Hij acteerde vijftig jaar lang in series, films en op toneel. Maar de rol van B100, de boef uit Bassie en Adriaan met de regenjas en de telefoon die altijd pech had, maakte Hans Beijer (78) wereldberoemd in Nederland.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft met name over sport en media.
Hans Beijer speelde in tientallen films en series, maar geen rol zou zo aan hem blijven kleven als die van B100: de boef uit Bassie en Adriaan bij wie een antenne uit zijn regenjas opstak als de ongeduldige Baron weer eens wilde weten waar hij uithing. Vorige week overleed de acteur op 78-jarige leeftijd.
‘Gigantisch’ noemde Beijer de impact van zijn rol als de spionerende schurk, die in 1992 voor het eerst zijn opwachting maakte in de Bassie en Adriaan-serie De Geheimzinnige Opdracht. Hij werd er wereldberoemd door in Nederland. Beijer vreesde zelfs voor het ‘Swiebertje-effect’ dat hem andere rollen zou kunnen kosten, zei hij in Een schat aan herinneringen, de documentaire uit 2024 over Bassie en Adriaan.
Het bleek mee te vallen. De in Amsterdam geboren Beijer laat een lange reeks van vooral kleinere rollen in onder meer films, series, toneelvoorstellingen en musicals na. De eerste vermelding, na zijn afstuderen aan de Academie voor Kleinkunst in 1970, is de rol van bouwvakker in de Vara-dramaserie Waaldrecht. In de vijf decennia die volgden, speelde hij onder meer in Amsterdamned, Flodder (de tv-serie en de film in Amerika), Toen was geluk heel gewoon en Schiet mij maar lek. In Goede tijden, slechte tijden nam hij zelfs drie verschillende rollen voor zijn rekening, waaronder kortstondig die van Govert Harmsen in 1999.
Toch haalde – qua impact – niets het bij de rol van B100, die hij in De reis vol verrassingen uit 1994 nog eens vertolkte. De onhandige schurk dook er opnieuw op in het gezelschap van de twee andere boeven uit die tijd: Handige Harry (Paul van Soest) en de in november overleden Paul van Gorcum, alias de Baron. Kinderen smulden van de kat- en muisstrijd, die natuurlijk altijd in het voordeel van Bassie en Adriaan eindigde.
Als ‘B-één-nul-nul’, zoals hij de in zijn regenjas verscholen bedrade telefoon opnam, was Beijer niet te benijden. Zat hij de clown en de acrobaat eindelijk eens op de hielen, dan hing hij het volgende shot met zijn auto in een boom. Gecrasht, omdat hij was vergeten dat ze in Wales links rijden. De oneliner die in zo’n geval volgde, groeide uit tot een klassieker: ‘Ik heb ook altijd pech. Ze moeten altijd mij hebben.’
De werkelijkheid was anders. Beijer had het grootste plezier in de rol en roemde de invloed en het vakmanschap van de bedenkers en hoofdrolspelers, Bas en Aad van Toor. De ontvangst van de series was, door volwassenen, volgens hem niet altijd even lovend geweest: kindertelevisie die niet te serieus moest worden genomen. Maar de acteur wist tijdens het draaien wel beter: ‘Dit was gewoon kwaliteit.’
In een van zijn laatste rollen dook hij vier jaar geleden op in het Sinterklaasjournaal, als de boze Wouter van Balen. Die beklaagde zich over de plaagpiet, die wel de schoen van zijn vrouw had gevuld maar die van hem onberoerd liet: ‘Ze moeten altijd mij hebben!’ Die verwijzing naar zijn glansrol van weleer was niet te missen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant