schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Op hun debuutalbum Acces All Areas weefde Flo doorwrochte vocale harmonieën door elkaar en daarmee deed de Britse groep denken aan r&b-godinnen uit de jaren negentig als Destiny’s Child, En Vogue en SWV. Het leverde de Britse Stella Quaresma, Renée Downer en Jorja Douglas een Brit Award op.
Bij de eerste nummers van de opvolger slaat de schrik je om het hart. Vooral op Small Doses is alles zo dichtgesmeerd met autotune en elektronische effecten dat je denkt naar een robotversie van Destiny’s Child te luisteren. Lelijke overproductie in de zucht om nog meer indruk te maken.
En dat terwijl de meer analoge sound van I Can’t Be High Around You Anymore, Sober en Therapy at the Club een behaaglijk, warme sensualiteit oproepen. In die organische setting raak je gevloerd door vocalen die elkaar zo aanvullen dat ze afkomstig lijken uit één instrument. Dan is Pose, hun vreselijke versie van Pump Up the Jam, hun ook vergeven.
Flo
Therapy at the Club
Pop
★★★☆☆
Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant