schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Phoebe Bridgers liet zes jaar lang niets van zich horen. Daar had ze haar redenen voor. De meest gelauwerde singer-songwriter van het alternatieve popcircuit zag een relatie op de klippen lopen, een nieuwe liefde opbloeien en haar vader overlijden. Dat heeft zijn plek gevonden in een album dat nog meer dan voorganger Punisher bol staat van het avontuur.
Halverwege het titelnummer maken gewijde orgelklanken plaats voor elektronische beats en ruis, maar de folkpopliedjes zijn met zo veel aandacht en kunde vormgegeven dat het album, mede geproduceerd door Jack Antonoff, coherent aanvoelt ondanks die onvoorspelbare tegenstellingen.
Tegenstellingen in muziek, in tekst, soms zelfs in één zin. In het lieflijke Governor’s Waltz balanceert Bridgers op de grens van wrok en gelatenheid over een gestorven relatie: ‘You promised that you’d never leave me but maybe you’ll do it for me.’ Hier wordt grenzeloze openhartigheid ingebed in melancholie en een wrang gevoel voor humor. Een warm hart en droge ogen registreren dat alles meerdere kanten heeft, dat ‘when a dream comes true a fantasy dies’.
Het schrijnendst is dat in Still Standing. Over een orgelakkoord als een drone bekent ze dat ze haar overleden vader, die ze zich herinnert van huiselijk geweld, niet elke dag levend wenst. De eindregels hakken juist door hun nuchterheid erin. ‘I can’t imagine you dead but you are every day. Thank you for everything.’ Niemand verwoordt de cyclus van verlangen, teleurstelling en berusting zo mooi als Phoebe Bridgers.
Phoebe Bridgers
Lost Weekend
Pop
★★★★☆
Dead Oceans
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant