Vijf jaar na haar doorbraak op de Olympische Spelen van Tokio staat Emma Oosterwegel weer op het podium met een zevenkampmedaille om haar nek. Ze veroverde zaterdagavond zilver op de EK in Birmingham.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Toen Emma Oosterwegel in 2021 op de Olympische Spelen in Tokio verraste met brons op de zevenkamp, had ze het toernooi zonder druk tegemoet kunnen treden. Vijf jaar later heeft die onbevangenheid plaatsgemaakt voor ervaring. Gebleven is de gretigheid om te laten zien hoe goed ze is. In Birmingham levert dat zaterdagavond op de EK, na jaren zonder eremetaal, zilver op.
Loeispannend vond ze de Europese titelstrijd, waar ze van tevoren tot de medaillekandidaten werd gerekend en zichzelf ook in het rijtje favorieten schaarde. Ze had tenslotte dit voorjaar bij de Hypomeeting in Götzis, de best bezette meerkamp naast de internationale kampioenschappen, een tweede plek behaald. ‘Ik wilde toch wel laten zien dat ik dat op een belangrijk toernooi ook kan doen’, zegt ze na afloop.
Twee nachten sliep ze nauwelijks, maar dat had weinig weerslag op haar prestaties. In de wat ondoorzichtige rekenkundige brij die de zevenkamp is, was het voortdurend duidelijk dat Oosterwegel op podiumkoers lag. En ze probeerde op het slotonderdeel, de 800 meter, met een gedurfde late aanval zelfs nog voor de hoogste trede gaan. Ze won de race, maar de Ierse Kate O’Connor volgde op minder dan een seconde en gaf de titel niet uit handen. ‘Ik moest het gewoon proberen. Ik ben supertrots met wat ik gedaan heb’, zei Oosterwegel, die samen met haar trainingspartner en bronzenmedaillewinnaar Sofie Dokter gehuldigd werd.
De meerkamp is een discipline van gespreide aandacht en daardoor blessuregevoelig. Kan een hoogspringer het lijf training na training weerbaar maken tegen de krachten die bij de onnatuurlijke draai en achterwaartse vlucht komen kijken, een zevenkamper heeft die luxe niet. Die moet het lichaam ook bekwamen in het sprinten over horden, de 200 meter, speerwerpen, verspringen, kogelstoten en voor de loodzware 800 meter ook aan de conditie werken.
Niet voor niets doen meerkampers zelden meer dan drie toernooien in een jaar. Een lijf is niet gebouwd voor zoveel fysieke variëteit. Dat het soms misgaat, heeft Oosterwegel ook vaak genoeg ervaren. In de jaren na haar doorbraak in Tokio haalde ze het podium op internationale titeltoernooien niet meer. ‘De Spelen van 2021 waren natuurlijk voor mij een fantastische wedstrijd, met bijna alleen maar persoonlijke records en dat precies op het goede moment. Ik had niet verwacht dat ik het elke wedstrijd weer zo goed zou doen, maar ik heb ook wel last gehad van blessures.’
Als meerkamper weet ze dat het erbij hoort, ze heeft zichzelf aangeleerd om de frustratie die de fysieke terugslagen soms opleveren het hoofd te bieden. ‘Dat heb ik de afgelopen jaren ook gedaan. Elk groot toernooi stond ik er weer, alleen niet altijd met optimale voorbereiding. Nu heb ik wel de optimale voorbereiding gehad’, zegt ze. ‘Ik merk dat als ik lekker en veel kan trainen, dat ik daar veel vertrouwen uithaal. En dat is dit jaar gewoon heel goed gelukt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant