is tv-recensent voor de Volkskrant.
Ietwat knorrig schoof ik vrijdagavond voor de buis. Mijn kat was vroeger dan normaal om zijn ontbijt komen zeuren, ik had in een file gestaan die me niet lekker uitkwam. Op zulke dagen heb je behoefte aan televisie die je eigen leed kan relativeren, en zou ik het haast een divine intervention willen noemen dat er dan een nieuw seizoen van Een huis vol (KRO-NCRV) begint.
Hier ondergaat vader Jay (zeven kinderen) een oogbehandeling omdat hij door diabetes en extreme stress blind dreigt te worden, en staat vader Maarten van half zeven ’s ochtends tot elf uur ’s avonds plafonds te kitten, terwijl moeder Gerdine acht kinderen probeert te motiveren zelfstandig hun slaapkamers in verhuisdozen te stouwen.
Maarten en Gerdine hebben de boel helder verdeeld. Terwijl Maarten zijn werk voor de kerk combineert met het woonklaar maken van het nieuwe huis in Waddinxveen, dat wel over vloerverwarming, maar verder over niet zo heel veel lijkt te beschikken, doet Gerdine een dappere poging om hun huidige woning in Bodegraven leeg te ruimen.
Uit eigen ervaring weet ik dat iets kleins als een tafel op Marktplaats verkopen al een hele opgave is als je de hele dag alleen met jezelf bezig bent. Dankzij Gerdine weet ik nu dat iets kleins als een tafel op Marktplaats verkopen een hele opgave is als je daarnaast acht kinderen van een broodje moet voorzien.
Terwijl ik me nog eens over de volle breedte van mijn bank uitstrek, mis ik tussen de pogingen om al die pubers, kinderen en peuters in een verhuiswagen te proppen toch wat reflectie over het waarom van dit alles. En dus schakel ik over naar SBS6, waar in Grote gezinnen, grote vakanties Fernando en Samantha met hun samengestelde gezin van zeven kinderen op huwelijksreis naar Turkije gaan.
Daar kleurt hun roze wolk direct onheilspellend grijs als een van de kleintjes een volle minuut zoek is. Een kind zoeken terwijl je de rest van je kroost in de paniek niet óók uit het oog moet verliezen – het doet me denken aan hoe ik vorige week mijn zonnebril verloor terwijl ik naar mijn sleutels aan het zoeken was, maar dan met consequenties.
De romantiek die ik in de aflevering van vorige week zag, waarin Fernando en Samantha elkaar het jawoord gaven, verdampte al voor ze goed en wel in het vliegtuig zaten. Daarvoor beloofde Samantha nog dat er altijd frikandellen zullen zijn, en dat ze samen 92 worden. Dat leken me twee moeilijk verenigbare idealen, tenzij ik die leeftijd als optelsom moet interpreteren. Maar misschien is dat de les die we uit XXL-gezinnen moeten trekken: het collectief is belangrijker dan het individu.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant