Tweede leven Kapotte camera’s, munten, speelgoed – bij Vintage.com krijgen ze elke dag meer dan duizend dozen met ‘oude troep’ binnen. Wat er precies in zit, is elke keer een verrassing. Op bijna alle ingestuurde spullen doet het bedrijf na taxatie een bod, dat klanten in 80 procent van de gevallen accepteren.
Een cameraexpert verwerkt ingekochte analoge camera’s.
Werknemers manoeuvreren behendig tussen de ruim vierduizend kartonnen dozen in deze loods. De een stuurt een volgeladen heftruck door de smalle paadjes, de ander verplaatst met ogenschijnlijk gemak zware rolcontainers. Het gepiep van de heftruck, doffe klappen van dozen die op werkbanken belanden, gerinkel van sieraden die getaxeerd worden en geklets in diverse talen vormen een luide kakofonie.
Bij Vintage.com in het Gelderse Duiven krijgen de honderdvijftig medewerkers dagelijks een stortvloed aan dozen te verwerken. Die bevatten ‘oude troep’ uit kelders, zolders en opslagboxen. Het gaat om meer dan duizend dozen per dag, vanuit heel Europa. Het personeel opent ze, bekijkt de inhoud en taxeert de waarde. Gemiddeld ligt die tussen de 100 en 200 euro.
Vintage.com werd in 2016 als Arcavindi in Engeland opgericht door een antiekliefhebber en een programmeur. Het opende in 2025 een vestiging in Nederland, de eerste op het Europese vasteland. Dat jaar steeg de omzet van het Britse moederbedrijf van 46,7 miljoen pond (ongeveer 54,65 miljoen euro) naar 78,9 miljoen pond. Over hoe groot het aandeel van het Nederlandse Vintage.com in de totale omzet is, doet het dochterbedrijf geen uitspraken.
Doel van Vintage.com is spullen een tweede leven te geven en daar geld aan te verdienen. Anders liggen ze toch maar ergens in huis te verstoffen. Voor sommige spullen is een tweedehandsmarkt, edelmetalen als zilver en goud, koper en tin zijn geschikt voor recycling. Andere spullen worden te koop aangeboden aan verzamelaars.
Om dat allemaal opgestuurd te krijgen voor taxatie, heeft het bedrijf verzending ervan zo gemakkelijk mogelijk gemaakt, legt operationeel directeur Jeroen van Driel uit. „Via onze website kan je gratis een verzendlabel bestellen. Daarmee kan je de oude voorwerpen verzenden. En de laatste stap is dan achteroverleunen en ontspannen.” Binnen twee weken doet Vintage.com een bod, dat de verzender kan afwijzen of accepteren. Gaat die akkoord, dan staat het geld binnen twee werkdagen op z’n rekening.
Is die aanpak voor dieven niet aantrekkelijk? Die kunnen gestolen waar zo immers makkelijk te gelde maken. Van Driel wijst erop dat zijn het bedrijf diverse mechanismen heeft om heling tegen te gaan. Om criminelen niet wijzer te maken, houdt hij die geheim. Maar in ieder geval wordt wordt een IBAN-check uitgevoerd, om te zien of de naam bij het rekeningnummer klopt.
Omdat afzenders zonder nadere aanmelding een doos kunnen opsturen, blijft de inhoud ervan bij aankomst in Duiven altijd een verrassing. Dat pakt niet altijd goed uit, zegt Van Driel. „Een tijdje geleden trof iemand hier een echte granaat aan. Dat was ontzettend schrikken; direct werd het hele pand ontruimd. De explosievenopruimingsdienst van defensie liet achteraf weten dat het om een Duitse oefengranaat uit de Eerste Wereldoorlog ging.” De ontsteking ontbrak, maar er zat wel springstof in. Vintage.com bracht geen bod uit.
Van Driel is er sinds de opening in Nederland, een jaar geleden, aan Vintage.com verbonden. De voertaal binnen het bedrijf is Engels, wel zo simpel met werknemers uit 42 landen. Hij wijst op een groepje van zes medewerkers: „Oekraïne, Oekraïne, Oeganda, Iran, Brazilië en Canada.”
Toen Van Driel voor Vintage.com ging werken, was hij vooral gecharmeerd door de laagdrempelige manier waarop het taxatie van oude, kapotte of incomplete spullen mogelijk maakt. Dat wil niet zeggen dat hij overal blij mee is. „Op de site staat precies waar we wel en niet graag ontvangen. We hebben ongeveer twintig categorieën van spullen die wij aannemen.” Daarin past veel: van horloges, camera’s en sieraden tot munten en speelgoed. Of, zoals een paar maanden geleden, aanvalsplannen uit de Tweede Wereldoorlog, gesigneerd door Winston Churchill.
Een medewerker vist een kleine rechthoekige doos uit een grote stapel op een rolcontainer. Met een stanleymes snijdt ze het pakje behendig open. Daar komt een oude Canon-camera uit. Op de werkbank legt ze het apparaat onder een telefoon die voorwerpen scant en met behulp van AI registreert. De camera gaat volgens protocol in een zwarte plastic doos waarop een label komt – klaar voor taxatie.
Dan gaat de doos met de Canon naar het deel van de loods waar de waardebepaling plaatsvindt. De taxateurs – overigens geen beschermd beroep – leidt het bedrijf zelf op. Sommige van hen hebben een academische achtergrond, anderen begonnen als uitpakker. Van Driel: „In principe is elke taxateur bij ons een generalist, maar we hebben ook experts voor bepaalde gebieden, zoals uurwerken of sieraden.”
De doos met Canon komt op de werkbank van taxateur Papi. Na opening controleert ze of de inhoud overeenkomt met het label op de doos. „Aha, een Canon A1. Geen krasjes, en de lens is in goede staat”, zegt de Indiase vrouw in het Engels. Ze voert de gegevens in het systeem in, en vervolgens komt daar de waarde van de camera uit: 40 euro. „Dat zal de klant waarschijnlijk een bod van 20 tot 25 euro opleveren”, zegt Van Driel.
Welke marges Vintage.com voor zichzelf hanteert, houdt de directeur voor zich. Het is, zegt hij, „ruim voldoende”. Het systeem dat de marktwaarde bepaalt, is gevoed met eerdere taxaties in eigen huis van vergelijkbare producten en met de kennis van experts uit ‘de markt’. Taxeren, de feitelijke waardebepaling, gebeurt zowel via het document met alle eerder getaxeerde producten, als taxateurs ‘uit de markt’, die eerder bij een taxatiebureau hebben gewerkt. Bijna altijd wordt een bod gedaan op de spullen. Klanten krijgen vier weken de tijd om het bod goed- of af te keuren en ongeveer 80 procent van de klanten stemt in met het bod van Vintage.com.
Wat Van Driel het leukste aan zijn werk vindt? Dat hij telkens nieuwe voorwerpen tegenkomt. Zo dacht hij een armband te ontvangen met draden van textiel. „Dat bleek een rouwarmband met haren van een overledene te zijn. Daar had ik nog nooit van gehoord.”