De lezersbrieven! Over bruggen ontzien, oervervelende seksisten in romans, bezorgde Amerikaanse leiders, de verpersoonlijking van AI, gekwetste zielen, en het nut van snufjes voor de oudere automobilist.
Veel bruggen in Nederland zijn tegelijk aan vervanging of reparatie toe: een mooie gelegenheid om eens het verschijnsel transport onder de loep te nemen. Transport is in de afgelopen eeuw zo efficiënt en daardoor goedkoop geworden dat er bij het plannen van een activiteit nauwelijks meer wordt nagedacht over de werkelijke kosten van transport. Bakstenen uit Limburg worden naar Friesland gebracht, Groninger asperges gaan naar Brabant, Hollandse tomaten gaan naar Drenthe; ik las over een glazenwasser die een klantenkring heeft die verspreid is over drie provincies. Het werk van een glazenwasser is zinvol, maar niet dermate specialistisch dat een bedrijf uit Helmond ramen gaat lappen in Amersfoort. Hoeveel tijd, ruimte, arbeidsuren, te vervangen wegdek en bruggen, slijtende transportmiddelen, geld en milieuwinst is er niet te halen door spullen in de buurt, gewoon uit de buurt te gebruiken?
Pieter Bouma, Groningen
In hun opiniestuk betogen Pim van Heyningen (docent klassieke talen) en Jessica Mannaert (docent Nederlands) dat de CPNB-campagne om ons aan het lezen te krijgen vrouwonvriendelijk is. Als bewijs voor hun stelling geven ze wat contextloze citaten uit boeken. Als een oervervelend personage waar je als lezer een hekel aan hebt iets vrouwonvriendelijks zegt, is het boek dan vrouwonvriendelijk? Of slijpt het de geest omdat je zelf gaat nadenken, al dan niet geholpen door je docent Nederlands? Ik had graag gehoord hoe Mannaert en Van Heyningen (klassieke talen, over vrouwonvriendelijke literatuur gesproken!) hier in hun les mee omgaan.
Stijn van Deursen, Haarlem
Liefst vijfmaal komen de woorden ‘zorg’ en ‘bezorgdheid’ voor in het nieuwsartikel over de slinkende Amerikaanse wapenvoorraad. Daarmee dicht u de heer Vance wel wat veel menselijke emoties toe. Hoewel niet geheel kan worden uitgesloten dat hij die heeft, lijkt het mij verstandig om in de berichtgeving meer afstand te houden van beleidsmakers op het wereldtoneel. Nimmer las ik in uw krant over ‘zorgen’ van de heer Poetin. Empathie is een betere zaak waardig.
Jan Jaap Kleinrensink, Amsterdam
‘Misschien is het allemaal wel AI, wiens voortbrengselen (...)’, schrijft Laurens Verhagen. Dat ‘wiens’ in plaats van ‘waarvan’: is dat wellicht een eerste aanwijzing voor het groeiende zelfbewustzijn van AI, zichzelf grammaticaal als persoon definiërend? Dat moet AI zijn, en ons einde is nabij...
Frank Tarenskeen, Nijmegen
Oké, oké, het is een column, ik weet het, maar toch voel ik mij enigszins op mijn ziel getrapt als Jarl van der Ploeg schrijft dat andere leden van mijn beroepsgroep en ik – woordvoerders – minder ziel bezitten dan een chatbot. Het tegendeel is namelijk het geval; dagelijks leg ik mijn ziel en zaligheid in mijn persberichten, toespraken en andere schrijfsels. In mijn geval is dat om de energietransitie behapbaarder te maken door mensen van het gas af te helpen en minder CO2 te laten uitstoten. Dat zorgt voor een betere wereld. Uiteraard roep ik de hulp van AI weleens in, maar uiteindelijk gaat er geen tekst mijn handen uit waar ik niet achter sta en waar ik mezelf niet in herken. De kracht van het woord die Churchill noemde, ligt mij dan ook na aan het hart en vloeit dagelijks uit mijn pen en uit mijn mond. En die mond doe ik open als aan mijn moraal wordt getwijfeld.
Eric Baars, Haarlem
Evolutieremmer Carry Slee vindt het maar niks dat haar auto laat merken dat ze geen richting aangeeft als ze van rijstrook verandert (Week uit, 13/9). Weet ze dan niet dat ze, als ze niet aangeeft waar ze heen wil, zomaar een overtreding begaat waar 120 euro boete voor geldt? Omdat richting aangeven gewoon goed is voor het leven van iedereen? Zeker voor de oudere automobilist, die toch al, wees eerlijk, niet meer zo snel reageert, betekenen al die ingebouwde ‘snufjes’ veel extra veiligheid voor iedereen. Wij hadden onze Volvo tien jaar geleden niet total loss gereden als hij uit zichzelf had kunnen remmen, bijvoorbeeld.
Elly van den Boom (71), Sittard
Interessante analyse van Peter Giesen zaterdag over de verkiezingswinst van de AfD. Ik moest meteen terugdenken aan de ‘Toespraak in Paradiso’ die Karel van het Reve op 4 mei 1983 heeft gehouden. Daarin vroeg hij zich ook al af waarom de parlementaire democratie zo’n kasplantje is, en waarom ‘mensen telkens weer geneigd zijn die democratie overboord te gooien en hun lot in handen te geven van allerlei halsafsnijders?’ Al in dezelfde zin geeft hij het antwoord: ‘omdat die halsafsnijders nu eenmaal het blauwe van de lucht beloven en dat is iets wat Lubbers en Den Uyl nu eenmaal niet kunnen’.
Waarmee na drieënveertig jaar de volgende vraag alleen maar dringender en actueler is geworden: hoe kan een politieke middenpartij een verhaal verzinnen dat duidelijk maakt dat zij NIET ‘het blauwe van de lucht beloven’, maar dat uitlegt waarom je WEL op ze moet stemmen?
Peter Stöve, Amstelveen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant