De lezersbrieven! Over de eclipsgekte, schaamtaal, het vrouwenlichaam, AI en intolerante mensen.
Langs de snelweg van Arnhem naar Leeuwarden, via Zwolle, werd ik op verschillende plekken toegewuifd door vlaggen. Boze boeren hadden hun weilanden weer recalcitrant versierd met de omgekeerde Nederlandse vlag.
Ik begon net iets van sympathie te ontwikkelen voor deze groep. Boeren zouden meer educatieve steun moeten ontvangen bij de broodnodige omwenteling van hun ‘sloopbedrijf’ (‘sloopmelk’, Wakker Dier) naar ‘filantroopbedrijf’ (Jeroen van Steen), en uitgebreide voorlichting moeten ontvangen over waarom verandering een noodzaak is. En dat biologisch boeren geen doodlopende weg hoeft te zijn, integendeel.
Maar al het nog broze medeleven dat ik had, is wapperend stukgeslagen. Op geen enkel weiland dat ik passeerde zag ik beschutting voor de dieren. Koeien, schapen, paarden; ze stonden allemaal te sudderen in de volle hete zon.
Het is een plicht om voor je dieren te zorgen en ze nodeloos te laten lijden is strafbaar. Zelfs de vlaggen boden geen schaduw. Ik vind het zeer laaghartig.
Josée Algra, Arnhem
Wijst de hele eclipscommotie van de afgelopen weken met een liveblog in de krant, de run op (wegwerp)eclipsbrillen, reisbewegingen naar Spanje en IJsland en files naar Nederlandse stranden en andere kijkpunten niet vooral op een collectief onvermogen? Om het minstens zo indrukwekkende wonder, en de veel grotere waarde, van de alledaagse en alomtegenwoordige natuurlijke omgeving te ervaren, en zich om het behoud daarvan te bekommeren?
Jan Willem Hilbrands, Den Haag
In de vele reacties op ons taalgebruik met of zonder ‘schaam-‘ ervoor, mis ik de religieuze oorsprong ervan.
Terug dus naar Genesis, waar in Genesis 3 de slang de vrouw verleidt tot het eten van de verboden vrucht, waarna de vrouw de man verleidt mee te doen.
Toen pas ontdekten ze dat ze naakt waren en namen ze vijgenbladeren om hun ‘schaamstreek’ te bedekken en begon de eerste kledinglijn [Genesis 3 vers 7].
Het heeft lang geduurd voordat de ontmythologisering van dit deel van het prachtige paradijsverhaal de Dikke Van Dale bereikte.
Martin Kroon, Leiden
Wanneer ik het bericht over de ‘vulvalip’ met mijn dochter (8 jaar) bespreek, vraagt zij: ‘Komen er dan ook meer naaktstranden?’ Ik vraag: ‘Hoezo?’ ‘Nou mama, omdat we ons nu niet meer hoeven te schamen.’
Adinda van de Beek, Hoevelaken
In zijn opiniebijdrage noemt Roeland Otten de nieuwe richtlijnen voor het in beeld brengen van vrouwelijke sporters een stap terug in de emancipatie (O&D, 7/8). Zijn betoog roept herinneringen op aan de jaren zeventig waarin een losse(re) seksuele moraal werd gepredikt onder het mom van de emancipatie van vrouwen. We weten allemaal wie daar vooral baat bij hadden.
Vrouwen die hun lichaam willen laten zien, zoeken daar zelf wel hun moment voor uit. Daar hebben ze geen sportwedstrijden voor nodig.
Fons Bouchier, Naarden
Ik twijfel voortdurend of je AI wel intelligent kunt noemen. Volgens mij is het meer een op slimme manier gebruik maken van alles wat een mens ooit bedacht heeft. Hiervan uitgaande kan AI alleen maar intelligenter worden als de mens iets nieuws bedenkt.
Frans van Dam, Heiloo
Jolanda van der Lee stelt in haar ingezonden brief van 10 augustus dat er wellicht een maatregel moet komen voor die ouders die een telefoon als zoethoudertje aanbieden aan een huilend kind in de trein. Prima. In deze context beschrijf ik een recente ervaring van mijn dochter: wat doe je met oude mensen die klagen over een kind van net 3 dat praat in een niet-stilte treincoupé en aan de ouder vragen of het kind zijn mond niet kan houden.
Een goeie maatregel zou zijn: direct verwijderen uit de trein, deze intolerante mensen. Ik praat niet goed dat ouders met jonge kinderen (te snel?) een telefoon aan een jengelend kind geven, maar vraag aandacht voor de context.
De maatschappij is dusdanig aan het veranderen dat een huilend of luidsprekend kind niet meer getolereerd lijkt te worden. Wat zegt dat over ons volwassenen?
Philomene Goed, Best
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant