Van een komische voorstelling over doomsdaypreppers tot een stuk over vrienden die elkaar in de dood weer tegenkomen: theaterfestival Bosfest heeft met het Amsterdamse Bos een perfecte setting.
schrijft voor de Volkskrant over theater en podcasts.
Mocht een deel van het land overstromen, mocht er oorlog uitbreken of mocht het einde der dagen zich aandienen, dan kun je je misschien maar beter terugtrekken in de bossen. Het is er kalm en rustig, en wie weet vind je er alles om het uit te zingen tot betere tijden.
Deze en volgende week zijn er tijdens theaterfestival Bosfest verschillende voorstellingen te zien tussen de bomen in het Amsterdamse Bos. De perfecte setting voor Noodkeet van De Leedbewakers, een komische, vrijwel tekstloze voorstelling over drie doomsdaypreppers die constant een survivalhandboek raadplegen en proberen te overleven met de schaarse middelen in en rondom hun houten, gele caravan.
Met veel (en soms flauwe en gore) slapstick bereiden ze zich voor op mogelijke gevechten. Af en toe verrassen een aantal praktische effecten zoals vonkende elektriciteitskasten – hoe kan het ook anders als het Almeerse buitentheatergezelschap Vis à Vis coproducent is. Ook de muziekinstrumenten die Len Lucieer bespeelt zijn wonderlijk leuk: gitaren gemaakt van een badmintonracket of van een rechthoekig blik motorolie.
Het thema van Noodkeet mag dan actueel zijn, de buitenwereld blijft wel erg afwezig: heeft de catastrofe al heeft plaatsgevonden of hebben deze drie zonderlingen zich maar alvast afgezonderd? Het is een gemis dat we niet weten of zij paria’s zijn of ons een toekomstbeeld voorhouden.
In De laatste minuten van Theater Rast (regie Ayla Çekin Satijn) is de setting van het bos juist bedrieglijk: eigenlijk bevinden we ons in een compleet witte ruimte, het niemandsland waarin je terechtkomt als je sterft. Vrienden Albert (Jard Struik) en Aydin (Ferhat Kaplan, die ook de tekst schreef) treffen elkaar daar – de eerste is tien jaar geleden gestorven, de tweede net. Het weerzien is vertrouwd, al deelt Aydin direct een klap uit aan Albert: ‘Die had je nog te goed, teringlijer.’
Direct is duidelijk dat gevoelens zich bij de twee vrienden nogal eens uiten in agressie – deze balorige types met vettige haren zijn duidelijk mannen die van alles verhullen achter harde gelaatstrekken en grappen. Het heerlijk overtuigende spel van Kaplan en Struik zuigt je het verhaal in, dat steeds meer geheimen en daarmee gepaard gaand verdriet en woede onthult.
De gebeurtenissen worden op een gegeven moment wel onnodig choquerend; de tragiek van dit verhaal is het mooist als het in de onuitgesproken spanningen tussen de twee personages zit en het feit dat ze er niet voor elkaar konden zijn.
Toch beklijft De laatste minuten, en misschien speelt het bos daar wel een grote rol in. Een compleet witte ruimte had de voorstelling wat saai gemaakt – nu doet de magische donkerte van de bomen het voelen alsof we ons inderdaad in een niemandsland tussen leven en dood bevinden.
Theaterfestival
Noodkeet van De Leedbewakers
★★★☆☆
De laatste minuten van Theater Rast
★★★★☆
11/8, Amsterdamse Bostheater. Aldaar t/m 22/8.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant