Vandaag verschijnt Sunshine, het nieuwste album van Jungle. De zonnige soulgrooveband wilde het eens helemaal anders aanpakken, zonder echter hun kenmerkende geluid te verliezen. De bandleden vertellen hoe ze dat hebben gedaan.
is popredacteur van de Volkskrant.
Vandaag verschijnt Sunshine, het nieuwste album van Jungle. De zonnige soulgrooveband wilde het eens helemaal anders aanpakken, zonder echter hun kenmerkende geluid te verliezen. De bandleden vertellen hoe ze dat hebben gedaan.
is popredacteur van de Volkskrant.
Voor hun nieuwe album Sunshine wilde de Engelse danceband Jungle het helemaal anders aanpakken. Of nou ja, wel binnen de Jungle-kaders. Nog steeds die herkenbare zonnige soulgroove zoals op hits als Back On 74 en Busy Earnin’ dus, maar dan met een leadzang die ook daadwerkelijk klinkt als een mensenstem.
Met hun warme mix van soul, disco en r&b is Jungle al zo’n tien jaar stabiel succesvol. In Nederland bereikten ze, zeker na hun vorige album Vulcano, de grote (festival)podia. Hun muziek ligt fijn in het gehoor, maar is ook geschikt voor fijnproevers door de precieze productie. Hoe kan Jungle veranderen en zich ontwikkelen, zonder die kenmerkende Jungle-sfeer te verliezen?
‘Net als iedere band is Jungle geëvolueerd’, zegt Josh Lloyd-Watson via Zoom. Hij belt in vanuit het zonovergoten Los Angeles. Tegenover hem zit Lydia Kitto, inmiddels ook een vast Jungle-lid. Lloyd-Watson begon Jungle met jeugdvriend Tom McFarland als producersproject, nog zonder het beeld van een echte band op een podium voor ogen te hebben.
De twee verschuilden zichzelf achter hun muziek en wilden eigenlijk anoniem blijven. Ze noemden zichzelf simpelweg T en J, maar dat hielden ze niet langer dan een jaar vol. ‘We werden geïnspireerd door artiesten als Daft Punk en Justice, of de Nederlandse artiest The Child Of Lov. Acts die groter waren dan de individuen die erachter zaten’, zegt Lloyd-Watson. ‘Die zweem mysterie is belangrijk in de muziek. Kijk maar naar de Amerikaanse muzikant Mk.gee: zijn raadselachtigheid maakt hem interessant. Daardoor wil ik zijn muziek luisteren om erachter te komen wie hij is, in plaats van dat het me van tevoren wordt verteld.’
Het liefst had Lloyd-Watson zich nog steeds achter zijn initiaal verschuild en zou hij nooit interviews doen. ‘Maar op een gegeven moment moet je tot een compromis komen’, zegt hij. Dat moment kwam toen Jungle voor het eerst werd geboekt op Glastonbury, in 2014. ‘Ik wilde eigenlijk liever in mijn slaapkamer beats blijven maken. Maar je wilt je muziek toch aan de man brengen, en daarvoor moet je uit je schulp kruipen.’
Toen medeoprichter McFarland kinderen kreeg en zijn prioriteiten anders werden, vond Lloyd-Watson een nieuwe schrijfgrage partner in Kitto. ‘Josh en ik begonnen samen te werken ten tijde van het Loving in Stereo-album, twee albums geleden’, zegt Kitto. ‘We hadden een goede klik, konden snel werken en maakten meteen een hele hoop liedjes. En nu zit ik opeens in Jungle, wat fantastisch is.’
De stapel muziek die hun samenwerking opleverde was zelfs zo groot dat ze het niet allemaal in Jungle kwijt konden. Daarom begonnen ze nog een band, zonder McFarland: Loaded Honey. ‘We hebben het altijd zo gezien: Jungle is voor vrijdag- en zaterdagavond, Loaded Honey is voor zondagochtend’, zegt Lloyd-Watson.
Met Kitto als vaste schrijver verandert de muziek van Jungle iets. Vooral de zang: ‘We wilden voor dit album wat meer wegsturen van het soort zang dat veel op Vulcano staat, die hooggepitchte stemmen’, zegt Kitto. ‘Dat geluid irriteerde me een beetje. Het klinkt prima, maar na een tijdje wil je toch een echte stem horen.’
Ze vervolgt: ‘Zeker met de huidige stand van zaken rond AI willen we wat echtere dingen maken. Je wil het mens achter de muziek horen, zodat je je niet hoeft af te vragen of wat je hoort echt is.’
Dus hoor je op Sunshine vaker Kitto’s stem, relatief onbewerkt. ‘Nu we Lydia’s zang hebben, hebben we eindelijk de leadzanger die we altijd nodig hebben gehad’, zegt Lloyd-Watson. ‘Jungle begon met koortjes, wat prima was. Maar we hebben altijd gedroomd van Marvin Gaye en Curtis Mayfield: een mooie solostem om de emotie beter over te kunnen brengen. Dankzij de ziel die Lydia’s stem meebrengt kunnen we nog meer mensen raken.’
Het album is volgens Lloyd-Watson dan ook emotioneel geladen met nostalgie, verlangen en liefdesverdriet. Niet per se zo zonnig en optimistisch als de naam Sunshine doet vermoeden, dus.
‘Ik vond de naam van ons vorige album, Vulcano, geweldig’, zegt Lloyd-Watson. ‘We zetten ons daarmee af tegen eerdere, abstractere albumnamen zoals Loving in Stereo. Ik werd daarvoor geïnspireerd door Arctic Monkeys, die hun nieuwste album The Car hebben genoemd. Dat vond ik cool: het probeert me niet te vertellen hoe ik moet voelen. Het is niet vaag of ingewikkeld, het is gewoon een ding.’
‘Op dit album hebben we een liedje dat Sunshine heet’, zegt hij. ‘Dat voelde meteen goed. Het is simpel, elementair. Zonneschijn is het gevoel waar je naar verlangt en op hoopt: iedereen is altijd op zoek naar de zon.’
Toch best hoopvol dus, want echt duister zal Jungle nooit worden. ‘Jungle is altijd een baken van hoop en optimisme geweest voor veel mensen, een gezamenlijk feest’, zegt Lloyd-Watson. ‘Daarom voelt het gek als we proberen iets donkerders te maken. Zoals You Ain’t No Celebrity op ons vorige album, dat voelt geforceerd.’
De smaak en het instinct van Lloyd-Watson geven Jungle zijn herkenbare vorm en geluid. Daarom zal een Jungle-album altijd als Jungle blijven klinken, wat er ook gebeurt. En daardoor zal de albumcover ook altijd aan hetzelfde format blijven voldoen: de Jungle-letters midden in een vierkante omlijsting, in kleuren in het rood-gele zonspectrum.
‘Het is best lastig om een decennium te overleven in de muziek, er zijn niet veel bands wier carrière decennia overspant’, zegt Lloyd-Watson. ‘Dat het ons wel lukt is wat mij betreft een bewijs van de kwaliteit van de band.’
Sunshine verschijnt op 14/8. Jungle treedt op 3/11 op in de Ziggo Dome in Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant