De Bedrijfskantine Deze zomer luncht NRC mee bij organisaties en bedrijven in het buitenland. Deze week: Patagonia in Californië, waar het kledingmerk dat het ‘anders’ doet ook vegan eten aanbiedt en afval scheidt.
Lunchen aan picknicktafels op het hoofdkantoor van Patagnia in Ventura, waar binnen eten geen optie is.
Bijna had NRC de kantine van kledingmerk Patagonia niet bereikt. In een van de gebouwtjes op de campus in Ventura, Californië, gaat de verslaggever zowat onderuit als de vloer opeens overgaat in een mat. Het blijkt de ondergrond van een klimmuur middenin het kantoor. „Veel mensen zijn hier nogal sportief”, zegt woordvoerder Nathan Yamaguchi, die niet onder de indruk lijkt van het incident. Zelf klimt hij hier zelden. „Als ik het doe, denk ik toch vaak: er zitten hier mensen te werken.”
Patagonia gaat er prat op veel dingen anders te doen. Het bedrijf doneert een groot deel van zijn winst aan goede doelen die onder meer klimaatverandering tegengaan, spreekt zich als een van de weinige Amerikaanse ondernemingen uit tegen Trump en diens beleid, en voert geregeld actie om bijvoorbeeld natuurgebieden te beschermen of Amerikanen naar de stembus te krijgen. Op de campus – een handjevol zandkleurige gebouwen met 400 werknemers – aan de Californische kust heeft het bovendien een eigen kinderdagverblijf, ooit begonnen om het vrouwen makkelijker te maken te werken.
Het bedrijf reageerde enthousiast op een verzoek een keer mee te lunchen, en dus stapt het bezoek op een woensdag rond 12 uur de bescheiden kantine binnen. Daar wil chef Ruben Lopez (44) graag meteen duidelijk maken dat óók de lunch hier anders is. „Alles kopen we in de regio”, zegt hij. Lopez kent alle leveranciers persoonlijk, vanochtend nog is boer Chris zijn sla komen brengen. Meestal is het eten vegan of vegetarisch, maar op woensdag is er ook altijd vlees. Naast de rijst, macaroni en salade staat een grote metalen bak met kip. „Eén dag per week moeten we de mensen geven wat ze willen”, grijnst Lopez.
Aan een van de picknicktafels buiten in de Californische zon – een ‘binnen’ ontbreekt überhaupt – hoeven de mensen dat niet. Salades zijn in de meerderheid. Socialemediabeheerder Felipe Guzman (40) heeft het kleinste bakje, hij rekende slechts 5,90 dollar af – de prijs hangt af van het gewicht van de lunch, om verspilling te voorkomen. Zijn collega J.J. Huggins (44) schat dat hij meestal zo’n 11 dollar uitgeeft. Niet goedkoop, maar als hij hier om de hoek bij het „Tibetaans-Himalayaanse” tentje een burrito haalt, „is het 20 dollar”. De grootste eter is trouwens volgens de aanwezigen ene ‘Cory’, nu afwezig, die vaak meer dan 14 dollar zou afrekenen.
Huggins eet nu trouwens helemaal niks. „Ik ga zo naar pilates.” Dat biedt Patagonia aan op de campus van het hoofdkantoor. „Heb je dat wel eens gedaan? Dan wil je niet gegeten hebben.” Iets met terugstromend maagzuur, zegt Huggins.
Veel bekijks bij de lunch vandaag trekt Ella (10), dochter van collega Gin Ando (38), die noodgedwongen met haar vader is meegekomen naar het werk. „Kun je je voorstellen dat je tien bent?”, verzucht David van der Sanden (39), een Nederlander die nu drie jaar interne communicatie doet voor Patagonia. Huggins vraagt of Ella al een echte „Cali girl” is. Ando en zijn gezin zijn een jaar geleden voor diens werk uit Ohio verhuisd naar Californië. „Op 4 juli”, zegt hij, de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag. „Ik beschouw het als mijn onafhankelijkheid van de Midwest.” De rest lacht hard. „Je survival story”, zegt Guzman.
Wie aan tafel draagt eigenlijk Patagonia? Even rondkijken, zegt Van der Sanden, die aan een inventarisatie begint. „Van top tot teen”, zegt Huggins over zichzelf, die op zijn broek het labeltje laat zien. De conclusie is dat bijna iedereen Patagonia draagt. „Werknemers zijn vaak onze grootste fans”, zegt Yamaguchi. Zelf begon hij in de winkel in Seattle, in de hoop korting te krijgen.
Juli, 2026, Hoofdkantoor Patagonia, Ventura, Californie, foto Etienne Laurent
Naast hem is Guzman ondertussen met de fotograaf in een serieus gesprek geraakt over hoe ze omgaan met Instagram. Guzman zegt ermee te worstelen dat hij video’s over Patagonia plaatst op platforms van Meta, een bedrijf „dat niet onze waarden deelt”. Adverteren bij Meta doet Patagonia sowieso niet. Toch is het bedrijf voor hem „de juiste plek”, zo sprak Patagonia er zich specifiek uit tegen het optreden van vreemdelingenpolitie ICE.
Dan ontstaat commotie aan tafel. Van der Sanden vertelt dat hij drie dagen per week anderhalf uur komt rijden vanuit „East LA”. Daar is de rest het niet mee eens. „Je woont in Silver Lake”, zegt Guzman. Dat ís toch East LA?, informeert Van der Sanden. De rest lacht. Huggins: „Je woont op die gestoord steile straat toch?” Van der Sanden zegt dat hij zijn hond er „op handen en voeten” uitlaat. „Het voelt alsof je er vanaf kan vallen.”
Van der Sanden gaat binnenkort trouwen en probeert de fotograaf daarvoor te strikken. Die slaat dat verzoek beleefd af.
De saladekommen raken leeg. Yamaguchi zegt dat hij later vanmiddag misschien nog even terugkomt voor de „leftovers”. Tegen een lagere prijs kan je die meenemen naar huis; zo regelt hij vaak zijn avondeten – ook tegen verspilling. „En veel beter dan als ik zelf ga koken.”
Bij het vertrek drukt chef Lopez, die nog even naar buiten is gekomen, hem op het hart morgen echt op tijd te komen voor de wekelijkse zoete snack, om half drie. „Nathan denkt altijd dat het om drie uur is. Daarom heeft hij nooit wat.” Lopez schaterlacht, Yamaguchi zegt dat hij zijn best gaat doen. Daarna gaan de restjes netjes in de gescheiden afvalbakken.
Als er bij Patagonia toch iets op het lunchbord overschiet, gaat dat in gescheiden afvalbakken.