, in dorre tijden.
Hoewel: volgens de actuele verwachtingen zullen we eind deze maand de zomer van 1976 uit de boeken verdrijven en een officieel droogterecord vestigen. In het kader van de klimaatadaptatie een goeie aanleiding voor een nationaal feest. Thema: woestijn-chic. Geen rondvaart, wegens grachtengebrek.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.