Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Om een idee te geven van hoe weinig andere Nederlanders hier zijn: een Nederlandse auto flitste met zijn koplampen toen we elkaar kruisten in het dorp. Zo van: ‘Hee, hallo Andere Nederlander.’ Het was heel aardig, maar van mij hoeft het niet zo. Als ik op vakantie ben wil ik eigenlijk zo Nederland. Dat is het hele idee van vakantie. Ik volg het nieuws niet, kijk niet naar wat voor weer het in Nederland is, zet alles en iedereen stil op sociale media en mijd Andere Nederlanders.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Meestal mijden ze mij ook. Als we elkaar tegenkomen in de supermarkt en we allebei aan elkaar zien dat we Nederlanders zijn. Of als we op het strand liggen, een Nederlands gesprek horen, automatisch even het hoofd draaien en dan snel weer doen alsof je niets gehoord hebt en niet doorhebt dat er een Andere Nederlander in de buurt is.
Dat wederzijdse negeren, het bewust niet-erkennen van de ander is een teken van respect en ik kan er ook intens van genieten. Het heeft ook iets krampachtigs, zeker als je jongste dochter heel luid ‘zij zijn ook Nederlands!’ roept. Vaak lachen die Andere Nederlanders dan. Betrapt. Knipoogje erbij. Dat zijn mijn lievelings-Nederlanders.
Mijn Niet-Zo-Lievelings-Nederlanders zitten nu achter me op het terras. Het is windstil, de hemel blauw zoals alleen boven de Atlantische Oceaan kan, de ochtend loopt op haar einde. Café con leche, wat wil je nog meer? Kennelijk een gesprek over ademwerk, AI, databases en het stimuleren van creativiteit door het volgen van een toneelworkshop. Ik zou deze man en vrouw graag verbatim willen citeren, maar het gedeelte van mijn hersenen waar dat gesprek is opgeslagen heeft zelfmoord gepleegd.
Is dit nou een typisch Nederlands gesprek? Natuurlijk niet. Maar het is wel het soort conversatie dat uitsluitend gevoerd wordt in een bevolkingslaag die welvarend en hoogopgeleid is, maar tegelijkertijd cultureel en spiritueel straatarm. Die laag is in Nederland vrij goed vertegenwoordigd. Ze wonen in huizen van acht ton en duurder en rijden plug-inhybrides.
Ze hebben de middelen en toegang tot het mooiste en beste wat cultuur, natuur en maatschappij te bieden hebben, maar het domein van hun belangstelling strekt niet veel verder dan geld, optimalisatiepodcasts en warmtepompen. ‘Superinteressant’, zegt de vrouw, tijdens het minst interessante gesprek ooit.
Praat over film, over muziek, over romans, stand-upcomedy, over patatas bravas, hoe lekker koud bier smaakt in hitte, wanneer je voor het laatst hebt gehuild, wanneer je voor het laatst hebt gelachen, met wie je de beste seks ooit hebt gehad. Praat over politiek, over voetbal, over bosbranden of hoeveel behoefte je had aan deze vakantie.
Of voel de zon op je onderarmen, ruik je koffie, staar naar de horizon. En zwijg.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant