De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Deze week kijkt Diyaa met zijn gezin de zonsverduistering op het strand.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over asiel, migratie en de multiculturele samenleving.
De zomer van de familie Ghanem voltrekt zich tot volle tevredenheid van alle gezinsleden. Het strand is op een kwartiertje fietsen van hun huis, de bloemen en planten in de tuin doen het uitstekend en er is weinig stress over de nabije toekomst.
De vier eerdere zomers die Diyaa (53) in Nederland doorbracht, stonden in het teken van wachten. Eerst op uitsluitsel over zijn eigen asielstatus, daarna duurde het nog zenuwslopend lang voordat er groen licht kwam voor gezinshereniging. Zijn gezin zat in de Syrische oorlog in minstens zo grote spanning. Niemands hoofd stond naar vrolijke uitjes.
Sinds november zijn Diyaa’s zoon Nour (21), dochters Bisan (22) en Shams (10) en vrouw Rania (48) in Nederland en wonen ze met z’n allen in een rijtjeshuis in Noordwijkerhout. De kinderen hebben vakantie en de lange dagen strekken zich zorgeloos uit.
Naam: Diyaa Ghanem
Leeftijd: 53
Komt uit: Al Suwayda
Woont in: Noordwijkerhout
Beroep: radiodiagnostisch assistent
In Nederland sinds: februari 2022
‘We gaan meerdere keren per week naar het strand’, vertelt Rania. ‘Dan nemen we een tas met eten en drinken mee en doeken om op te zitten.’ Shams kan nog niet zwemmen maar vermaakt zich eindeloos lang in de branding. ‘Of ik bouw zandkastelen’, vertelt ze. ‘Ik hou van het geluid dat de golven maken. Het geeft een rustig gevoel.’
Ook deze woensdag gaan ze na het avondeten naar het strand, om daar de zonsverduistering te bekijken. Nour en Diyaa hebben eerder die dag, net als een hoop andere mensen in Nederland, vergeefs gezocht naar een winkel waar ze nog eclipsbrillen verkopen. ‘Er zullen op het strand toch wel straatverkopers zijn?’, zegt Nour, gewend aan de manier waarop zoiets in Syrië zou verlopen.
Over deze serie
De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Alle afleveringen vindt u hier.
In 1999 keken Diyaa en Rania in Syrië naar de zonsverduistering. Daar had niemand het over eclipsbrillen. ‘We keken door het folie dat om snoepjes zit’, vertelt Rania. ‘Of door een stapeltje fotonegatieven’, vult Diyaa aan. Hoewel hij alle nadruk op het belang van brillen wat overdreven vindt, drukt hij Shams op het hart niet te lang in de zon te kijken. ‘Dat is slecht voor je ogen.’
Ze hebben geluk. Op weg naar het strand lopen ze een man tegen het lijf met een enorme stapel eclipsbrillen. ‘Ik had er een hoop ingeslagen’, vertelt hij nadat hij iedereen een bril heeft gegeven. ‘Maar ik heb ze niet allemaal verkocht, dus nu kan ik ze net zo goed gratis weggeven.’ Shams zet hem meteen op en kijkt naar de hemel: ‘Het is al begonnen’, roept ze. ‘Wat mooi.’
Terwijl ze op het overvolle strand kijken hoe de maan langzaam voor de zon schuift, vertellen ze over hun zomer. ‘Ik werk als vrijwilliger voor de voedselbank in Den Haag’, zegt Bisan. ‘Verder bezoek ik de stranden van Scheveningen, Noordwijk en Noordwijkerhout.’ Ze lacht: ‘Ik vind het fantastisch. Ik hou van de warmte en levendigheid op stranden.’
In Syrië lag de zee op vijf uur rijden van hun huis en je moest er veel geld betalen voor toegang. ‘Ik was al zeven jaar niet geweest, ook door de oorlog’, vertelt Bisan. Ze videobelt een vriend in Syrië. Daar is het al donker, dus de eclips is niet zichtbaar. Bisan houdt de eclipsbril voor de camera en richt haar telefoon naar de zon. ‘Kun je iets zien?’, vraagt ze de vriend. Hij lacht.
Nour heeft sinds kort een piano waar hij veel op speelt. ‘Ik heb een Youtube-kanaal waar ik mijn muziekvideo’s op zet’, vertelt hij. ‘Ik heb pas 84 volgers, maar je moet ergens beginnen.’ Verder doet hij naar eigen zeggen niet veel bijzonders. ‘Ik voetbal met vrienden van school en ga af en toe een rondje hardlopen. Mijn vriendin woont in Utrecht, daar ben ik twee keer heen gefietst. Maar meestal ga ik gewoon met de trein.’
In de branding oefent Shams inmiddels danspasjes van Shakira, ze heeft haar aandacht voor de eclips verloren en de bril afgezet. ‘Mijn vakantie duurt 42 dagen en ik wil het liefst iedere dag naar het strand’, zegt ze. ‘Ik lees ook boeken.’ Diyaa luistert mee. ‘En je kijkt iets te veel Youtube’, zegt hij.
Diyaa werkt deze zomer door als radiodiagnostisch assistent in een Haags ziekenhuis. ‘Soms haak ik na mijn werk nog even aan op het strand.’ Hij heeft alleen een week vrij genomen voor de Nijmeegse vierdaagse die hij voor de vierde keer liep. ‘Ik heb hem uitgelopen met twee vingers in mijn neus’, zegt hij, grijnzend om de uitdrukking die hij onlangs heeft geleerd.
Op zijn telefoon toont Diyaa een video waarin hij met een bos gladiolen de laatste meters aflegt, een huppelende Shams aan de hand. ‘Ieder jaar was ik ontroerd als ik zag hoe iedereen werd onthaald’, vertelt hij. ‘Nu stond ook mijn familie aan de finish.’
Zo kabbelt de zomer voorbij. Straks na de vakantie gaan zowel Rania als Shams op zwemles. Rania hervat in september ook haar lessen Nederlands, op dinsdag, donderdag en vrijdag. ‘Op maandagen studeer ik zelf in de bibliotheek’, vertelt ze. ‘En iedere zaterdag oefen ik met een taalcoach.’ Sinds kort kan ze fietsen, dat heeft ze in Syrië nooit geleerd. ‘Weinig mensen fietsen daar, vrouwen al helemaal niet.’
Als de eclips voorbij is, eten ze nog een softijsje op de boulevard. ‘Mijn naam betekent zon in het Arabisch’, vertelt Shams als ze even later weer thuis zijn. ‘De maan was daarnet dus even tussen twee zonnen’, concludeert Nour.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant