DEN HAAG - 'Is dit uw eerste keer hier?', vraagt de rechter als Jack en zijn advocaat gaan zitten. De verdachte, een grote man van in de veertig, antwoordt schuchter: 'Ja'. De rechter vraagt of Jack gespannen is. 'Een beetje', geeft hij toe. 'Oké, nou we gaan gewoon een gesprek voeren, maar u hoeft geen antwoord te geven.'
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Die laatste opmerking gaat bij de verdachte het ene oor in en het andere weer uit, want op elke volgende vraag geeft hij minutenlang antwoord. Zó graag wil hij uitleggen hoe het zo kon komen en hoe goed hij weet dat hij fout zat.
Jack wordt vervolgd omdat hij drugs en een vuurwapen thuis had liggen. Er lag ook drugs in zijn auto. Cocaïne, heroïne en xtc-pillen. Het Openbaar Ministerie denkt dat hij dealde, want het was teveel om alleen voor eigen gebruik te zijn.
Dat laatste is de verdachte maar ten dele met de officier eens. De periode waar het over gaat, twee jaar terug inmiddels, was Jack een grootverbruiker van het witte poeder. Na het overlijden van zijn vader was hij in een diep gat gevallen.
Met het drugsgebruik kwamen de foute vrienden, die misbruik maakten van zijn huis om van daaruit hun eigen handeltje op te zetten.
'Drie, vier van die jongens hadden een sleutel van mijn huis. Ja, superachterlijk natuurlijk. Ik had ze moeten vragen wat er in die tas zat die ze in de kast achterlieten.'
'Ik wist alleen van het zakje met cocaïne dat in de kast lag. Dat was voor mezelf. Wat er in die tas zat wist ik niet. Dat had ik moeten vragen. Het was superdom, maar ik neem de volle verantwoordelijkheid.'
De rechter reageert daarop. 'Ik hoor u zeggen: ik neem de totale verantwoordelijkheid, anderzijds zijn er ook blijkbaar andere jongens bij betrokken geweest. Dat helpt me bij het kleuren van mijn oordeel'.
De rechter wil het eerst maar eens over de drugs hebben. Hoeveel gebruikte Jack eigenlijk? 'Twee zakjes coke op een avond. Ik zat toen echt in een heel diep dal.'
Het zakje in de kast bevatte 25 gram cocaïne. In zijn auto had Jack nog eens zes zogeheten ponypacks, verpakkingen voor de verkoop. Na enig aandringen wil de verdachte wel toegeven dat hij weleens wat koerierde voor 'die jongens.'
Zo is hij ook tegen de lamp gelopen. Hij viel op doordat hij een volstrekt onlogische route reed van zijn werk naar huis, daarom hield de politie hem staande. Nadat ze de ponypacks in de wagen hadden gevonden doorzochten ze ook zijn huis.
De verdachte probeert de 'zigzagrit' eerst nog uit te leggen door te zeggen dat hij een collega thuis had afgezet, maar als de rechter doorvraagt geeft hij schoorvoetend toe dat het meer was dan dat.
'Die jongens vroegen of ik wat wilde afleveren. Dan kreeg ik wat van hun als ik dat had gedaan.' De rechter: 'Ja, want u gebruikte veel en dat kost veel geld.' Jack knikt bevestigend.
Hij had niet alleen die tas drugs en een vuurwapen in de kast, maar ook duizenden euro's aan contanten. Ook dat zou volgens het OM kunnen duiden op drugshandel. Jack ontkent. Die jongens namen hun geld mee en wat er nog lag was van hem zelf.
'De erfenis van mijn vader, fooien van mijn werk. En er was iemand die geld spaarde via mij.' De rechter trekt een wenkbrauw op.
'U gebruikt twee pakjes cocaïne per dag. Dat is niet gratis. Als ik geld zou sparen zou ik toch niet bij u uitkomen.' Jack haast zich om de rechter gelijk te geven. 'U heeft helemaal gelijk. Maar daarvoor was ik wel betrouwbaar.'
De rechter laat het maar rusten. Hij constateert dat de doorzoeking van Jacks huis in elk geval een keerpunt is geweest.
'Zo kunt u het wel noemen meneer. Ik ben mijn huis kwijtgeraakt, mijn telefoons. Ik kon geen contact meer met iemand hebben. Ik heb een half jaar bij een vriend gewoond. Ik heb gelukkig m’n baan kunnen houden en heb gelukkig weer een woning.'
'Ik heb er afstand van gedaan. Ik ben lekker aan het werk, zaterdag en zondag lekker vrij, met vrienden voetbal kijken. Mijn zusje is nu heel ziek, die verzorg ik. Ik heb ook weer contact met mijn moeder.' Jack wil dolgraag laten zien dat hij het dal achter zich heeft gelaten en zijn leven weer op de rails heeft.
De officier van justitie ziet dat ook wel, maar die vindt toch dat er nog afgerekend moet worden. 'Acht gram heroïne, 25 gram cocaïne, 180 xtc-pillen, weegschalen, geld, een wapen. Dat zijn geen gebruikershoeveelheden, dat is een handelsvoorraad.'
'Hij zegt: ik wist dat niet, maar hij heeft wel die mensen in zijn huis gelaten en niet gekeken wat zij neerlegden. Dat is voorwaardelijke opzet.' De officier geeft Jack een compliment omdat hij zijn leven heeft gebeterd.
'Dank u wel', glundert de verdachte. Toch komt de officier met een eis. Normaal is zo'n hoeveelheid drugs goed voor tien weken cel, en met een wapen een maand erbij, maar dat gaat ze niet doen.
'Niemand is erbij gebaat als u terugkomt in het milieu waar u net uit bent gekrabbeld.' Ze eist een taakstraf van 120 uur. Omdat het al twee jaar goed gaat met Jack ziet de officier af van de gebruikelijke proeftijd van twee jaar. 'Hij heeft al bewezen dat hij het wel kan.'
Al vindt ze het verhaal over de kennis die bij Jack zijn geld opborg om te sparen wel heel vaag, ze kan niet bewijzen dat het geld niet daarvan, of uit de erfenis van Jacks vader is, dus dat mag hij terug hebben.
De advocaat van Jack wijst er nog maar eens op dat zijn cliënt de volle verantwoordelijkheid op zich heeft genomen en vraagt om een lagere straf.
Over de feiten kan de rechter kort zijn: alles is bewezen en eigenlijk rechtvaardigen de feiten wel een celstraf. 'U heeft er zelf ingezeten in die wereld. Harddrugs zijn maatschappij ontwrichtend. U was misschien niet de grootste schakel in de keten, maar u was er wel deel van.'
Maar ook de rechter ziet een celstraf niet zitten. 'Ik ga u 120 dagen taakstraf...' Jack en zijn advocaat onderbreken hem in koor: '120 dagen?!?'
'Sorry, 120 uur taakstraf. De drie dagen die u al vast heeft gezeten gaan eraf, dan blijft er 114 uur werken over. Uw proeftijd heeft u inderdaad al gedaan.' Jack mag ook zijn geld houden.
Opgelucht staat hij op. 'Ik ben blij dat het achter de rug is. Heel erg bedankt. Mij zie je hier niet meer.' De rechter, tot slot: 'Dat is mooi. En sterkte aan uw zusje.'
De naam van Jack is gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag