De plannen van Amazon om een gigantische gascentrale te bouwen voor de AI-datacenters geven aan dat techbedrijven zich echt niets aantrekken van klimaatverandering.
Dit weekend werd bekend dat Amazon investeert in een enorme gasgestookte energiecentrale in Texas, die het nodig heeft voor zijn AI-datacenters. Deze investering bewijst nogmaals dat de techsector en de fossiele industrie voor 0,0 procent geïnteresseerd zijn in klimaatverandering, de gevolgen daarvan voor mens en planeet, en dat zij daarnaast ook geen enkele behoefte voelen om mee te helpen de CO2-uitstoot af te bouwen.
Uit vergunningen blijkt dat de nieuw te bouwen gascentrale 35 turbines zal tellen en goed is voor een vermogen van 7,65 gigawatt. Ter vergelijking: dat is bijna vijftien keer het vermogen van de kerncentrale Borssele in Nederland (485 MW).
Over de auteur
Joeri Casteleyn schrijft over de traag veranderende mens in een snel veranderende wereld.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
De centrale krijgt ook een vergunning om jaarlijks meer dan 30 miljoen ton aan broeikasgassen uit te stoten. Ter vergelijking: Vlaanderen stoot jaarlijks ongeveer 60 miljoen ton aan broeikasgassen uit, Nederland 145 miljoen ton.
De nieuwe energiecentrale en het bijbehorende AI-datacentrum van Amazon zijn slechts een van de vele die de komende jaren nog op de planning staan in Amerika. De verwachting is dat de Amerikaanse energiebehoefte van AI-datacenters in 2030 zal zijn verdubbeld naar 77 gigawatt.
Zo kondigde Microsoft eerder dit jaar al aan ook in Texas een AI-datacenter te bouwen (het grondwaterpeil zal daar snel dalen) dat 2 gigawatt aan energie nodig zal hebben. Het sloot daarvoor een contract van twintig jaar af met Chevron, dat een gascentrale zal bouwen naast het Microsoft-datacenter en het AI-datacenter zo rechtstreeks van energie zal voorzien.
De redenering die je hierbij leest klinkt als een liefdadigheidsactie: ‘De fabriek van Chevron zal goedkoop gas uit het Permian Basin, het grootste olieveld van Amerika, leveren aan de verschillende grote turbines. Het Permian Basin is een van ’s werelds grootste olievelden, maar produceert ook aardgas als bijproduct – zo veel zelfs dat pijpleidingen het vaak niet aankunnen en het als afval moet worden afgefakkeld. De elektriciteitscentrale zorgt voor vraag in het bekken om dat gas te gebruiken en niet te verspillen.’
Geen verspilling meer. Hoe mooi is dat...
‘We will drill, baby, we will drill’, zei Trump bij zijn tweede inauguratie. En dat is ook wat er nu massaal aan het gebeuren is in Amerika. En het afval van al die olieboringen (aardgas) wordt gebruikt voor de AI-datacenters.
‘Hoeveel energiezuiniger kunnen wij worden?’, denken ze waarschijnlijk in Amerika. ‘Laat die Europeanen maar tegelwippen, eindeloos discussiëren over airco's, hun bosbranden onder controle houden, klagen over rivieren die droog komen te staan en verontrust toekijken hoe de temperatuur van het zeewater steeds verder stijgt en wie weet welke kletsnatte ellende deze herfst over hun continent zal worden uitgestrooid. Wij doen het zo.’
De Amerikaanse techjongens en de fossiele industrie leven figuurlijk (en jammer genoeg niet letterlijk) op een andere planeet en hebben duidelijk een gebrek aan menselijk mededogen. Op inlevingsvermogen hoeven we niet te rekenen.
Sam Altman, CEO van OpenAI, gaf daarvan onlangs nog een voorbeeld toen hij een ‘coole toepassing’ van ChatGPT deelde.
‘Ouders kunnen hun gezinsagenda's koppelen en de interesses van hun kinderen aangeven in het nieuwe product van OpenAI, ChatGPT Work, waarna het elke ochtend tijdens de rit naar school een podcast kan maken waarin de voetbalwedstrijd van één kind die middag, de aanstaande verjaardag van een ander kind, nieuws enzovoort worden besproken.’
‘Wat als je nu gewoon eens met je kinderen zou praten?’, vroeg iemand. Vanuit dat menselijk perspectief had Sam Altman het nog niet bekeken. Dat je tijdens een autorit met een kind ook kunt praten. En het zijn dit soort mensen, met dit soort perspectieven, met een blinde vlek voor het menselijke, die de toekomst van onze planeet op het spel zetten.
En voor wie nog een klein beetje hoop koesterde voor het behoud van deze planeet in zijn huidige toestand, deze vraag: welk land beschikt over de grootste steenkoolvoorraad ter wereld? Het Amerika van Donald Trump met ongeveer een kwart van de wereldvoorraad.
En dan te bedenken dat de alliantie tussen de techjongens en de fossiele industrie nog maar net begonnen is. De techjongens en de fossiele industrie zullen steeds meer met elkaar verstrengeld raken en samen de toekomst van onze planeet gaan bepalen.
We weten welke toekomst dat zal worden. Of juist niet. De manier waarop Trump alle wetenschappelijke instrumenten die de klimaatverandering kunnen monitoren verwijdert (uit de ruimte, van het land, uit de oceaan), toont aan dat hij de wereld wetenschappelijk blind wil maken voor klimaatverandering.
Wat niet gemeten kan worden, kan niet worden geweten.
De Amerikaanse schrijver Henry Miller keerde in 1939 na tien jaar zelfopgelegde ballingschap terug naar Amerika en begon aan een rondreis door zijn vaderland. Hij ontdekte een land dat gericht was op consumptie en gemak, waarin mensen werden afgeschermd van de werkelijkheid, de natuur en hun innerlijk leven, terwijl zij werden omringd door hoogbouw met airco's.
Zijn persoonlijke verslag hiervan werd een boek met een titel die onze toekomst perfect samenvat als we de Amerikaanse techjongens en de fossiele industrie hun gang laten gaan: The Air-Conditioned Nightmare. Een betere titel voor wat ons, meer dan tachtig jaar na het verschijnen van het boek, te wachten staat, is er niet.
Voor de techjongens zal de toekomst evenzeer ‘airconditioned’ zijn – aangedreven door fossiele energie – maar dan vanuit de bunkers die ze nu al hebben ingericht op hun privé-eilanden.
En Elon Musk? Die is, zo hoopt hij nu nog steeds, dan al vertrokken naar Mars.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant