Op veel plekken in Nederland kleurt het gras van de golfbanen geel. Alleen de greens, het kortgemaaide gras rondom de holes, doen hun naam nog eer aan. Ook op de Haagse golfclub Golf Ockenburgh is de droogte zichtbaar. ‘Geel is het nieuwe groen.’
Hole 5. Frans van der Zalm (79, blauwe polo) moet het balletje op zo’n 75 meter afstand in de hole zien te krijgen. Dit is een korte baan, par 3, maar wel een met een behoorlijk obstakel: tussen Van der Zalm en de vlaggenstok ligt een brede vijver en die is onverbiddelijk. Belandt Van der Zalms balletje in het water, dan krijgt hij een strafslag en moet hij het opnieuw proberen.
Nelis Koene (74, turquoise polo) en Rolf Grippeling (68, rode polo) kijken in de schaduw toe hoe hun golfvriend zijn balletje neerlegt op de afslagplaats. Van der Zalm, knieën licht gebogen, haalt zijn ijzeren golfclub naar achteren en zwaait soepel naar voren. Het balletje zeilt hoog door de lucht en ploft dan neer aan de overkant. ‘Ja, ja, ja’, roept Grippeling. ‘Hij is droog!’
Droog is het zeker op de Haagse golfbaan Golf Ockenburgh, een relatief kleine baan met negen in plaats van achttien holes, ingeklemd tussen de stad en de duinen van Kijkduin. Als de wind goed staat, kun je de zee hier horen. Maar in de brandende donderdagmiddagzon lijkt het water verder weg dan ooit.
Alexander de Vries, teammanager duurzaam golf bij de Nederlandse Golf Federatie (NGF), spreekt van ‘uitdagende tijden’ voor golfbanen in gebieden met een onttrekkingsverbod. Volgens hem sproeien die clubs alleen nog de kwetsbaarste delen van de baan, ‘slechts 2 procent’. Sterft dat gras, dan is de baan maanden onbespeelbaar, zegt hij. ‘De herstelkosten bedragen tienduizenden euro’s en het exploitatieverlies door sluiting loopt in de miljoenen.’
Bij Golf Ockenburgh wordt het gras op de fairways (het kortgemaaide speelveld dat het grootste deel van de baan beslaat) ontsierd door dorre, geel uitgeslagen plekken. Op de roughs (het lange, wilde gras) is het al helemaal een droge bedoening. Alleen de greens, het kortst gemaaide gras aan het einde van de hole, doen hun naam nog eer aan.
Ockenburgh is een van de vele sportverenigingen die last hebben van de niet-aflatende droogte van de voorbije weken. Doordat in 15 van de 21 waterschappen geen of beperkt oppervlaktewater mag worden gebruikt voor bewatering, blijven tal van sportvelden deze dagen onbesproeid.
Het leidt tot hoofdbrekens bij menig amateurvereniging, nu veel competities op het punt staan te beginnen. Vooral in Limburg en in het westen van het land moeten voetbalclubs uitwijken naar kunst- in plaats van natuurgrasvelden. Ook rondom het WK hockey, dat dit weekend begint in Amstelveen, bestond even onzekerheid. Het Wagenerstadion ligt echter net in een waterschap waar nog geen sproeiverbod van kracht is, en dus kan het toernooi vooralsnog doorgaan.
Ed Schook (75, lichtblauwe polo) stuurt een golfkarretje behendig langs de holes. Als voorzitter van de stichting Golf Ockenburgh is hij verantwoordelijk voor het beheer van de baan, waarvan zo’n vijfhonderd leden (gemiddelde leeftijd 70-plus) gebruikmaken. ‘We mogen nog putten uit onze opslagvijver, maar die begint steeds leger te raken. Op een gegeven moment is het op’, zegt de internist in ruste.
Wat water betreft zijn golfclubs absolute grootverbruikers. In droge periodes moeten de kortgemaaide delen van de baan regelmatig worden gesproeid. Mede daardoor verbruikt een gemiddelde golfbaan met achttien holes elk jaar zo’n 30 tot 40 miljoen liter water. Dat zijn grofweg twaalf olympische zwembaden vol en ongeveer evenveel als het gemiddelde jaarlijkse verbruik van 300 duizend Nederlanders (Nederland telt zo’n 445 duizend geregistreerde golfers).
Om zo lang mogelijk te kunnen doen met het vijverwater, sproeit de greenkeeper van Golf Ockenburgh deze dagen met een tuinslang enkel nog de greens. Het bespaart de vereniging een hoop geld. ‘Een nieuwe kost zo 25 duizend euries, en de aanleg kan wel drie maanden duren’, zegt Schook.
Hij hoopt dat dat niet nodig zal zijn, temeer omdat de vereniging haar deuren tijdens de aanleg van nieuwe greens zou moeten sluiten. Dat is niet alleen problematisch voor de exploitatie-opbrengsten, stelt Schook, maar ook voor de leden. ‘Deze club heeft een enorme sociale functie. Een kwart van de leden doet hier ook vrijwilligerswerk, bijvoorbeeld als caddiemaster (de ontvangstheer of -dame bij de kassa, red.) of marshal (de toezichthouder op de baan, red.). Het geeft de mensen wat te doen.’
Omdat de Nederlandse zomers steeds heter en droger worden, bereidt de NGF haar leden sinds enkele jaren voor op meer gele banen. Tot ongeveer de jaren zestig was dat heel normaal, zegt De Vries. ‘Maar met name Amerikaanse golfbanen wilden altijd een donkergroene kleur presenteren. Zo werden zwaar bemeste en flink beregende banen het nieuwe ideaalbeeld.’
De Golfalliantie (waarin onder andere de NGF is vertegenwoordigd) startte in 2018 samen met de golfclubs de campagne 'Geel is het nieuwe groen'. De Vries licht toe: ‘Duurzaam golf betekent dat we alleen water gebruiken om de kwetsbare onderdelen in leven te houden en dat golfbanen daarom met de seizoenen meekleuren. De golfbanen worden door waterbesparing niet minder goed, maar ze ogen wel anders. Deze campagne helpt enorm, maar het veranderen van de verwachtingen van golfers gaat langzaam.’
Wat vinden de golfers zelf? Die zijn vooral gericht op het spelletje. ‘Als je de bal recht slaat, rolt hij veel verder’, zegt Koene. ‘Dus soms heb je er profijt van.’ Grippeling reageert: ‘Niet als de bal op een harde, droge plek ligt. Dan kun je net zo goed in beton slaan.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant